Nikkos Tsakalakis

Ξέρεις τι? Ούτε εγώ θέλω να γκρινιάζω συνεχώς. Είναι κουραστική η γκρίνια στο κάτω-κάτω• δε δίνει λύσεις και σπάνια σε εκτονώνει. Αλλά πως να κρατηθείς, πως? Ψάχνω ένα τρόπο!

  

Δεν ξέρω πως είναι τα πράγματα στην πόλη σας, δεν είμαι σίγουρος καν αν τα πράγματα στη δικιά σας Αθήνα είναι το ίδιο με τη δικιά μου - ελπίζω όχι, στη δικιά μου η πραγματικότητα είναι αρκετά δυσβάσταχτη.

 

Εδώ ο κόσμος έχει αρχίσει να τρώει σκουπίδια. Κυριολεκτικά: Αν κάτσεις σε έναν οποιονδήποτε κάδο μεταξύ Βικτώριας και Αθηνάς, θα δεις ανθρώπους που έρχονται και ψάχνουν. Όχι όπως πέρυσι, αυτοί που έψαχναν χαρτικά, γυαλί και πλαστικό να το ανταλλάξουν με λεπτά στην ανακύκλωση - τώρα είναι γιαγιάδες και μικρά παιδιά (μικρά.. πως αλλιώς να πεις έναν 20χρονο?) που κρατάνε κουβαδάκια ή σακούλες του σουπερ-μάρκετ και τα γεμίζουν με τα αποφάγια που εσύ κι εγώ πετάμε.

 

Μερικές φορές, αν δεν κρατιούνται ή αν δεν τους νοιάζει πια, θα φάνε και μπροστά σου. Κι ας τους κοιτάς με το στόμα ανοιχτό: "Τι το τρώτε όλο, τίποτα δεν αφήνετε για μένα!". Το είπε έτσι απλά, μόλις είχε ξεθάψει μια γωνία από χωνάκι παγωτού - το έλεγε σε μας, το έλεγε μόνος του ποιος ξέρει? Τι θα γίνουν αυτοί οι άνθρωποι, τι θα γίνουμε?

 

Είμαι λες και περιμένω ότι θα βγαίνω έξω και θα βλέπω κόσμο να κλαίει. Αλήθεια, το περιμένω: πως γίνεται να μην κλαίει ο κόσμος? Πως πάμε ακόμα σε ποτά και σε βόλτες, που βρίσκουμε όρεξη, πως σε κρατάν τα πόδια σου? Εγώ είμαι μόνιμα θυμωμένος. Μόνιμα - ούτε μία στιγμή στην ημέρα δε νιώθω ήρεμος• κοιτάω από'δω κι από'κει σα να μας κυνηγάει κάποιος• ή σα να ψάχνω τρόπο να φύγουμε.

 

Να φύγουμε, να πάμε αλλού! Σ' ένα μέρος που θα λέει "θα σου πάρω 5" και δε θα σου παίρνει δέκα• σ' ένα μέρος που δε θα απορείς ποιος κρατάει το διπλανό σου και δεν επαναστατεί. Σ' ένα μέρος που οι νόμοι του θα μας χωράνε, που δε θα χρειαζόμαστε νευριασμένες λέξεις: Σ' ένα μέρος που θα το νιώθουμε πιο δίκαιο.

 

Μόνο αυτό έμεινε. Έτσι δεν είναι?

Ή, ίσως,  να ξεκινήσουμε επιτέλους να φτιάχνουμε τούτο το μέρος εδώ να μοιάζει έτσι.

Permalink | Leave a comment  »

Ότι μεγαλώνουμε δε σημαίνει απαραίτητα ότι γινόμαστε πιο σοφοί. Μερικές φορές η στερνή γνώση αργεί πεισματικά, δε συμβαδίζει με την ηλικία μας.

 

Να μας συγχωρέσεις αυτήν την αργοπορία. 

Permalink | Leave a comment  »

Ο Anilikos αναρωτήθηκε χθες:

Ψηφίσματα του καφενέ;

 

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει σε επίπεδο 5χρονου,τι ισχύ έχει ένα ψήφισμα στο Σύνταγμα,τι αντιπροσωπεύει κ σε τι διαφέρει με ένα στο Λευκό Πύργο;

 

 Ξεκίνησα με πρόθεση να του απαντήσω σε σχόλιο. Επειδή βγήκε λίγο μεγάλο, όμως, και επειδή - που ξέρεις - μπορεί να ενδιαφέρει και άλλους η απάντηση, αποφάσισα να το ποστάρω εδώ. 

 

Σε επίπεδο 5χρονου, λοιπόν, τα βασικά:

 

 

Στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται η πρόταση/ψήφιση νόμου με λαϊκή πρωτοβουλία. 

Κάθε νομοπαραγωγική διαδικασία, σύμφωνα με το αρ. 73 του Συντάγματος, πηγάζει μόνο από τη Βουλή και την Κυβέρνηση. Σε αντίθεση με άλλες χώρες, όπου αν μία πρόταση συγκεντρώσει υπογραφές ενός ποσοστού του εκλογικού σώματος εισάγεται προς συζήτηση ή/και ψηφίζεται ως νόμος, στην Ελλάδα η λαϊκή πρωτοβουλία εξαντλείται στη διαδικασία του δημοψηφίσματος. Το δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας των Βουλευτών (αρ.44Σ), αλλά δεν μπορεί να αφορά δημοσιονομική πολιτική (φόρους, δασμούς κλπ.) (αρ.78Σ). Στην πράξη, έχει να χρησιμοποιηθεί απ' το 1974.

 

Στην πρόσφατη αναθεώρηση του Συντάγματος, υπήρξε πρόταση για να επιτραπεί η λαϊκή πρωτοβουλία, που, όμως, καταψηφίστηκε. 

Συγκεκριμένα, η πρόταση κατατέθηκε από το ΠΑΣΟΚ(!) και αφορούσε στην προσθήκη μίας παραγράφου στο αρ.73Σ:

"Ένας αριθμός πολιτών (π.χ. το 3% του εκλογικού σώματος) μπορεί να υποβάλει στη Βουλή πρόταση νόμου και η Βουλή έχει υποχρέωση να συζητήσει την πρόταση αυτή."

Καταψηφίστηκε, ωστόσο, στην Κ' συνεδρίαση της αναθεωρητικής συνόδου.

 

Επομένως, οποιοδήποτε 'ψήφισμα' πολιτών δεν έχει καμία τυπική ισχύ.

Αντιπροσωπεύει μόνο μία βούληση του εκλογικού σώματος, εν είδει δημοσκόπησης. Είναι στη διακριτική ευχέρεια της Βουλής, λοιπόν, το κατά πόσο θα οδηγήσει ή θα επηρεάσει τη νομοθετική πρωτοβουλία. Τυπικά, δεν έχει καμία διαφορά από το στόχο μια πορείας: είναι εκφρασμένη διαμαρτυρία του λαού με στόχο να ασκήσει πίεση στους εκλεγμένους βουλευτές του.

 

Ένα ψήφισμα στο Σύνταγμα διαφέρει από ένα οποιουδήποτε άλλου μέρους μόνο σε ποσοστό συμμετοχής.

Αφού, έτσι κι αλλιώς, οποιοδήποτε ψήφισμα δεν έχει καμία ισχύ στη νομοθετική διαδικασία, η διαφορά ενός που γίνεται στο Σύνταγμα με τη διαφορά άλλου που γίνεται στο Λευκό Πύργο βρίσκεται μόνο στο πλήθος του κόσμου που το συνυπογράφει: αν το ψήφισμα του Λευκού Πύργου συγκεντρώσει μεγαλύτερη υποστήριξη, θα υπερισχύσει. (Όλα αυτά σε θεωρητικό πλαίσιο, εξηγώ τι θα ήταν λογικό. Πρακτικά, η πορεία θα δείξει - η κίνηση αυτή, ως πρωτοφανής και μη θεσμοθετημένη, μπορεί και να μην υπακούσει σε κανένα κανόνα λογικής.)

 

 

Ωστόσο, ένα ψήφισμα, καλύπτει άλλου είδους ανάγκες:

 

Συγκεντρώνει τη λαϊκή βούληση. Προσδίδει, λοιπόν, σ' αυτήν την κίνηση, που μέχρι τώρα κατηγορείται ότι κινείται χωρίς σκοπό, συγκεκριμένα αιτήματα για διεκδίκηση.

 

Λειτουργεί ενωτικά. Μία κίνηση χωρίς σαφείς προσανατολισμούς είναι εύκολο να ατονήσει με την πάροδο του χρόνου. Τα σαφή αιτήματα βοηθούν να συγκεντρωθεί ο κόσμος γύρω από έναν σκοπό που θα του δώσει αντοχή - παλεύεις πια για κάτι καθορισμένο. Παράλληλα, βοηθάει στο ξεκαθάρισμα του τοπίου: είμαστε ό,τι διεκδικούμε - εθνικιστικά, θρησκευτικά, κομματικά 'στοιχεία' θα αρχίσουν πια να φιλτράρονται.

 

Βοηθάει στην ορατότητα. Ένα κίνημα χωρίς διεκδικήσεις, είναι εύκολο να το αγνοήσεις. Ένα κίνημα με διεκδίκηση δεν μπορείς πια να το παραβλέψεις με γενικούς αφορισμούς "Είναι απλά αγανακτισμένοι με τη δύσκολη οικονομική κατάσταση". Ζητούν αυτό και αυτό, ή τους απαντάς ή κάνεις την πάπια, αλλά σίγουρα δεν τους παραβλέπεις.

