ZB Digitaal

Ooit werden exposities aangekleed met tafels vol boeken, die zorgden voor duiding en verrijking. Das war einmal. Nu worden exposities gevuld met boekensculpturen. Het bovenstaande kunstwerk bevat 15.000 werken over het leven van Abraham Lincoln en is vanaf deze maand te bewonderen in het Center for Education and Leadership van het Ford's Theatre in Washington.

@

Collega's enthousiast krijgen voor digitale bibliotheekvernieuwing is nog nooit een makkie geweest maar zo lastig als nu was het volgens mij nog nooit. Dat heeft alles te maken met het feit dat er enerzijds heel veel gebeurt (dat is moeilijk te behappen) maar dat er anderzijds heel veel tijd overheen gaat voordat resultaten zichtbaar worden. Daar komt bij dat een groot deel van het proces dat tot die resultaten moet leiden in nevelen is gehuld. Dat noemde ik vorig jaar 'de onwetendheid van welwillenden'. Feit is dat niemand er nog van opkijkt als de oplevering van een nieuwe website 'gewoon' even een jaar (of langer) wordt uitgesteld.

Feit is ook dat nog maar weinig mensen veel verwachten van eboeken in bibliotheken. We weten dat er, dit kwartaal nog, een portal voor een handvol titels gelanceerd zal worden. Maar wat is de waarde van weten nog, als je een jaar geleden ook wist dat er een proeftuin voor eboeken zou komen, een tuin die er nu nog steeds niet is? Ieder weldenkend mens voelt aan zijn of haar water dat de onderhandelingen tussen bibliotheken en uitgevers niet heel soepel verlopen.

Daarom is het bijzonder interessant om Mark Deckers, die beter is ingevoerd dan menigeen en maar zelden uit zijn slof schiet, nu eens wél uit zijn slof te zien schieten over dit onderwerp. Hij roept op tot een boycot. Omdat ik noch van de hoed, noch van de rand weet in dezen (leve de transparantie!) kan ik daar inhoudelijk weinig over zeggen maar iets zegt me dat er vuur is bij deze rook. Let ook even op de reactie van uitgever Bob van Duuren, onder de bijdrage.

@

Gerelateerd:
Bibliotheken en uitgevers starten pilot uitlenen ebooks (juli 2011)
Een oproep aan uitgevers: breng e-boeken onder het leenrecht (januari 2011)\
Bibliotheken niet interessant voor uitgevers van e-books? (augustus 2010)
Ebooks, uitgevers en verdienmodellen: de bekentenis van een nieuwe mediahoer (december 2009)
Een olifant leren dansen: uitgevers vrezen deelcultuur (oktober 2006)

Kan jij het aan je kleinkinderen uitleggen, over 50 jaar?

@

Een trailer voor een schilderij. Dat is nieuw voor me. Jon McNaughton heeft de primeur, met deze promovideo voor zijn 'The Forgotten Man'. Dat het een primeur is van september 2010 mag de pret niet drukken.

Het schilderij is weer helemaal heet. En controversieel. Me like.

@

Op een gegeven moment komt al die poespas rondom sociale netwerken je de neus uit. Je leest over protocollen en strategieën, over hypes en ROI, over beleid, rapporten en cursussen. Oh ja, ook over adviezen, bereik en aandacht. Je knapt er niet van op. Het is theorie. Het is geld. Het is tijdelijk. Je schrijft er zelf ook over in de hoop te kunnen duiden, maar je weet dat het de essentie niet raakt. Het zijn de randverschijnselen. Het is hoe het wordt opgepakt door de commercie en andere nare structuren.

Waar het om gaat en ging is het menselijke. Niet de media, wel het sociale. Daarom ben ik ooit blijven bloggen. Daarom vond ik online games zo spannend. Dat is wat Twitter op de kaart heeft gezet.

