O.o

dollyoblong:

Ready to be launched this week in the shop: Bobo, Billy Blue and Dairobo Z!

Billy Blue a freezing custom 3” dunny. Billy B comes with his own fishing rod and floating on a handmade piece of ice floe.

Also up for grabs is Bobo is a laidback dude sporting a headband and hand sewn shirt. This yellow chap is a custom 4” KidRobot Bub who loves his Mom :)

Finally appearing in the shop: Dairobo Z a custom 3” dunny based on the Dairobo Z paper toy. There are 2 of these and these might be our most detailed customs as of yet!

All pieces are hand painted and come in custom gift boxes.

On sale Thursday May 16 at 6pm GMT at shop.dollyoblong.com

jonburgerman:

Google glASS - more drawings here - http://jonburgerman.com/blog/drawings 

Thom Yorke - Ingenue (Live Jonathan Ross Show)

sexmusic:

get lucky // daughter [daft punk cover]

More from Daughter is available via Amazon and iTunes.

jaymug:

Washing Machine Suitcase

nada-nadie-no:

El Empleo es un cortometraje que habla del uso del hombre por el hombre en la sociedad contemporánea. Refleja a través de una alegoría sencilla un universo donde las personas son utilizadas como objetos.

 

Dirección / Direction: Santiago ‘Bou’ Grasso
Idea: Patricio Plaza
Animación / Animation: Santiago Grasso / Patricio Plaza
Productora / Production company: Opusbou

infographicstalker:

That’s ADV, baby!

that’s mad men baby!

martinekenblog:

Rainbow Highlighters

Follow Martineken Blog on Facebook :)

dollyoblong:

Who’s this brainiac? It’s.. Billy Brains!

After Baldwin, this marks the second collaboration with the über talented mr Muffinman. Billy Brains is a handmade 3 inch resin toy based on a previous paper toy design. Limited edition of 20.

Billy Brains will make his debut at ToyCon UK.

Not in London tomorrow? No worries, half of them will be released simultaneously online at shop.dollyoblong.com on April 6, 10am London Time.

dayvmattt:

Tünel, the world’s second oldest underground train. 

thefuuuucomics:

so cool

her şey stres yapıyor bende. şu yazıyı yazarken bile kendimi doğru düzgün ifade edebilir miyim acaba endişesindeyim. ya tam manyak takıntılı bi insanım ya da fazla duyarlı. ne olursa olsun bu şekilde bu düzene ayak uyduramıyorum. gün içerisinde olan en ufak olay bile tüm günümü alt üst etmeme neden oluyor. durup durup kendi kendime söyleniyorum üstelik “gerizekalı manyak zalak” diye. ya kendime ya da kızdığım tarafa. bi insan bu kadar kendini yer bitirir mi? biraz rahat olsam keşke. o kadar imreniyorum ki çoğu şeyi kafasına takmayan ve geniş geçinen insanlara.

öncelikle şu jokey kulübü işini kaçırdığım için deli gibi suçluyorum kendimi. beceriksiz ve tam bir idiot profili çizmişim gibi geliyor görüşmede. belki gerçekten öyleydi, çünkü her zaman yetersiz hissettim kendimi, nerdeyse her konuda. neyi çok iyi biliyosun deseler, cevapsız kalacak soru. mülakatta yetersiz verdiğim yanıtlar gibi. kendimi aciz, ezik ve yetersiz hissediyorum. belki de böyle hissettiğim için karşımdakiler de beni gerçekten öyle biliyor. bir şeyi başkalarından daha iyi bilsem bile yetersiz hissediyorum kendimi. kendimi biraz satış becerim olsaydı belki bu hayatta daha rahat tutunabilirdim.

her gürbüz’e gidişimde ve para alışımda kendimi suçlu hissediyorum. sanki hak etmiyormuşum gibi. oysa veteriner diplomasını almak, 5 sene o ağır eğitimi çekmek hiç de kolay değil. herkesin yapabileceği bir şey de değil. bunu bilmeleri gerekiyor. bir tam gün boyunca orada kalmalıymışım. kime göre ve niye? yaptığım hiçbir şey yok ki? çeviri mi yapayım ne yapayım? ben 5 saat senin gelişini beklemek zorunda mıyım? öyle ağırıma gidiyor ki bi de eğitimsiz kişilerin emrinde çalışmak. üstelik o kadar ballılar ya da kurnazlar ki, başka veterinerler 700-750’ye bu işi yaparken, onlar gayet 500’e bu işi yırttılar. bu açıdan da bakmalarını sağlamak gerekiyor. bu ay içerisinde tekrar gider miyim gerçekten bilmiyorum ama gidersem açık açık bunları söylemeyi düşünüyorum. hemen köpüren bir karakteri olsa da umurumda çok değil. keşke beni kovsa da daha iyi ücret veren başka bir şirketle anlaşsam. zaten çok da isteyerek yaptığım bir iş de değil. denetim esnasında deli gibi kasacağımı ve sorulara rahat cevap veremeyeceğimi biliyorum. o nedenle her şeyi çok iyi öğrenmem gerekiyor.

neticede son birkaç senedir parasızlıktan gına gelmiş olsa gerek, avuç avuç para kazanmak istiyorum. anneme de maddi açıdan destek olabilmek, sosyal hayatıma yeniden kavuşabilmek, etrafımdakileri mutlu etmek istiyorum. alışveriş yeteneğimi sanırım ebediyen kaybettim ama, o parayla özgürce ve endişesiz dilediğim yere seyahat etmek istiyorum. çok istiyorum ulen. hala hayattaki en büyük amacım mümkün olduğu kadar istediğim ülkeleri görebilmek. her kıtaya ayak basmak. diğer amacım ise kalıcı olmak. bu yetersizlikle pek de mümkün görünmüyor ama kimbilir, eğer seslendirmeye başlarsam ve zincirlerimi kırıp başarılı olursam, sesimle ölümsüzleşebilirim…