 

 

Αυτά είναι όσα, σε πρώτη φάση, βλέπω εγώ. Τα σχόλια από κάτω είναι στη διάθεση του οποιουδήποτε μπορεί να συμπληρώσει/αντικρούσει/σχολιάσει.

Permalink | Leave a comment  »

Σήμερα, 21η Μαΐου 2011, αν οι πηγές αληθεύουν και ο αμερικανός ιεροκήρυκας δεν έχει κάνει καμία μαλακία στους υπολογισμούς, θα έρθει η δευτέρα παρουσία ή αλλιώς, Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.

 

Γι αυτή τη δύσκολη ώρα, λοιπόν, ανακαλύπτω ότι δεν ξέρω πολλά - δηλαδή σχεδόν τίποτα: Ξέρω μόνο ότι θα κριθούμε για τη ζωή και τις πράξεις μας και ότι έχω μια γενική αίσθηση ότι η δική μου ζωή καθόλου ενάρετη δε θα μπορούσε να θεωρηθεί. Αλλά, τι κρίνεται? Και πόσο μετράει? Και, τέλοσπάντων, ποιος είναι αρμόδιος να απαντήσει?? Κοινώς, σε πιο ειδικά θέματα είμαι γεμάτος απορίες! Οι κυριότερες, που με γέμισαν αγωνία αυτές τις τελευταίες ώρες, ακολουθούν:

 

 

(1) Ποιος κάνει τις κρίσεις? Θα μας κρίνει ο Θεός αυτοπροσώπως? Αν είναι έτσι, θα έχω την ευκαιρία να τον ρωτήσω όλα αυτά τα "Γιατί Θεέ μου..." που έχω πει στη ζωή μου?

 

(2) Οι πράξεις μετράνε ποσοτικά - πόσες καλές / πόσες κακές? Ή υπάρχει point system? Ας πούμε, το να συμπάσχεις τους φτωχούς και κατατρεγμένους εξισορροπεί το να μη νηστεύεις τη Σαρακοστή?

 

(3) Εάν υπάρχει point system, πως μετράνε οι πόντοι? Για παράδειγμα, αυτός που κάνει εξωγαμιαίο σεξ χάνει τους ίδιους πόντους με αυτόν που κάνει εξωγαμιαίο στοματικό?

 

(4) Στις πράξεις που μετράνε εναντίον σου, μετράνε και αυτές τις οποίες έχεις ήδη μετανιώσει? Τι γίνεται ας πούμε με το πολύ κακό σεξ που έκανες με κάποιον? Γιατί I am truly truly sorry for that, honestly.

 

(5) Εκτός από τις πράξεις που δείχνουν την προσωπικότητα, μετράνε και αυτές που δείχνουν την ικανότητα? Για παράδειγμα, θα μετρήσει κατά μου αν ακόμα δεν έχω πάρει πτυχίο?

 

(6) Θα μπορείς να έχεις υπεράσπιση πριν την απόφαση? Γιατί ας πούμε, αν μετρήσει εναντίον μου ότι είμαι κακός φοιτητής Νομικής, θα ήταν δίκαιο να μετρήσει και υπέρ μου ότι έχω μεγάλο ταλέντο στους υπολογιστές - μεγάλο!

 

(7) Κρινόμαστε ανάλογα με τη θρησκεία μας? Γιατί θα είναι λίγο άδικο οι ορθόδοξοι να κρινόμαστε μόνοι μας - χάνουμε την ευκαιρία να κοινωνικοποιηθούμε με τόσους καθολικούς/προτεστάντες/διαμαρτυρόμενους. Και τι γίνεται με την ώρα? Θα έρθει σε GMT ή μετράει τοπικά? Αν είναι έτσι, εγώ θα κριθώ δύο ώρες πριν και δε μου φαίνεται δίκαιο να χάσω δύο ολάκερες ώρες ζωής!

 

(8) Θα μας έχουν όλους μαζί στην αναμονή ή θα καθόμαστε ξεχωριστά ανά κατηγορίες? Αν είμαστε όλοι μαζί, να ξέρω να μη φορέσω την αδιάφορη μπλούζα που προγραμμάτισα, θα με δει τόσος κόσμος.

 

(9) Αφού ξέρουμε τι ώρα περίπου θα κριθούμε, για τις τελευταίες ώρες έχουμε απαλλακτικό τύπου 'τελευταίας βούλησης'? Αν δε μετράνε ως 'μια τελευταία γεύση απ' αυτόν τον κόσμο' να φροντίσουμε, βρε αδερφέ, να τις αξιοποιήσουμε χωρίς ενοχές.

 

(10) Τέλος, θα δοθεί επιτέλους απάντηση στο τραγούδι της Joan Osborne?

 

-----------------------------------

(*) Ερώτηση-μπαλαντέρ: Οι οπαδοί της Καμπάλα θα είναι στον ίδιο χώρο αναμονής με εμάς? Γιατί στ' αλήθεια θέλω να ρωτήσω τη Madonna δυο-τρία πράγματα.

Permalink | Leave a comment  »

Άποψη από την Καθημερινή. Άποψη, που θα πει υποκειμενική, μεμονωμένη γνώμη. Η γνώμη ενός ανθρώπου, όμως, που δημοσιεύεται σε μια εφημερίδα: δεν είναι blog, δεν είναι προσωπικός χώρος - είναι τύπος ημερίσιος, επίσημος. Θα μπορούσα να ψάξω για ποιο λόγο η Καθημερινή αισθάνθηκε ότι είναι αναγκαίο να δημοσιεύσει τη συγκεκριμένη άποψη, τι θέλει η Καθημερινή να μας πει? Εδώ που τα λέμε, η δικαιολογία 'δίνω βήμα σε κάποιον να εκφράσει γνώμη' δεν στέκει: όταν είσαι εφημερίδα, όταν είσαι μέσο ενημέρωσης, αναγκαστικά δε δίνεις απλά βήμα, παράλληλα/αυτόματα προωθείς τη δημοσίευση που κάνεις. Η σωστή ερώτηση, λοιπόν, είναι "τι μας διαφημίζει η Καθημερινή?".

Αλλά δε θα ασχοληθώ μ' αυτό. Περισσότερο με ενδιαφέρει τι είναι αυτό που στην ουσία μας λέει αυτός ο άνθρωπος. Διάβασέ το, λοιπόν, και θα σε βοηθήσω στα σημεία.

Αποψη: Εκτός πολιτεύματος

Του Μιχαλη Ν. Κατσιγερα

Η σφαγή του Ελληνα οικογενειάρχη Μανώλη Καντάρη στο κέντρο των Αθηνών από τρεις άγνωστους ληστές δεν είναι ένα απλό αστυνομικό συμβάν. Είναι πολιτισμικά, κοινωνικά και πολιτικά σημαντική. Δεν είναι ένα απομονωμένο γεγονός, δεν εντάσσεται στα faits divers, στα ποικίλα συμβάντα του αστυνομικού δελτίου. Είναι σύμπτωμα συστατικό της πραγματικής ζωής στο κέντρο της πρωτεύουσας της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ενός πολιτισμικού, κοινωνικού και πολιτικού περιβάλλοντος το οποίο η ιθύνουσα τάξις της χώρας, από ανικανότητα, ολιγωρία και ίσως και πρόθεση, άφησε να εξελιχθεί σε κόλαση για τον πάλαι ποτέ μεσοαστικό κορμό των Αθηνών.

Είναι πολιτισμικά σημαντική γιατί δείχνει σε ποιο βαθμό η εισαγόμενη εγκληματικότητα έχει «αναβαθμίσει» σε αγριότητα την πάντα υπάρχουσα γηγενή, καθώς, εδώ στις συνοικίες μας, συνωστίζονται άνθρωποι ξένοι για τους οποίους –λόγω των καταβολών και των αιματηρών εμπειριών στις πατρίδες τους– η ανθρώπινη ζωή δεν έχει αξία.

Είναι κοινωνικά σημαντική γιατί δείχνει πόσο η σύνθεση της εντόπιας κοινωνίας έχει αλλοιωθεί και περιλαμβάνει ανθρώπινες μονάδες που, ως τριμελής συμμορία, είναι αποφασισμένες να κατασφάξουν έναν άνθρωπο για μια ευτελή βιντεοκάμερα. Είναι πολιτικά σημαντική γιατί δείχνει τη διάλυση του κράτους, εν ονόματι του λιγότερου κράτους, σε μια περιοχή όπου δεν κατοικούν πλέον ισχυροί αυτής της χώρας.

Ομως φαίνεται ότι είναι αδύνατο για τους ιθύνοντες και τους ταγούς να συλλάβουν την έκταση και το βάθος των αλλοιώσεων, καθώς ζουν εκτός κινδύνου.

Ωστόσο, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι το κενό μιας δημοσίας τάξεως για όλους τους πολίτες έχει ήδη αρχίσει να καλύπτεται στις μαύρες περιοχές των Αθηνών από τους ακτιβιστές της «Χρυσής Αυγής» κατά τον τρόπο τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον χαρακτήρα του πολιτεύματος. Και πληθαίνουν οι πολίτες που ζητούν την αρωγή τους.

Ισως να κάνουν λάθος. Ετσι και αλλιώς όμως, στις γειτονιές μας, η πολιτεία δεν προστατεύει τους πολίτες της. Ολοι εκεί, ζούμε εκτός πολιτεύματος.