Het menselijke is ook waarom ik Middelburg Dronk zo leuk vind. Juist. Daar heb je hem weer, met z'n wikigemek. Zo is dat. Maar weet je wat zo kicken is? Ik haal een nachtje door, om mooie plaatjes uit een voor velen onbekende databank te plukken, en zet die elders online. De hoogtepunten plaats ik op het zo vaak verguisde Facebook. Daar bereik je misschien 30 Middelburgers. Of 300. Ik weet het niet zeker. Maar ik zie wel steeds meer reacties verschijnen. Discussies ontstaan. Over de herkomst van een plaatje, over het type auto op een foto, over onherkenbare lokaties. Vervolgens zie ik de kinderen van de mensen van toen opduiken. Die reageren verrast en delen een plaatje soms opnieuw. Dat roept soms weer nieuwe gesprekken op, of mensen die je aanschieten om te melden dat ze zo'n plaatje hebben doorgestuurd naar een off-line familielid.

Dat aspect van sociale media is wat mij drijft. De rest is ruis.

@

In Hopi staat Koyaanisqatsi voor "leven in gekte, leven in onrust, leven in onbalans, leven in desintegratie, een manier van leven die vraagt om een andere manier van leven". De gelijknamige film uit 1982 bracht dat leven zonder woorden, op verdovende wijze, in beeld.

De film is traag. Daar moet je van houden. Voor mensen met een kortere aandachtsspanne is er nu echter een oplossing. Koyaanisqatsi in vijf minuten. Het staat haaks op de boodschap van de film. Of juist niet.

@

Attendering: Open Culture

Hoeveel websites en toepassingen ik de afgelopen jaren heb verkend durf ik niet eens te schatten. Het zijn er veel. Dat heeft geleid tot een oerwoud aan accounts die ik zelden tot nooit meer gebruik, omdat een mens nu eenmaal moet kiezen. Met verkennen ben je nooit klaar, als webwerker, en het blijft ook leuk om daar verslag van te doen, maar samenvatten welke websites of webdiensten je nog wél intensief (dagelijks of wekelijks) gebruikt is interessanter. Ik stel vast dat de kern van mijn internetgebruik op dit moment is terug te brengen tot het onderstaande rijtje. Als ik zaken die bij elkaar horen samenvoeg is het eigenlijk best te overzien.

Google
Ik probeerde veel producten uit de catalogus van Google uit. Een deel daarvan gebruik ik al jaren dagelijks. Ik beheer vijf accounts bij Gmail, drie weblogs bij Blogger (waaronder uiteraard Mijns Inziens), gebruik de agenda en Google Docs en beheer vier pagina's op Google Plus. Daarnaast maak ik intensief gebruik van vrijwel alle zoekdiensten, ook van de gepersonaliseerde en custom search, maar ook van Google Books en Google Scholar. Chrome is de browser van mijn keuze. Google Reader levert me dagelijks alle attenderingen en het nieuws dat me interesseert

Facebook
Drie jaar geleden deed ik een poging deze ommuurde tuin te verlaten maar ik keerde er toch weer terug. Naast mijn persoonlijke account beheer ik er vier pagina's. Dat wordt steeds interessanter eigenlijk.

Ning
Ning gebruik ik sinds 2007. Het aantal lidmaatschappen heb ik vorig jaar drastisch teruggebracht en inmiddels beheer ik er nog maar één website: Bibliotheek 2.0.

Twitter
Minder interessant dan voorheen maar nog steeds informatief, gezellig en snel. Ik verspreid mijn bijdragen over verschillende accounts, die min of meer vertegenwoordigen wat ik op verschillende plekken doe. Ik beheer de accounts hoofdzakelijk met Tweetdeck en Twitter voor iPhone. Zo nu en dan probeer ik een andere client of app uit.

Mediawiki
Het platform waar Middelburg Dronk op draait. Het systeem heeft zo z'n beperkingen maar ik ben er toch verknocht aan geraakt.

Wordpress
Ik heb nog een passieve account bij de .com-variant. Die gebruik ik alleen voor testjes, zo nu en dan. Een geïnstalleerde .org-versie beheer ik, zij het vrij passief, voor Wiki loves bieb.

Tumblr
Mijn account bij Tumblr gebruik ik regelmatig maar wel in een passieve vorm. Ik volg er een paar interessante fotoblogs. Ik waardeer het platform vooral omdat het snel en mooi is.