Επειδή όμως η προστασία μας δεν μπορεί να αφεθεί στις μιλίτσιες, θα πρέπει να υπάρξει κράτος δημοκρατικό, όχι μόνον οπλισμένο με αυστηρότερη νομοθεσία, αλλά κυρίως να διαθέτει έμπρακτη και αποτελεσματική παρουσία ειδικών ενόπλων δυνάμεων. Για να μη μας σφάζουν στους δρόμους.

Και ας φωνασκούν οι ποικιλώνυμοι επαγγελματίες.

 

Ας παρακάμψουμε το πομπώδες ύφος, τις καταλήξεις της καθαρεύουσας - αν πεις κάτι που ακούγεται ευγενικό και βαθυστόχαστο, μάλλον θα είναι. Ας το μεταφράσουμε με απλά λόγια:

 

Η σφαγή του οικογενειάρχη (που απειλεί όλους τους μεσοαστούς στο κέντρο, δηλαδή και σένα) δεν είναι μεμονωμένη και οι αρχές δε θέλουν να την προλάβουν, μάλλον τις βολεύει.

Τέτοιου τύπου εγκληματικότητα είναι εισαγόμενη, άρα αποκλειστικά υπεύθυνοι είναι οι αλλοδαποί. Οι αλλοδαποί, που μεγάλωσαν μην υπολογίζοντας την ανθρώπινη ζωή, άρα αποκλείεται να το μάθουν τώρα.

Λειτουργούν ως μονάδες, άρα δε θέλουν να ενσωματωθούν στην κοινωνία μας. Κανένας ισχυρός δε μένει στο κέντρο, άρα κανείς δεν τους εμποδίζει απ' το να βασιλεύουν.

Η εξουσία δεν θα καταλάβει το πρόβλημα γιατί δεν την επηρεάζει.

Το κενό εξουσίας το αναπληρώνει η Χρυσή Αυγή 'ακτιβιστικά'. 'Ίσως να κάνει λάθος' άρα ίσως και όχι. Όπως και να χει, οι πολίτες 'ζητούν την αρωγή της', δες την Χρυσή Αυγή ως αντικαταστάτη της αστυνομίας.

Εάν το κράτος διαφωνεί με τις τακτικές της Χρυσής Αυγής πρέπει να δράσει. Τι περιθώριο δράσης έχει? Μα να αυξήσει την αστυνόμευση με ειδικές ένοπλες δυνάμεις. Όχι επειδή δε μας πειράζει, επειδή μας χρειάζονται για να μη μας σφάζουν στους δρόμους!

 

 

Αν ενώσεις τώρα τα bold έχεις ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο:

Η πολιτεία αφήνει τους αλλοδαπούς να αλωνίζουν. Πρέπει ή να βοηθήσουμε τη Χρυσή Αυγή να τους σκοτώσει ή να σταματήσουμε να αντιδρούμε στην αστυνόμευση.

 

ΥΓ. Την επόμενη μέρα δημοσιεύεται η συνέχεια της άποψης του, μπορείς να τη βρεις εδώ.

Permalink | Leave a comment  »

To Shit My Students Write είναι ένα tumblr (DUH!). Γιατί θες να το διαβάσεις? Επειδή είναι γεμάτο από μαργαριτάρια μαθητών από την Αμερική (και αγαπάς τη χαζομάρα των Αμερικανών).

 

Μοιάζει λίγο με τα βιβλία του Μαρτσέλο Ντ'Όρτα, στο πιο σύντομο. Και δείχνει ότι η χαζομάρα (με τη χαρούμενη έννοια, ντε!) είναι παγκόσμια. Ή ότι κανένα εκπαιδευτικό σύστημα δε νικάει τη βαρεμάρα των μαθητών, ανάλογα πως θα το δεις.

 

Σε περίπτωση που δεν το ξέρεις, ο Μαρτσέλο Ντ'όρτα είναι ένας δάσκαλος δημοτικού από τη Νάπολη, που μάζεψε σε 5 βιβλιαράκια εκθέσεις, όπως η παρακάτω, από τα βλαστάρια του. Αν θες να ψοφήσεις στα γέλια, ΠΡΕΠΕΙ να τα διαβάσεις.

Ξεκίνα με το 'Εγώ ελπίζω να τη βολέψω', που θα βρεις εδώ.

Permalink | Leave a comment  »

The Good Natured - Wolves

(ps. *ΘΕΣ* να το κατεβάσεις)

Συνήθως δεν ποστάρουμε μουσική σε blogaκια, έτσι? To each its own και όλα τα περι ορέξεως..

.. BUT,

 

Η Good Natured για την κυκλοφορία του δεύτερου της δίσκου 'Your Body is a Machine' έδωσε στο soundcloud ένα απίστευτο κομμάτι and guess what? Μπορείς να το κατεβάσεις με τις ευλογίες της *.*

Άκου το, λοιπόν, εδώ και μετά πάτα το download

 

The Good Natured - Wolves by The Good Natured

 

H Good Natured στο ίντερνετ: Web - MySpace - Twitter - YouTube

Permalink | Leave a comment  »

Ο πραγματικός λόγος για να αγοράσεις ένα iPhone βρίσκεται εδώ:

 

Permalink | Leave a comment  »

Τώρα τελευταία συμβαίνει το εξής παράδοξο: Για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι γνωστοί μου ενδιαφέρονται για τη γνώμη μου για τα κείμενα τους. Εντάξει, ο λόγος είναι επειδή γενικά διαβάζω οτιδήποτε πέσει στα χέρια μου. Άλλα παραμένει ανεξήγητος: Πεθαίνω να γίνομαι επικριτικός. Άμα ξεκινήσω νιώθω τόσο σπουδαίος που πρέπει κυριολεκτικά να σκεφτώ "Εντάξει Νίκκο, φτάνει τόσο". Επίσης, δεν είμαι καθόλου ειδικός στη συγγραφή - είμαι σχεδόν ανειδίκευτος: Τα μισά μου κείμενα αποτελούνται από 2 φράσεις που έγραψα κάποτε και δε θα συνεχίσω ποτέ. Και όσα έτυχε να ολοκληρωθούν δεν τα ξαναδιάβασα ποτέ, αν τα ξαναδιάβαζα μάλλον θα τους άλλαζα τον αδόξαστο. Το συντακτικό μου συνεχίζει να παραμένει πεισματικά όμοιο με τον τρόπο που μιλάω και έχω έναν περίεργο ψυχαναγκασμό με τα σημεία στίξης. Με λίγα λόγια, είμαι εντελώς ακατάλληλος να δώσω γνώμες, θα ψάξω να βρω λάθη απ' άκρη σ' άκρη και, εδώ που τα λέμε, αν στο τέλος σου πω ότι το κείμενο σου μ' αρέσει, μπορεί και να πρέπει να προσβληθείς.

 

Παρόλα αυτά, μιας που υπάρχουν ακόμα τρεις-τέσσερις τρελοί που επιμένουν να με φέρνουν στην ευχάριστη θέση να κουτσομπολέψω τα blogια τους, ας βάλουμε κάτω τι θα έπρεπε να αποφεύγεις. Με λίγα λόγια, το λες και 'Τί να γράψω για να μην αρέσω στο Νίκκο?'.

 

(1) Γραμματικά - Ορθογραφικά - Συντακτικά λάθη

Το πράγμα είναι απλό: το δημοτικό είναι υ-π-ο-χ-ρ-ε-ω-τ-ι-κ-ή εκπαίδευση. Η γραμματική του Τζάρτζανου δεν είναι ό,τι πιο όμορφο έχεις διαβάσει, αλλά είναι ίσως ό,τι πιο χρήσιμο. Σε γενικές γραμμές, νιώσε απαράδεκτος αν δε θυμάσαι τη διαφορά αορίστου με παρατατικό, αν επιμένεις να γράφεις καταλήξεις -τε στο τρίτο ενικό ή 'πιο' όταν κάνεις ερώτηση. Επίσης, θυμήσου το βασικό: Υποκείμενο - ρήμα - αντικείμενο. Αν δεν έχεις αυτό, μην παλέψεις τα πιο σύνθετα...

Με άλλα λόγια, αν στο δημοτικό είχες κάτω από 7 στον έλεγχο, έχεις μεγάλες πιθανότητες να σε κατσαδιάσω για τον τρόπο που γράφεις.

 

(2) Γκομένιασμα

Κοίτα, αγαπάω ένα καλό κουτσομπολιό σχεδόν περισσότερο απ' τη Λαμπίρη. Αλλά, μεταξύ μας τώρα, αν ήθελα να μάθω την προσωπική σου ζωή, θα την ήξερα. Ο λόγος που δεν την ξέρω είναι μόνο ένας: Είναι βαρετή! Ασχέτως αν μόλις βρήκες γκόμενο, αν μόλις χώρισες, αν έκανες τη μεγαλύτερη παρτούζα έβααα ή σε έχει κερατώσει για τρίτη φορά με τον πρώην μου, δεν-με-ενδιαφέρει. Η σεξουαλική ζωή έχει νόημα γι αυτόν που τη ζει ή γι αυτόν που την παίζει. Ο αναγνώστης σου, κατά πάσα πιθανότητα, ούτε εσύ είναι ούτε μαλάκας. Ψυχοθεραπεύσου αλλού.

Άρα, πότε γράφουμε για ερωτικά ζητήματα? ΜΟΝΟ όταν έχουμε διάθεση (και ικανότητα) να τα κανιβαλίσουμε μέχρι αηδίας ή/και όταν περιγράφουμε με ανατριχιαστικά σεξουαλικές λεπτομέρειες το τελευταίο μας πήδημα για τον γκαυλωμένο αυνάνα. Τέλος.