Apps op de iPhone
Dat is een verhaal apart. Ik verken aan de lopende band nieuwe apps maar slechts een handje vol gebruik ik intensief. Mail, agenda, notities, Feedly, en communicatie-apps.

@

Afbeelding boek: Laughing Squid

Over het grote integreren en combineren van onze vrinden uit Mountain View is eigenlijk al genoeg gezegd en geschreven maar de nieuwe pagina 'Submit your content' vind ik nog een vermelding waard. Ik ontdekte die pagina zojuist, toen ik Google wilde laten weten dat ik een pagina graag geïndexeerd zou willen zien, ten koste van een oud exemplaar dat ik vanavond verwijderde. Het adres dat ik daar normaliter voor gebruik bleek opeens niet meer te bestaan. Dat bracht mij er toe te zoeken op 'add content Google'. Toen belandde ik op de genoemde website.

Niet iedereen zal iets kunnen met deze tip, maar als je online publiceert en je er waarde aan hecht dat de populairste zoekmachine van dit moment jouw content kan vinden, dan doe je er goed aan dit adres aan je favorieten toe te voegen. Trouwens ook als je informatie juist niet geïndexeerd wilt zien. Of het nu gaat om boeken, websites of advertenties: voortaan ben je hier aan het goede adres.

@

Inschatten hoe lang het duurt voordat technologie gemeengoed wordt is verduiveld lastig voor een leek. Een jaar of vijf geleden las ik voor het eerst over flexibele, oprolbare schermen. Ik kreeg toen de indruk dat die schermen binnen binnen twee tot drie jaar verkrijg- en betaalbaar zouden zijn voor het 'grote publiek'. Dat was te voorbarig. Daarom houd ik bij het aanschouwen van dit ontwerp een flinke slag om de arm. Het is toekomstmuziek. Aan de andere kant: soms is de toekomst dichterbij dan je denkt. Reken me er dus niet op af als dit fraaie spulletje over drie jaar wél in de schappen ligt.

Gerelateerd:
In de ban van het ding, vooral van de Readius
Over de kansloosheid van de eReader
Veelbelovende technologie: Sixth Sense
De Thin Video Disc (TVD): een medium voor flinterdunne marketing

@

De film Everything You Always Wanted to Know About Sex But Were Afraid to Ask viert dit jaar z'n 40e verjaardag. Je kunt mij geen groot fan van het werk van Woody Allen noemen, maar de scenes uit deze film staan me nog bijzonder goed bij. Vooral de laatste, met de titel What Happens During Ejaculation? vind ik tot op de dag van vandaag hilarisch. In die scene wordt het menselijk lichaam voorgesteld als fabriek vol arbeiders, inclusief controlekamer, een voedselverwerkingsafdeling en een ruimte vol twijfelende parachutisten: de zaadcellen. 

Uit een onderzoek van de Britse krant The Independent volgt dat één op de vijf lezers zich dusdanig schaamt voor hun ebookcollectie dat ze hun ereader niet als vermist zouden opgeven als ze deze zouden verliezen. Het blijkt dat erotische en romantische boeken ongekend populair zijn bij ebooklezers. Dat komt deels door het feit dat je relatief anoniem kunt lezen: niemand ziet immers in de trein of bus wat voor boek je aan het lezen bent.

Aldus Wiebe de Jager op Ereaders.

Het is een aspect van digitaal lezen waar ik nog niet bij stil had gestaan. Een e-reader is perfect voor het verborgen houden van je werkelijke smaak. Maar zou het niet opgeven van een verloren e-reader ook niet iets van doen hebben met het feit dat veel virtuele boekenkasten zijn gevuld met boeken waarvoor niet(s) betaald is?

Gerelateerd:
Liegen over de boeken die je hebt gelezen
Boeken als huisdecoratie?
Over die 1200 illegale e-boeken

@

De muziek van The Who draai ik thuis maar zelden maar als ik hun liedjes hoor krijg ik toch altijd weer een klein beetje meer energie. Dat vind ik niet onaardig. Kom er maar in, Tommy.

@

Half zeven. Dankzij een tip van Joost Geraets ging ik vanochtend pas om half zeven naar mijn nest.

Joost attendeerde me via de mail op de Beeldbank van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Nietsvermoedend tikte ik daar rond middernacht de zoekterm 'Middelburg' in. Dat leverde maar liefst 6579 foto's op, voornamelijk van gebouwen en andere objecten. Vanuit het perspectief van Middelburg Dronk een goudmijn, zeker als je weet dat alle afbeeldingen hergebruikt mogen worden. Onnodig te zeggen dat de nachtelijke uren in hoog tempo wegtikten. Noem het gerust een obsessie.

Grappig is wel dat ik me pas vandaag realiseerde dat ik vorig jaar al eens iets schreef over deze beeldbank, op het weblog van Wiki loves bieb. Toen was ik nog niet zo enthousiast, omdat ik onder de indruk was van het verhaal over rechten en hergebruik, van Yola de Lusenet. Misschien dat ik deze bron daarom later nooit meer heb verkend. Daar kom ik nu op terug. De afbeeldingen zijn namelijk prima uit te snijden en nog belangrijker: ze zijn niet voorzien van die irritante watermerken die je steeds vaker ziet opduiken. Daar komt bij dat het vaak unieke materiaal in een aanvaardbare resolutie naar de harde schijf kan worden gedownload.

Daar word ik blij van, als contentcurator in de dop.

@

Afbeelding café De Schuur in 1962: Beeldbank Rijkdienst voor het Cultureel Erfgoed

Onlangs constateerde ik dat het aantal bezoekers van Bibliotheek 2.0 in 2011 behoorlijk was teruggelopen. Daar zijn denk ik meer oorzaken voor aan te wijzen maar als het gaat om mijn eigen inbreng moet ik toegeven dat ik vorig jaar minder aandacht aan dat platform besteedde dan in de jaren ervoor. Dat geldt niet voor Middelburg Dronk en Mijns Inziens. Daar besteedde ik wél veel aandacht aan.

Voor MD heb ik nog geen vergelijkingsmateriaal omdat we pas in december 2010 met die site begonnen, maar de cijfers stemmen tevreden. M.b.t M.I. constateer ik dat het aantal mensen dat dit blog bezoekt vrij constant is. Volgens Statcounter bekeken bijna 250.000 unieke bezoekers ruim 350.000 pagina's. Dat is zelfs nog iets meer dan in 2009 en 2010. De activiteiten van de abonnees (die de site niet hoeven te bezoeken om de inhoud te lezen) zijn niet goed te achterhalen met Feedburner, maar als ik kijk naar de afgelopen maand lijkt ook dat aantal vrij constant te zijn: iets meer dan 20.00 views van feeds, tegenover 62.000 bezoekers die Blogger op de site zelf telde.

Meer dan een indicatie is het niet -het blijven immers statistieken- maar ik vind het toch wel prettig om te weten dat er hier in ieder geval geen sprake is van een duidelijk terugval. Daar wil ik alle lezers bij dezen hartelijk voor bedanken.

@

Er zijn nog steeds organisaties zijn die ageren tegen het hergebruik van foto- en videomateriaal maar gelukkig boekt Creative Commons ook nog steeds terreinwinst. Nog één keer voor de mensen die niet bekend zijn met dat verschijnsel:

Creative Commons biedt auteurs, kunstenaars, wetenschappers, docenten en alle andere creatieve makers de vrijheid om op een flexibele manier met hun auteursrechten om te gaan. Met een keuze uit zes (gratis) beschikbare standaardlicenties bepaalt de auteursrechthebbende in welke mate zijn of haar werk verder verspreid mag worden, en onder welke voorwaarden dit mag.
Met een Creative Commons licentie behoud je al je rechten, maar geef je aan anderen toestemming om je werk te verspreiden, met anderen te delen of bij sommige licenties ook om het werk te bewerken. Het aanbieden van je werk onder een Creative Commons licentie betekent niet dat je je auteursrechten opgeeft. Het betekent dat je ervoor kiest om, aan wie er maar gebruik van wil maken, op voorhand bepaalde gebruiksrechten te verlenen, waarvoor die gebruiker anders expliciet toestemming aan je zou moeten vragen.