 

(3) Αν το ζήσεις, το γράφεις - όχι το ανάποδο

Καταλαβαίνω ότι η καθημερινότητα είναι ρουτίνα και -τέλοςπάντων- πόσες περιπέτειες να έχει κανείς μέσα σε μια απλή βδομάδα; - δεν είσαι και η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων! Αυτό μεταφράζεται στο εξής απλό: γράφεις μόνο όταν έχεις κάτι να πεις - έχεις κάτι να πεις μόνο αφού το ζήσεις. (Μιλάμε πάντα για ενέργειες έτσι, στην έκθεση ιδεών είμαι πιο χαλαρός) Το νόημα είναι πάντως, ότι είναι πάντα προτιμότερο ένα blog που ανανεώνεται μία φορά το τετράμηνο από ένα που κάθε βδομάδα περιγράφει άλλη *φανταστική* ιστορία.

Κοινώς, αν το παραμύθι σου υπάρχει μόνο στο μυαλό σου, μην το γράψεις. Ο τυχαίος αναγνώστης δε θα το ξέρει ότι είναι μούφα, αλλά ο φίλος σου που τσεκάρει τι γράφεις θα το καταλάβει και εσύ μετά θα ντρέπεσαι. Θες να ντρέπεσαι? ε? ε?

(Σκόπιμα δεν αναφέρω πόσα λογικά άλματα έχει κάτι που δεν έχει εφαρμοστεί στην πράξη - βαριέμαι τις τεχνικές λεπτομέρειες)

 

(4) Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις

Να θυμάσαι πάντα ότι είσαι μικρός. Μπορεί να είσαι μεγάλος, αλλά πάντα θα υπάρχει κάποιος μεγαλύτερος, εκτός αν είσαι ο Hobsbawm ή ο Μητσοτάκης. Τι μας λέει αυτό? Τις μεγάλες αλήθειες που ανακαλύπτεις τώρα κάποιος τις ανακάλυψε χθες. Και τις ξεπέρασε.

Μη γράφεις ρητά και μην ανακοινώνεις αποφάσεις. Αν θες να το κάνεις, εξήγα από κάτω γιατί αυτό είναι σημαντικό για σένα τώρα - δώσε μου το inside information. Έτσι, ακόμα κι αν είναι κάτι που εγώ το έχω ξεπεράσει, τουλάχιστον θα καταλάβω γιατί είναι σημαντικό για τη φάση που περνάς (σημείωση: ΠΑΝΤΑ περνάς φάση, τίποτα δεν είναι μόνιμο).

 

(5) Προσωπικά ζητήματα, συζήτηση κομμένη

Ο Σάκης ο υδραυλικός το παγίωσε το '90. Θεωρητικά γιατί ήταν πολύ straight για να μιλάει για τα προσωπικά του, πρακτικά γιατί τέτοια θέματα αφορούν μόνο στο πρόσωπο που τα σκέφτεται.

Απλό παράδειγμα: το όνειρο που είδες χθες δεν ανήκει στο blog σου, ανήκει στο databoy σου. Αφού έκανες τον κόπο και το έγραψες, όμως, δώσ'του ένα λόγο ύπαρξης, προσπάθησε ας πούμε να ερμηνεύσεις γιατί το υποσυνείδητό σου φτιάχνει τέτοιες εικόνες.. Αν δεν ξέρεις να το κάνεις, ζήτα βοήθεια: Έφαγα ήδη το χρόνο να το διαβάσω και μπορώ να γράψω comment - ας βγάλει τουλάχιστον κάπου.

 

(6) Τεκμηριώσου

Όταν γράφεις για πολιτικά, επιστημονικά, κοινωνικά θέματα φρόντισε να καλυφθείς από παντού. Κατά πάσα πιθανότητα, εγώ που σε διαβάζω θα διαφωνώ με την προσωπική σου άποψη. Και θα το εκφράσω. Εξόπλισέ την, λοιπόν, με όσα περισσότερα ντοκουμέντα μπορείς: διάβασε πολύ, δώσε μου άρθρα, παρέθεσε γνώμες, βρες φωτογραφίες. Στο τέλος, πριν πατήσεις το 'post', ξέρε τι σημαίνει ο όρος που χρησιμοποιείς, πώς τον χρησιμοποιείς και γιατί.

Έτσι, όταν διαφωνώ, θα μπορώ να σε πω μαλάκα άλλα δε θα μπορώ να σε πω άσχετο. Στη μία περίπτωση διαφωνώ με την ερμηνεία σου, στην άλλη απλά σε θεωρώ τούβλο.

(έχω απλό παράδειγμα και 'δω: ο λαθρομετανάστης έχει διαφορά απ'τον αιτούντα άσυλο)

 

(7) Scripta manent

Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει και άλλες τέτοιες σοφίες. Κοινώς, όταν αποφασίζεις να δώσεις κάτι στο internet, είναι κάτι που θα μείνει. Ακόμα κι αν κατέβει απ'το blog σου, θα συνεχίσει να υπάρχει σε καμιά 10αριά μηχανές αναζήτησης, αλλά - πιο σημαντικό - στη μνήμη μερικών από μας.

Μετάφραση: Είσαι πάντα υπόλογος για αυτά που έγραψες. Αν δε θες, δεν τα δημοσιεύεις. Αν τα δημοσιεύσεις, να τα υποστηρίζεις στον κάθε μαλάκα (εμού συμπεριλαμβανομένου) που τα κοροϊδεύει. Αν έχεις ακολουθήσει τα 6 παραπάνω, δε θα είναι και ιδιαίτερα δύσκολο. Αν όχι, κάτσε και λούσου τα σχόλια με αξιοπρέπεια.

 

 

 

EDIT [2 μήνες μετά]: Αηδίες, μην ακούς τίποτα. ΑΝ το κειμενό σου έχει συναίσθημα, δικό σου συναίσθημα, στα μάτια μου θα είναι ισάξιο του Παπανούτσου. Πήξε το σε όσα λάθη γουστάρεις._

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

(Ακολουθεί ημί-τεχνικό άρθρο.) Είμαι απ'τους τύπους που κρατάνε 3-4 back-ups στα αρχεία τους. Κατά προτίμηση το ένα απ'αυτά είναι στο διαδίκτυο. Έψαχνα, λοιπόν, ένα τρόπο να αποθηκεύεται ένα αντίγραφο από τις φωτογραφίες μου στο flickr. Ένα πρόγραμμα, δηλαδή, να παρακολουθεί το φάκελο που αποθηκεύονται οι φωτογραφίες και κάθε φορά που βρίσκει καινούργια να την ανεβάζει, κρατώντας το όνομα και τις διαδρομές των υποφακέλων που υπάρχουν και στο δίσκο.
Μετά από κάποιο ψάξιμο, βρήκα ένα ωραιότατο αρθράκι στο lifehacker (μπορείς να το δεις εδώ ). Όμως, τα links που περιείχε ήταν νεκρά και αφού βρήκα την καινούργια τοποθεσία, υπήρχε μια αλλαγή στο scriptάκι που έπρεπε να προστεθεί. Επομένως, είπα 'κάτσε και γράφ'τα γιατί μπορεί να χρειαστούν'.

Αν ψάχνεις, λοιπόν, να κρατάς αυτόματα back-up των εικόνων σου στο flickr, ο τρόπος ακολουθεί.

Προαπαιτούμενα

Η όλη διαδικασία γίνεται με ένα script που έχει γραφτεί σε γλώσσα python. Γι αυτό, αν έχεις Windows ξεκίνα κατεβάζοντας τη (και εγκαθιστώντας τη) από εδώ.

Αφού την εγκαταστήσεις, σου χρειάζονται δύο scriptάκια από εδώ.
Το πρώτο (uploadr.py) είναι αυτό που κάνει όλη τη δουλειά, το δεύτερο (xmltramp.py) είναι απαιτούμενο για να τρέξει το πρώτο.
Αφού τα κατεβάσεις, αποσυμπίεσε τα και αντέγραψε τα uploadr.py και xmltramp.py σε ένα καινούργιο φάκελο (βάλ'τον κάπου βολικά και ονόμασε τον κάπως που να θυμάσαι;)

Διαμόρφωση

Τώρα χρειάζεται να κάνεις κάποιες αλλαγές στο uploadr.py. Άνοιξε το με κάποιον editor (και το Notepad αρκεί) και κάνε τις αντίστοιχες αλλαγές όπως παρακάτω:

1. Πρώτα, καθόρισε το φάκελο που θα παρακολουθείται στο πεδίο IMAGE_DIR = " ", . Μέσα στα εισαγωγικά βάλε ολόκληρη τη διαδρομή, για παράδειγμα "C:\Users\[Το_όνομα_σου]\Images"
   
   
   
2. Μετά προσάρμοσε τις ρυθμίσεις για το ανέβασμα. Μέσα στη γραμμή FLICKR = { }, το πεδίο "title" : " " καθορίζει τον τίτλο της φωτογραφίας, το "tags" : " " τις ετικέτες που θα προστεθούν, το "is_public" : "1" το αν θα είναι δημόσια ή ιδιωτική, το "is_friend" : "0" και το "is_family" : "0" εάν περιέχουν φίλο ή μέλος της οικογένειας.
   
   
   Εκ προοιμίου, ο κενός τίτλος δίνει τον τίτλο που έχει το αρχείο στο δίσκο σου, προστίθεται η ετικέτα "auto-upload", η φωτογραφία είναι δημόσια και δεν περιέχει φίλο ή οικογένεια. Αν θες οι φωτογραφίες να μην είναι ορατές σε τρίτους, άλλαξε το "is_public" : "1" σε "0".
3. Τώρα θα καθορίσουμε τα προσωπικά κλειδιά του λογαριασμού σου. Βρες τα πεδία FLICKR ["api_key"] = και FLICKR ["secret"] = . Σε αυτά μπαίνουν οι αριθμοί για το API Key που θα βρείς εδώ.
   
   
   Στον τίτλο ονόμασε όπως θες την εφαρμογή σου (για παράδειγμα "uploadr"), στην περιγραφή δώσε τα στοιχεία της (για παράδειγμα "batch photo uploader using a python script"), τσέκαρε τα 2 κουτάκια από κάτω και πάτα το 'Submit'. Το Flickr θα σου επιστρέψει δύο κλειδιά, ένα με τίτλο 'API Key' και ένα με τίτλο 'Secret Key'. Κάνε αντιγραφή των πεδίων και επικόλλησε τα στα αντίστοιχα πεδία στον editor αντικαθιστώντας το κείμενο που βρίσκεται εκεί.
4. Πάτα αποθήκευση και βεβαιώσου ότι το αρχείο σώζεται ως 'uploadr' με επέκταση '.py'

Πρώτη εκτέλεση

Την πρώτη φορά που θα τρέξεις το αρχείο θα χρειαστεί να το εξουσιοδοτήσεις στη σελίδα του flickr.
Άνοιξε ένα τερματικό (στην 'Έναρξη' γράψε 'cmd.exe' και πάτα Enter). Πήγαινε στο φάκελο που βρίσκεται το uploadr.py με cd (για παράδειγμα αν βρίσκεται στο φάκελο 'PhotoUploads' στις Εικόνες σου, γράψε "cd C:\Users\[το_όνομα_σου]\Images\PhotoUploads". Hint: μπορείς να γράψεις τα πρώτα γράμματα του φακέλου και μετά να πατήσεις το 'Tab', τα υπόλοιπα θα συμπληρωθούν αυτόματα.)
Για να τρέξεις το αρχείο γράψε "uploadr.py" και πάτα 'Enter'.
Θα ξεκινήσει το script και θα σου ανοίξει μιά σελίδα στον browser που θα σου ζητάει να πιστοποιήσεις την εφαρμογή στο flickr. Πάτα το 'allow' και μετά την επιβεβαίωση γύρνα στο τερματικό και πάτα "Υ" και 'Enter' για να πείς στο uploadr ότι εξουσιοδοτήθηκε.
Το uploadr θα ξεκινήσει να τρέχει και να ανεβάζει τις φωτογραφίες. Την πρώτη φορά αυτό μπορεί να πάρει πολλή ώρα, οπότε ασ'το να τρέχει και συνέχισε τη δουλειά σου.

Αυτοματοποίηση

Μπορείς να σταματήσεις εδώ, αλλά θα πρέπει να τρέχεις χειροκίνητα το αρχείο κάθε φορά που θα θες να ανεβάσεις καινούργιες φωτογραφίες στο flickr. Αντ' αυτού μπορείς να αυτοματοποιήσεις τη διαδικασία:
Πρώτα μετονόμασε το 'uploadr.py' σε 'uploadr.pyw'. Το w στο τέλος της επέκτασης το κάνει να τρέχει στο background χωρίς να χρειάζεται να ανοίξει τερματικό.
Τώρα, φτιάξε μια συντόμευση για το αρχείο (δεξί κλικ -> 'Δημιουργία Συντόμευσης'). Κάνε δεξί κλικ και επέλεξε 'Ιδιότητες'. Στο πεδίο 'Target' πρόσθεσε στο τέλος της γραμμής την παράμετρο '-d'. Η παράμετρος αυτή λέει στο πρόγραμμα ότι θέλουμε να τρέχει συνέχεια αντί να τρέξει μία φορά και να τερματίσει.
Τέλος, πρόσθεσε τη συντόμευση που έφτιαξες στο φάκελο εκκίνησης των Windows ("C:\ProgramData\Microsoft\Windows\Start Menu\Programs\Startup").

Έτσι το πρόγραμμα θα τρέχει κατευθείαν με την εκκίνηση των Windows στο background όση ώρα ο υπολογιστής σου είναι ανοιχτός. Θα παρακολουθεί το φάκελο που προσδιόρισες και μόλις αποθηκεύσεις φωτογραφίες σ' αυτόν θα τις ανεβάζει στο flickr αυτόματα:)

ΥΓ. Αν έχεις linux, κατέβαση την python απ'τα repositories. H υπόλοιπη διαδικασία είναι σχεδόν ίδια, τροποποίησε το αρχείο σου σε κάποιον editor (πχ. nano, vim, gedit) και κάνε το να τρέχει αυτόματα προσθέτοντας το όνομα του στο 'autostart.sh'
     Αν έχεις macOS δε θα σου πω τι να κάνεις, γιατί 'Apple geeks know better' έτσι? :P Αλλά θα σου πω ότι το OS δεν έχει μεγάλες διαφορές από το linux ;)

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Το 1848 στο Παρίσι, 50.000 εργάτες εξεγέρθηκαν με αφορμή την έκρηξη ενός ορυχείου. Αντιμέτωποι με τη γαλλική εθνοφρουρά για τρία μερόνυχτα, φωνάζοντας "Ψωμί ή σφαίρες", μετέδωσαν αυτό το κύμα της εξέγερσης στο Βερολίνο, τη Βιέννη, την Ουγγαρία, τη Βενετία, τη Ρώμη, κάτι που έμεινε στην ιστορία ως 'η άνοιξη των λαών'. Για τους λόγους της κοινωνικής αυτής έκρηξης έγραψε ο Μαρξ, στο έργο του "Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία, 1848-1850":

 

    "Η ομάδα της αστικής τάξης που κυβερνούσε και νομοθετούσε με τις βουλές είχε άμεσο συμφέρον στην καταχρέωση του γαλλικού κράτους. Το κρατικό έλλειμμα ήταν το καθαυτό αντικείμενο της κερδοσκοπίας της και η κύρια πηγή του πλουτισμού της. Κάθε χρόνο κι από ένα νέο έλλειμμα. Ύστερα από κάθε τέσσερα - πέντε χρόνια κι από ένα νέο δάνειο. Και κάθε νέο δάνειο πρόσφερε στη χρηματική αριστοκρατία μια καινούργια ευκαιρία να κατακλέβει το κράτος που κρατιόταν τεχνικά στο χείλος της χρεοκοπίας - και που ήταν υποχρεωμένο να διαπραγματεύεται με τους τραπεζίτες κάτω από τους πιο δυσμενείς όρους. Κάθε νέο δάνειο της πρόσφερε μια ακόμα ευκαιρία να καταληστεύει με χρηματιστηριακές επιχειρήσεις το κοινό που τοποθετούσε τα κεφάλαιά του σε κρατικά ομόλογα και που στα μυστικά τους ήταν μπασμένες η κυβέρνηση και η πλειοψηφία της βουλής. Γενικά, η αστάθεια στην κατάσταση της κρατικής πίστης και η γνώση των κρατικών μυστικών έδινε στους τραπεζίτες και στους συνεταίρους τους στις βουλές και στο θρόνο τη δυνατότητα να προκαλούν εξαιρετικές, απότομες διακυμάνσεις στην τρέχουσα τιμή των κρατικών τίτλων, που δεν μπορούσαν να έχουν κάθε φορά άλλο αποτέλεσμα, παρά την καταστροφή μιας μάζας μικρότερων καφαλαιούχων και τον μυθικά γρήγορο πλουτισμό των μεγάλων παικτών."

 

Οποιαδήποτε ομοιότητα με καταστάσεις ή γεγονότα είναι εντελώς συμπτωματική?

Permalink | Leave a comment  »

Είναι δύο περιστατικά που έχω στο μυαλό μου εδώ και (πολύ) καιρό. Δεν τα είχα γράψει, κυρίως γιατί υποψιάζομαι ότι δεν αφορούν κανένα, πέρα από μένα. Αλλά πάλι, αυτός είναι ένας τρόπος να φύγουν απ' το κεφάλι μου (και να μπουν στο δικό σας?)