Helaas is het zo dat het vinden van media met een CC-licentie nog steeds geavanceerd zoeken vereist. De content wordt versnipperd aangeboden. Hoe fijn is het dan om kennis te maken met de zoekmachine http://search.creativecommons.org? Die doorzoekt  Flickr, Google Afbeeldingen, Google web, Wikimedia Commons, Europeana, Open Clipart Library en SpinXpress. Dat scheelt veel klikwerk!

Gerelateerd:
Je foto's een cc-licentie geven
Creative Commons: beestachtig goed

@

Attendering: Phil Bradley

Op oudjaarsdag kocht ik bij De Tribune in Maastricht het boek Zwermintelligentie, van Len Fisher. Ik had nog nooit van het boek gehoord, maar sinds ik Emergence van Steven Johnson las fascineert het onderwerp me.

Geïnspireerd door bewegingen van mieren, bijen en sprinkhanen introduceert Len Fisher een aantal universele zwermwetten. Deze kunnen ons helpen in uiteenlopende situaties zoals het vermijden van files en het uitkiezen van het beste restaurant.

Het is verbluffend om te zien waar zwermen toe in staat zijn. Ik stuitte zojuist op het bovenstaande filmpje. Mijn mond viel open. Onderzoekers goten drie dagen lang cement in een ondergrondse mierenkolonie, om de structuur ongeschonden bloot te kunnen leggen. Daar was maar liefst tien ton voor nodig. De stad die uiteindelijk tevoorschijn kwam is een staaltje fenomenale architectuur. Soms werkt YouTube leesbevorderend. Ik krijg nu écht zin in dat boek.

Gerelateerd:
Een mierenboerderij in huis?
De gekleurde mier
Hoe een mierenkolonie vloeibaar wordt

Update: dit fragment is afkomstig uit Ants-Nature's Secret Power. Die film is ook in z'n geheel te bekijken op YouTube.

@

Dat er steeds meer in de gaten wordt gehouden weten we allemaal maar bij de Noorse bank DNB maakt men het wel heel bont: een privacywaakhond tikte die bank op de vingers omdat het de 'privé-activiteiten' van medewerkers tijdens werktijd monitort en heeft bepaald dat daar per dag maximaal 8 minuten aan besteed mogen worden. Het gaat niet alleen om roken, bellen of krantjes lezen, ook toiletbezoek wordt als privé-activiteit bestempeld.

Het kost me moeite om dit nieuws te geloven. We schijnen per jaar gemiddeld langer dan een werkweek op het toilet door te brengen, maar dat kun je toch niet vertalen naar de dagelijkse afvoersessies van individuele medewerkers? Als ik lees dat een andere Noorse werkgever in 2010 zelfs zo ver ging dat hij van vrouwelijk personeel verlangde dat het rode armbandjes zou dragen tijdens de menstruatie breekt mijn klomp helemaal. Er zijn altijd medewerker die vertrouwen niet waard zijn, maar dit soort maatregelen roepen bij mij beelden op van strafkampen. En erger.

@

Ergens in de jaren '80 leerde ik kameraad S. kennen. Een echte Mancunian, die me in korte tijd enorm veel leerde over de geschiedenis van de Engelse punk. Zijn Nederlands was nog niet zo best in die tijd en ik op mijn beurt had bijzonder veel moeite met zijn Noord-Engelse accent. Toen hij punkdichter John Cooper Clarke eens citeerde begreep ik er dan ook maar weinig van. Ik wist nota bene niet eens wat een 'twat' was. Eigenlijk bleef alleen de passage Speaking as an outsider, what do you think of the human race goed hangen. Naarmate de jaren verstrijken ga je dingen meer op hun waarde schatten. Daarom geniet ik -in de rebound- alsnog van de performance van deze wildebras.

In oktober 2011 mochten we meedenken over de visienotitie van de Commissie Digitale Bibliotheek, nu wordt iedereen ook opgeroepen mee te denken over een nieuwe branchestrategie.
Van de website van de VOB:

Huub Leenen en Chris Wiersma van de commissie Strategie/PA presenteerden tijdens de ledenbijeenkomst op 26 januari alle stappen die tot nog toe zijn gezet om te komen tot een nieuwe branchestrategie van de openbare bibliotheken. Zij nodigden alle leden uit actief mee te doen en te denken aan de volgende stappen. Zie de presentatie. Reacties zijn welkom bij Francien van Bohemen, bohemen@debibliotheken.nl, 070-3090540.