 

Περιστατικό #1: Ένα χρόνο πριν στο αεροδρόμιο. Ένας χαμένος Νίκκος ψάχνει την πύλη Β-κάτι (τόσο μεγάλο το αεροδρόμιο, τόσο μικρός ο Νίκκος κλπ. κλπ.). Δίπλα στον πάγκο της κυρίας που τσεκάρει την κάρτα επιβίβασής, στέκεται ο αστυνομικός υπηρεσίας. Τον πλησιάζει μια κοπέλα από το check-in, στολή της Ολυμπιακής αλλά απ' ότι κατάλαβα τσεκάρει πτήση του εξωτερικού. Την ακολουθεί μια σκυφτή οικογένεια πακιστανών, μπαμπάς - μαμά - τρία παιδιά - ένα μωρό (μηνών?) στην αγκαλιά της μαμάς. Μιλάνε μεταξύ τους στη γλώσσα τους, ο μπαμπάς χειρονομεί ημί-έντονα (φοβάμαι ότι δεν υφίστανται έντονες κινήσεις σ' αυτό το λαό), εμένα μου μοιάζουν φοβισμένοι.
- [Η κοπέλα μιλάει στον αστυνομικό:] "Πετάνε για Τσεχία. Έχουν έγγραφα αλλά δεν μπορώ να εγγυηθώ για τη γνησιότητα. Τι να κάνω?".
- [Ο αστυνομικός είναι αδιάφορος (και λίγο ενοχλημένος, αλλά μάλλον αυτό είναι το φυσικό του):] "Στείλ' τους".
- "Αν δεν είναι εντάξει τα χαρτιά τους θα μας τους στείλουν πίσω από τον έλεγχο εκεί. Με το ίδιο αεροπλάνο."
- "Ας το τσεκάρουν εκεί"
- "Θα χρεωθούμε με πρόστιμο. Και η εταιρία και το αεροδρόμιο"
- "Δε θα τους στείλουν πίσω. Και να τους στείλουν εγώ τώρα τι να κάνω, που να τους πάω? Αν είναι πλαστά (τα έγγραφα) θα πρέπει να τους πάω κάτω (στο κρατητήριο). Και κάτω είναι γεμάτο, ξέρεις πως είναι.."
- "Ναι.. θα χρειαστώ την υπογραφή σας. Εγώ δεν μπορώ να εγγυηθώ για τη γνησιότητα, πρέπει να υπογράψετε το ΟΚ εσείς"
- "Να υπογράψω? Όχι, δε χρειάζεται"
- "Μα αν δεν έχει υπογραφή αξιωματικού υπηρεσίας, το λάθος θα το χρεωθώ εγώ. Και εγώ έρχομαι να σας ρωτήσω, δεν αποφασίζω να τους αφήσω από μόνη μου, παίρνω την άδεια σας"
- "Όχι, τη γνώμη μου σου έδωσα.. Δε δίνω την άδεια μου... [παύση, κοιτάζονται] ... αλλά και κάτω δεν τους πάω, ασ' τους να πετάξουν"
- "Εντάξει.. να δω τον αριθμό σας τουλάχιστον"
- "Τι τον θες?" [ακουμπάει το πέτο του, ανεβάζει τον τόνο] "Σου είπα, δεν υπογράφω!"
- "Δεν θα χρεωθώ εγώ την ευθύνη για κάτι που είναι υποχρέωση σας. Θα σημειώσω τον αριθμό σας στη θέση της υπογραφής, τον είδα, τον θυμάμαι.." [Η κοπέλα έχει νευριάσει, οι Πακιστανοί είναι ακόμα σα χαμένοι, κανείς δεν τους εξηγεί τίποτα, τα παιδιά γκρινιάζουν, ο αστυνομικός γελάει]
- "Σημείωσε τον.. Τί νομίζεις, ότι είναι ο αληθινός? Ξέρεις ποια είναι η πρώτη δουλειά που κάνουμε στο σώμα? Κατεβαίνουμε στο Μοναστηράκι και αγοράζουμε άλλες ταυτότητες! Νομίζεις ότι κατεβαίνουμε στις πορείες με τα κανονικά αναγνωριστικά μας? Ορίστε, σημείωσε τον!"
Η κοπέλα απομακρύνεται κουνώντας το κεφάλι της (Απογοήτευση? Θυμός? Λίγο κι απ' τα δύο μάλλον). Παίρνει την οικογένεια παράμερα, σχεδόν δίπλα από κει που στέκομαι εγώ, και τους ψιθυρίζει:
"Πάρτε τα χαρτιά σας και φύγετε, δεν μπορώ να σας αφήσω να περάσετε, αν είναι πλαστά θα σας γυρίσουν πίσω και θα πάτε κατευθείαν στο κρατητήριο για απέλαση. Και είναι γεμάτο τώρα, όλος ο κάτω όροφος, μπορεί να μείνετε και μήνες εκεί. Μην πετάξετε σήμερα [σχεδόν παρακλητικός είναι ο τόνος της], πηγαίντε και κοιτάξτε τα χαρτιά. Βεβαιωθείτε ότι είναι 'γνήσια'. Καταλάβατε? Σ' αυτόν που τα έβγαλε, βεβαιωθείτε ότι 'είναι' γνήσια.."
Ο πατέρας παίρνει τα χαρτιά, παίρνει και τη γυναίκα του και τα παιδιά. Βγαίνει απ' την έξοδο, σκυφτός όπως πριν. Η κοπέλα τους κοιτάει και εγώ σφίγγω την κάρτα επιβίβασης μου. Τα δικά μου χαρτιά είναι γνήσια, έτυχε να γεννηθώ σ' αυτή τη χώρα.

 

Περιστατικό #2: Δύο βδομάδες πριν, στο Γκάζι. Περιμένουμε με μια φίλη μου για ταξί στην Κωνσταντινουπόλεως. Ένας ταξιτζής μας βλέπει απ' το αντίθετο ρεύμα, μου κάνει νόημα ότι θα ρθει όσο η φίλη μου φτιάχνει την τσάντα της. Μέχρι να κάνει την αναστροφή έχουν περάσει δύο άδεια ταξί, αλλά εγώ περιμένω αυτόν, 'του υποσχέθηκα'. Φτάνει και μπαίνουμε μέσα, είναι μαύρος. Η φίλη μου (ακτιβίστρια κατά καιρούς, ουσιαστικά εθισμένη στην αντίδραση στην νεο-ελληνική πραγματικότητα) ενθουσιάζεται: "Γεια σου!"
- "Γεια σας παιδιά, ευχαριστώ που περιμένατε" Ελληνικά άπταιστα, προφορά ελαφρώς ξένη.
- "Αφού το κανονίσαμε, δε θα παίρναμε τους άλλους" του απαντώ
- "Είστε ξηγημένοι"
Η φίλη μου αποφασίζει να δείξει τα αντιρατσιστικά της αισθήματα: "Είσαι καιρό στην Ελλάδα?"
- "12 χρόνια.. 10 δουλεύω το ταξί"
- "Και πως σου φαίνεται? Αντέχεις?"
- "Ναι, δεν έχω προβλήματα. Είστε φιλόξενοι άνθρωποι"
Η φίλη μου προφανώς διαφωνεί "Αλήθεια? Εγώ δεν αντέχω, είναι μίζεροι, θα τα μαζέψω και θα φύγω"

Εγώ δε μιλάω, δεν έχω και τίποτα να πω. Αυτήν την κουβέντα την έχω κάνει πολλές φορές, δεν αντέχω πολλά πράγματα αλλά είναι η χώρα μου. Θα φύγω μόνο άμα με διώξει.

Ο ταξιτζής συνεχίζει "Που θα πας? Παντού είναι το ίδιο πια. Γιατί δεν αντέχεις? Ελληνίδα δεν είσαι?"
- "Ελληνίδα. Δηλαδή έχω γονίδια απ' τη Ρωσία αλλά από παππούδες. Αλλά δεν παλεύεται, ειδικά για μια gay κοπέλα. Είναι πρόβλημα, είναι ρατσιστές"
Ο ταρίφας (ψιλό)ξαφνιάζεται "Α, είσαι gay!? Δε φαίνεται, εγώ δεν το κατάλαβα. Δηλαδή όταν σας είδα, αυτό που σκέφτηκα είναι 'να μια ωραία κοπέλα, μια πολύ ωραία γκόμενα', που λέμε - δε φαίνεται ότι είσαι gay"
- "Ναι, και οι δύο είμαστε"
- "Α είσαι κ συ?" (σε μένα)

Αλλάζω θέση, ξαφνικά είμαι μέσα σε μια κουβέντα χωρίς να έχω δηλώσει συμμετοχή "Ναι"

- "Εντάξει παιδιά, εγώ δεν έχω πρόβλημα. Δηλαδή, δε θα το σκεφτόμουνα, αλλά να δεν είπα 'ουόου, βγες απ’ το ταξί μου'. Εντάξει, επιλογή σας είναι, συμβαίνει. Και αφού δε σας φαίνεται..."
- "Ναι, αλλά μας αντιμετωπίζουν διαφορετικά.. στη δουλειά ας πούμε η γραμματέας με κοιτάει με φόβο επειδή μου αρέσουν τα κορίτσια. Είναι προκατειλημμένη"
- "Οι άνθρωποι φοβούνται ότι δεν ξέρουν.. λογικό είναι, αυτοί ζουν στο κόσμο τους, έτσι όπως είναι το φυσικό, εσένα που επιλέγεις κάτι έξω απ' αυτό λογικό είναι να σε φοβούνται"
- "Ναι, εντάξει.. αλλά δεν τους απειλώ, δεν ασχολούμαι καν. Ο ρατσισμός τους ευθύνεται, ο φόβος που γίνεται ρατσισμός. Μη στα λέω τώρα, ξέρεις πως είναι, θα έχεις ζήσει και συ διάφορα..."
- "Όχι όχι, μισό λεπτό, μην τα μπερδεύεις... εμένα με διαχωρίζουν για το χρώμα μου επειδή είναι μαλάκες, αμόρφωτοι. Αλλά το χρώμα είναι μέσα από τη φύση, άσπρο, μαύρο, είναι φυσικό. Εσένα σε διαχωρίζουν για κάτι που έχεις διαλέξει, κάτι που είναι αφύσικο. Εκεί λογικό είναι να σε φοβούνται"

Παρεμβαίνω "Κοίτα, αν ρωτήσεις εμάς που είμαστε gay, θα σου πούμε ότι δεν το διαλέξαμε. Δεν αποφασίσαμε ξαφνικά μια μέρα ότι δε μας αρέσει η νόρμα, ν' αλλάξουμε. Εμείς νιώθουμε πως έτσι γεννηθήκαμε"

- "Α ναι? Και οι γυναίκες!??"
- "Ναι. Απλά οι γυναίκες είμαστε... μερικές γυναίκες μπορούν να το καταπιέσουν περισσότερο, για περισσότερο καιρό"
- "Να σου πω, εγώ δεν έχω πρόβλημα.. Με τους άντρες βέβαια δε θέλω πάρε-δώσε, με ενοχλεί. Δε θέλω ούτε να μου μιλάνε, έχω τα όρια μου. Είσαι gay? Εντάξει, αλλά σεβάσου ότι θα υπάρχει μια απόσταση μεταξύ μας πάντα! Είναι που στην πέφτουν και δεν τους νοιάζει άμα θες ή δε θες. Στην πέφτουν έτσι, λες και είσαι και συ... έτσι. Εγώ παίζω ξύλο, δε με νοιάζει.. θα τις φάω, θα τις φάει, δε με νοιάζει, αλλά δεν μπορώ... ο άλλος προχθές μου έπιασε το μπούτι, εδώ στο ταξί. Τράβηξα χειρόφρενο και τον κατέβασα κάτω.... "

Παρεμβαίνω ξανά. Νιώθω και λίγο μαλάκας που αναγκάζομαι να κάνω τέτοιες κουβέντες με άγνωστους ταξιτζήδες χωρίς λόγο. "Κοίτα, λογικό είναι οι gay που ξέρεις να είναι μαλάκες και να στην πέφτουν. Αν δεν στην έπεφταν δε θα ήξερες ότι είναι gay. Εγώ δεν είχα καμία όρεξη να στην πέσω, ας πούμε, και καμία όρεξη να σου πω ότι είμαι gay. Αν δεν μιλούσε η... δε θα το ήξερες καν..."

- "Ναι, μπορεί... (σε τόνο που εννοεί 'ναι καλά') Τέλος πάντων, για τις γυναίκες δεν ξέρω.. Εγώ να σου πω (απευθύνεται στη φίλη μου, in fact από το 'είμαστε gay' και μετά απευθύνεται μόνο στη φίλη μου) θα ήθελα να κάνω παρέα με μια gay. Παρέα, να έχουμε φιλική σχέση.. και σεξουαλική άμα θέλει (το τελευταίο το λέει γρήγορα και πιο σιγανά). Να δω πως είναι ο κόσμος της, γιατί δεν ξέρω τίποτα για σας. Να δω πως σκέφτεται"

Η φίλη μου γελάει, πετάει ένα "δεν είναι εύκολο αυτό, που να τη βρεις τώρα τέτοια κοπέλα". Εγώ αρχίζω και νιώθω πολύ άβολα. Πλησιάζουμε και σπίτι μου και μετά πρέπει να συνεχίσουν μόνοι τους.
Στο υπόλοιπο, η κουβέντα κινείται στο τι δυσκολίες είχε η φίλη μου με τις γυναίκες, κυρίως όσο τα είχε με ένα αγόρι, μέχρι να βρει τον εαυτό της. Ο ταξιτζής ακούει με ενδιαφέρον αλλά επικεντρώνεται στα σημεία που αφορούν τη σχέση της με το αγόρι. Εκείνη χαμπάρι, εγώ τον κοιτάω μέσα απ'τον καθρέφτη σχεδόν με μίσος.

Όταν φτάνουμε στο σπίτι μου, βγαίνοντας κοιτάω τη φίλη μου. Νιώθω ότι δεν έχει πάρει πρέφα του τι λέει και πως εκλαμβάνεται... της λέω 'αδιάφορα' "Πάρε με μόλις φτάσεις"
Ο ταρίφας μου απαντάει πονηρά "Μην ανησυχείς, θα σε πάρει, θα σε πάρει..."
Εγώ φυσικά τώρα είναι που σκάω από ανησυχία!

Ένα τέταρτο μετά με παίρνει τηλέφωνο "Θύμισε μου να μην πω ΠΟΤΕ ξανά σε κάποιον ότι είμαι λεσβία! Μαλάκα, με είχε 10 λεπτά από κάτω να προσπαθεί να του δώσω το τηλέφωνό μου!! Σώνει και ντε ότι θέλει να κάνουμε παρέα να δω μήπως έκανα λάθος που με τρόμαξαν οι άντρες...!". Της το κλείνω στη μούρη.

 

 

Δεν έχω στ' αλήθεια σχόλια, για κανένα απ' τα δύο. Δηλαδή, έχω πολλά, αλλά κανένα που να αξίζει να ακουστεί. Παρ' όλα αυτά, τα δύο σκηνικά είναι στο μυαλό μου δύο πλευρές της πραγματικότητας που ζω. Τότε στο αεροδρόμιο, αισθανόμουν, πέρα από την πολιτική σκοπιά του πράγματος, ότι δικαιώνεται η τάση μου να είμαι πάντα με το μέρος του αλλοδαπού. Ότι τα θύματα του (οποιουδήποτε)ρατσισμού, στο βάθος, just know better. Τώρα, πρέπει να αναθεωρήσω - δεν υπάρχει αυτονόητο για καμία πλευρά και όλα τα θύματα δεν είναι ίδια: κάθε θύμα σε κάποιον άλλο μπορεί να γίνει θύτης. Θυμήσου το Νίκκο!

Permalink | Leave a comment  »

(Καθυστερημένη) Αφορμή αποτελεί ο Κυνόδοντας. Παράλληλα, συνδέονται οι περισσότερες ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου (αν μπορεί να θεωρηθεί ρεύμα η παραγωγή μιας δεκάδας και κάτι ταινιών μέσα σε μία ολόκληρη δεκαετία) με μία ερώτηση που μου απομένει με το που πέφτουν οι τίτλοι τέλους: Γιατί μου το έδειξες?

Θεωρούσα πάντα τον κινηματογράφο ως ένα μέσο, όπως ανάλογα μέσο είναι η φωτογραφία ή η μυθιστοριογραφία. Ο σκοπός του δημιουργού είναι που επιλέγει και το μέσο· τι θες να μου δείξεις? Θες να μου παρουσιάσεις ένα περιστατικό? – Φωτογράφισέ το. Θες να μου περιγράψεις μια ιστορία? – Δείξε μου ένα βίντεο. Θες να μου εξηγήσεις την ιστορία? – Ανάλυσε τη σε ένα βιβλίο. Η φιλμογραφία περιγράφει, η φωτογραφία απεικονίζει κ.τ.λ.

 

Τελευταία, μένω με την εντύπωση ότι επιλέγονται ακατάλληλα μέσα για άλλους σκοπούς, η επιλογή συμβαίνει ανάλογα με την ευκολία ή την εξοικείωση με το μέσο και μάλιστα επιβραβεύεται.

 

Εν προκειμένω, ο Κυνόδοντας ξεκινάει με την απεικόνιση μιας νοσηρής οικογένειας. Δύο γονείς που είναι αποφασισμένοι να διατηρήσουν τα παιδιά τους άσπιλα απ’ τον έξω κόσμο, προσπαθούν να συντηρήσουν με τεχνάσματα τον εγκλεισμό τους πίσω από τον περιφραγμένο κήπο. Παρότι έχει ενδιαφέρον η επιλογή των τεχνασμάτων από τον δημιουργό (με άλλα λόγια: «κοίτα πως σκέφτεται ότι θα δικαιολογούσε ο πατέρας την κατάσταση…»), το ενδιαφέρον παραμένει κάπως κατινίστικο· όπως και να το κάνεις είναι απλά μία ματιά στα εν οίκω μιας οικογένειας.

Θεωρητικά η ταινία επιχειρεί να σε προβληματίσει για την υπεροχή της φύσης, τη δύναμη του ενστίκτου, τον παραλογισμό της καταπίεσης, την επικράτηση του σεξουαλικού ενστίκτου ως κινητήρια δύναμη και άλλα τέτοια φροϋδικά. Πρακτικά, στο τέλος μένεις με τις ίδιες σκέψεις που θα έμενες αφού διάβαζες στην εφημερίδα για την μάνα που κρατούσε τα δύο παιδιά της στο σπίτι μέχρι τα σαράντα τους ή τον γερμανό πατέρα που βίαζε την κόρη του στο υπόγειο. Κοινώς, ‘τα συμπεράσματα δικά σας’, η ταινία δεν προσπαθεί σε κανένα σημείο να σου εισάγει ένα νέο προβληματισμό ή έστω μια δικαιολογία για όσα συμβαίνουν. Στο τέλος τέλος, είναι ‘ό,τι καταλάβεις’. Στο σημείο αυτό έρχεται η διαφωνία μου.

 

Οι ταινίες (για μένα) είναι και θα έπρεπε να είναι ένα παραμύθι. Ο παραμυθάς επιλέγει αντί να σε αφήσει να δημιουργήσεις δικές σου εικόνες όπως όταν διαβάζεις ένα βιβλίο, να είναι πιο άμεσος και να σου παρουσιάσει τις δικές του. Θεμιτό, αλλά και πάλι οφείλει να διατηρεί μια κάποια δομή: αρχή – μέση – τέλος. Όπου τέλος βλέπε ‘τελείωση’ =συμπέρασμα. Δεκτή και η άναρχη δομή, μπορείς να μπερδεύεις τα κομμάτια στην αφήγηση, αλλά πρέπει να τα διατηρείς. Για παράδειγμα, με το σεξουαλικό ένστικτο καταπιάνεται και ο Αλμοδοβάρ ή ακόμα και η ελληνική ‘Στρέλλα’. Στο παράλληλο τις αφήγησης, όμως, φροντίζουν να σου παρουσιάσουν και μία εξήγηση. Για ποιο λόγο ο ήρωας συμπεριφέρεται έτσι? Τι θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια τέτοια συμπεριφορά? Σε μια τέτοια περίπτωση, τα ‘συμπεράσματα δικά σας’ έχουν να κάνουν με το πόσο μια τέτοια αιτιολόγηση είναι αρκετή για να δικαιολογήσεις εσύ ο θεατής τη νοσηρότητα των χαρακτήρων. Όπως και να ‘χει, έχεις πλήρη εικόνα: τα ιστορικά περιστατικά, το προσωπικό στοιχείο, το ψυχολογικό προφίλ. Ελλείψει κάποιου απ’ αυτά, απλά σου μένει να φανταστείς just too many things.