Gerelateerd:
Innovatie met effect (2008)

@

Er zijn van die bibliotheekartikelen die Not Safe For Work zijn, maar te leuk en interessant om niet naar te verwijzen. Checking out in the Paris Review Daily is zo'n artikel. In dat artikel leidt Avi Steinberg ons door de geschiedenis van de bibliotheekgerelateerde pornografie; niet bepaald een onderwerp waar je vaak iets over leest op bibliotheekfora.

Je bent gewaarschuwd. Als je niet zo snel ergens van schrikt, en je baas ook niet, dan is het artikel alleraardigst om te lezen. Al was het maar om te leren dat Amazon het bovenstaande werkje daadwerkelijk verkoopt en om te begrijpen waarom de fantasie in dit kader ook niet meer is wat 'ie ooit was. Een wonderlijk verhaal.

@

Twee weken geleden vertelde iemand mij over de goede en slechte kanten van Ritalin. Het verhaal riep de nodige vragen bij me op maar pas vandaag, na het toevallig lezen van Ritalin Gone Wrong (drie miljoen Amerikaanse kinderen slikken aan Ritalin verwante medicijnen!), besloot ik meer te lezen over het middel en het gebruik ervan in Nederland. Ik leerde onder meer dat:

• het middel een merknaam is voor Methylfenidaat
• Methylfenidaat een pepmiddel (Wekamine) is dat niet voor niets onder de opiumwet valt
• Ritalin in 2009 bijna tien keer vaker werd voorgeschreven in Nederland dan in 1999 (600.000 keer)
• Ritalin steeds vaker als partydrug wordt gebruikt...en door studenten als pepmiddel 
• er vanuit het perspectief van 'Big Pharma' wederom een luchtje aan zit

De vraag of je van Ritalin eerder aan de drugs gaat laat ik even in het midden. Over psychoses en zelfmoorden zeg ik verder ook maar niets. Ik deel deze verkenning eigenlijk alleen om nog maar eens te wijzen op het huichelachtige beleid inzake drugs en medicijnen. De lijst van verboden middelen is lang maar wordt nog steeds gecompenseerd door een veel langere lijst van middelen met nagenoeg dezelfde werking en misschien wel evenveel risico's. Zolang dat zo is kan ik het genoemde beleid niet serieus nemen, integendeel.

Gerelateerd:
Gelezen: Generatie A
Grieperig
Het kan een beetje zeer doen: Michael Moore's Sicko

@

Afbeelding Ritalin: Wikimedia Commons

Dit weekend ontving ik een paar mailtjes van mensen die mij vroegen waarom ik nog niet heb geblogd over de het nieuwe privacybeleid van Google. De meeste mensen die gebruik maken van Googlediensten hebben inmiddels een mail ontvangen van het bedrijf, waarin tekst en uitleg wordt gegeven over dat beleid.

Het antwoord op de vraag is eigenlijk vrij simpel: ik heb me nog niet zo heel goed verdiept in de materie, maar las er uiteraard wel al een paar artikelen over, zowel van 'het kamp' dat het nieuwe beleid beschouwt als een bedreiging als van het kamp dat stelt dat het allemaal wel meevalt.

Zelf ben ik geneigd om te stellen dat het helemaal niet meevalt. Het is gewoon zo dat Google (en de meeste andere grote spelers op internetgebied) veel gegevens over jou en je internetgedrag verzamelen. Tegelijkertijd denk ik echter dat het niets nieuws onder de zon is. Dit gebeurt al jaren. De belangrijkste verandering is dat Google alles nu bundelt en dat je als gebruiker niet kunt afhaken op afzonderlijke onderdelen. Je gebruikt Google, of je gebruikt het niet.

Nu zou je natuurlijk kunnen zeggen dat het niet fair is dat Google ons eerst jarenlang verwend heeft met uitstekende en gratis diensten om ons nu te confronteren met deze beleidswijziging. Misschien heb je daar gelijk in. Bedenk echter hoe belangrijk het voor Google is om relevant te blijven. Het bedrijf heeft nog steeds de meest gebruikte zoekmachine en verdient daar miljarden aan, maar het tij kan snel keren. Dat is denk ik de belangrijkste reden dat Google zoveel radicale keuzes maakt in deze periode. Ik vind dat het artikel Google, Facebook, Privacy — And You, die ontwikkelingen wel goed uitlegt. Een citaat:

The changes in Google’s terms and conditions are primarily focused on providing the company with an integrated set of data capable of feeding it signals about what is and is not relevant to each of us as we search the vast amount of data produced by the second. In that sense it is not only the right strategic move, it is a question of life and death. Google is doing a pivot, in order to remain relevant. It’s hard to disagree that this is necessary. It also seems clear that neither company is being intentionally “evil”. However, there is a dilemma for both Google and Facebook as we go down the “we are all broadcasters now” path. How can they gather the signals that feed insight without making decisions for the user about what is private, selectively shared or public?

De aard van het web verandert en Google verandert mee. Dat daarbij ook wegen worden ingeslagen die vraagtekens oproepen (wegen die door sommigen worden omschreven als duistere paden) valt niet te ontkennen, maar je bent er zelf bij. Dat wordt m.i. dan weer goed uitgelegd in Tech World Overreacts to Google's New Privacy Policy - How Does It Affect You?

Als je je zorgen maakt over dit beleid zou je eens een uurtje of wat moeten uittrekken voor het verkennen van  alle Hulpprogramma’s voor privacy van Google. Je kunt wellicht meer maatregelen nemen dan je nu beseft. Je zou ook eens de moeite moeten nemen om de gebruiksvoorwaarden van internetdiensten van andere bedrijven te lezen. Dan schrik je misschien ook wel.

Als het gaat om mijn eigen internetgedrag kan ik melden dat ik de strijd in veel opzichten heb gestaakt. Ik laat me nog graag informeren over alle ontwikkelingen, maar kies steeds vaker voor gebruiksgemak. Google heeft me al zoveel moois gegeven. Ik gebruik misschien wel meer dan 30 diensten van dat bedrijf. Het is een beetje te vergelijken met mijn iPhone. Aan dat apparaatje kleven veel aspecten die me tegenstaan maar ik ben zo tevreden over het toestel zelf dat ik gebruiksgemak het heb laten winnen van de bezwaren. Zwak? Misschien wel.

@

Als je aangejaagd door nostalgie gaat kijken naar een band die 31 jaar geleden werd opgericht zou je eigenlijk al nattigheid moeten voelen. Je zou dan moeten weten dat je, alle ontkenning ten spijt, een ouwe lul bent geworden.

Gisteren reisden we met een busje en een man of 18 af naar Tilburg, om -onder andere- Suicidal Tendencies nog eens te zien spelen. We waren van 12.00 uur 's middags tot 1 uur 's nachts onder de pannen.

Ondanks het feit dat ik me niet overgaf aan moshen, diven of slammen, ondanks het feit dat we een bandje of 4 oversloegen door ons terug te trekken in een naburige pub en ondanks het feit dat ik niet meer zoveel biertjes lust als vroeger...voel ik me vandaag alsof er gisteren een vrachtwagencombinatie over me heen is gereden. Mike mag dan ouder zijn en 'still cyco', ik ben zelf toch een beetje ingedut ondertussen, en eigenlijk bevalt me dat nog wel ook.

Maar die conditie kan beter. Misschien moest ik maar eens op badminton gaan. Ofzo.

@

Dankzij een artikel in DB maakte ik zojuist kennis met de website Informatiespecialist.nu, die onder meer is bedoeld om het werk van informatiespecialisten te promoten. Met een grijns constateer ik dat ik ook ben opgenomen in een galerij van beroepsvertegenwoordigers.

Maar, uhm, gaat ons vak ook niet over actuele en betrouwbare informatie? De informatiespecialist die verantwoordelijk is voor deze galerij had toch op z'n minst de moeite kunnen nemen te kijken waar ik werk.

-1

@