 

Τώρα, δεν υπάρχουν ταινίες που μπορούν να γίνουν για άλλους λόγους? Φυσικά (παρότι δεν είμαι σίγουρος ότι οι λόγοι είναι δικαιολογημένοι). Το Σπιρτόκουτο για παράδειγμα σε βομβάρδιζε επί μιάμιση ώρα με βρισιές χωρίς καμιά δικαιολογία. Ο στόχος του ήταν να σε σοκάρει. Θα μπορούσα να δεχτώ έναν αντίστοιχο λόγο για τον κυνόδοντα, αν δεν βομβαρδιζόταν η καθημερινότητα μου με ειδήσεις με ακριβώς το ίδιο περιεχόμενο με την ταινία. Σε αυτή την περίπτωση αν θες να με σοκάρεις επέλεξε να κάνεις (υπερβολικά) γραφική την εικόνα σου, όπως στο Μη Αναστρέψιμος.

Αντ’ αυτού, καταναλώνεις μιάμιση ώρα φιλμ στην απεικόνιση του σκηνικού, δηλαδή πως έχουν τα πράγματα, πως είναι η καθημερινότητα, πως αντιμετωπίζουν οι γονείς τα αναπάντεχα. Πρακτικά δεσμεύεις μιάμιση ώρα από το χρόνο μου για να μου περιγράψεις ότι ακριβώς ένας δημοσιογράφος καταφέρνει να μου πει σε μιάμιση σελίδα. Στο τέλος δε μου προσφέρεις κανένα φανταστικό στοιχείο· τι τους οδήγησε εκεί, που οφείλεται η εμμονή τους, πως υποθέτεις ότι θα τελειώσει η ιστορία? Αν εφάρμοζες την ίδια συνταγή σε άλλα έργα, θα έχανες την πεμπτουσία του δράματος: η Αντιγόνη του Σοφοκλή για παράδειγμα θα περιοριζόταν σε μία σκηνή όπου ένας τρελός Κρέοντας θα έχτιζε ζωντανή μία αμέτοχη κοπέλα.

 

Υπ’ αυτήν την έννοια, ο Κυνόδοντας είναι ένα έργο σε λάθος μορφή. Θα έπρεπε να είναι μια φωτογραφία (ή σειρά φωτογραφιών, ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ) ή περισσότερο ένα άρθρο εφημερίδας. Όσο παραμένει ταινία, θα μου φαίνεται (παρότι ευρηματικός) στεγνός, ελλιπής και πρόχειρος. Και ίσως ίσως, κάπως εκβιαστικός: "Θα σε κάνω να προβληματιστείς. Σου δίνω το θέμα, βρες τα επιχειρήματα.". Πολύ 'έκθεση ιδεών' για να είναι ταινία, δε νομίζεις?

Permalink | Leave a comment  »

Κατά καιρούς με πιάνει μια νοσταλγία και μαζεύω πράγματα που μου αρέσουν και άλλα που όχι. Αυτή τη φορά αρνούμαι τα 'που όχι', γιατί είναι και περίεργοι καιροί και δεν είμαστε για ψυχοπλακώματα.

 

Αυτά είναι όσα μου άρεσαν αυτό το καλοκαίρι που πέρασε. Λοιπόν, διάβασέ τα, να αρέσουν και σε σένα!

 

• Που το σπίτι άδειασε.

• Αλλά μαζί μ' αυτό και η πλατεία από κάτω και δεν είχε παιδάκια που σ' ενοχλούν που φωνάζουν άλλα ντρέπεσαι να το πεις γιατί, πως να το κάνουμε, παιδάκια είναι, θα φωνάξουν!

• Και οι δρόμοι και δε χρειαζόταν να σκέφτομαι ότι περπατάω με τ' ακουστικά και δεν ακούω αν μου κορνάρει κανείς ή αν με βρίσει. Δε με πειράζει να μου κορνάρει, αν με βρίσει θα ήθελα, όμως, να απαντήσω. Έτσι για το χαβαλέ.

• Που πήγα στη Τύρνα. Έτσι, χωρίς -ν μπροστά. Αλλά μπορεί να γράφεται και με Τη- δεν είμαι σίγουρος. Και ήταν βουνό και φόραγα ζεπετίνο το βράδυ και ήθελα να με παίρνει η μάνα μου τηλέφωνο να μου γκρινιάζει για τον καύσωνα και εγώ να γελάω.

• Που γνωρίσαμε εκεί στα βουνά ένα ωραίο κοράκι. Μπορείς να το δεις εδώ. Ήταν στην αυλή του Θέμη όλη την ώρα και ήταν ατρόμητο. Καθόλου δε φοβήθηκε ούτε όταν του πέταξε παππούτσια, ούτε όταν το βρεξε, ούτε όταν έκανα στα ψέμματα ότι θα το πατήσω. Και την τελευταία μέρα που φεύγαμε, κατέβηκε στην άσφαλτο και κοίταζε τα αυτοκίνητα που περνάγαν δίπλα του.

• Που βγήκαμε στην καλοκαιριάτικη Αθήνα με τα μισά μαγαζιά κλειστά και πήγαμε σε ένα μαγαζί που πάντα βαριέμαι. Αλλά εκείνη τη μέρα ήταν κόσμος πολύς και δε βαρέθηκα καθόλου, απ' τους καλούς γνωστούς - όχι απ' τους κακούς ή τους βαρετούς. Ήταν και δύο κακοί δηλαδή, αλλά είχα τριγύρω τόσους καλούς που είχε πλάκα.

• Που αναπάντεχα έπιασα δουλειά χωρίς να θέλω όλο τον Αύγουστο, αλλά τουλάχιστον μου έδινε μια δικαιολογία να μένω στο κέντρο που νιώθω ότι κρύβεται όλη η ζωή του τόπου.

• Που τήρησα την υπόσχεση μου και κατέβηκα ολόκληρη βδομάδα στο χωριό μου στην Κρήτη. Όχι ψευτοβδομάδα/5 μέρες, ολόκληρα πράγματα, 7! Έτσι, εγώ τους απέδειξα ότι μπορώ να το κάνω χωρίς να γκρινιάζω και αυτοί μου απέδειξαν ότι δεν περνάω όσο βαρετά θυμόμουν. Είχε και τα πάρτια, είχε και τα κοσμικά, είχε και πολύ ρακή όπως πάντα... αλλά κυρίως είχε πολλές βόλτες με παιδιά που με πρόσεχαν και δεν ήταν δήθεν καθόλου. Μόνο λίγο νεο-χίππηδες κάποιοι, αλλά νταξ.. τους συγχωρούμε :)

• Που ο γκόμενος το αγόρι (εντάξει Άννα τώρα?) της αδερφής μου επέμεινε να με πάει στο Ηράκλειο να πάρω το καράβι και έτσι πήγαμε και φάγαμε στην ταβέρνα της κυρα-Πόππης, που πρώτη μέρα έφτιαχνε σορμπέ καρπούζι και επέμενε να δοκιμάσουμε και να της πούμε τη γνώμη μας: δεν ήταν καλό κυρά Πόπη, τελικά ήταν ό,τι έπρεπε. (Είχε και μια τουαλέτα που υποστήριζε Ubuntu!)

• Που μας δείξανε ένα κήπο στο 6Dogs, ένα δάσος ολάκερο, που δεν είχα κάνει τον κόπο να δω και μπορεί να μην πήγαμε ακόμα αλλά έχω κάτι να περιμένω για τον Οκτώβρη.

• Και τέλος, που ο Νικήτας μου γνώρισε μια κοπέλα που όλο γελάει και είναι μικροσκοπική, να - τόση δα μικρούλα και δεν την πιάνει το μάτι σου ότι σκέφτεται τόσα πολλά και κάνει άλλα τόσα, και όμως τα κάνει.

 

Αυτά ήταν, όλα κι όλα ένδεκα, αλλά μου ήταν αρκετά. Δε με έκαναν εξαιρετικά εξτασιασμένο - όπως συμβαίνει στη Σώτη και ζηλεύω - αλλά να, με έκαναν να τα θυμάμαι. Έτσι δεν μετράμε τις ευτυχισμένες εποχές?

Permalink | Leave a comment  »

Αυτό το κείμενο υπάρχει εδώ και κανά εξάμηνο στο σκληρό μου. Το είχα γράψει γύρω στα χριστούγεννα, που είναι παραδοσιακά (για τη δική μου παρέα τουλάχιστον) περίοδος χωρισμού και, αρχικά, προοριζόταν για ένα γενικότερο project που δεν προχώρησε. Επειδή βαρέθηκα, λοιπόν, να το κοιτάζω μόνο του σε ένα φάκελο, αν και πια μου φαίνεται out of character (προχωράμε ή απλά βαριόμαστε να ασχολούμαστε?), το ποστάρω εδώ μπας και εκπληρώσει το σκοπό του..

 

Σχέσεις. Μικρές σχέσεις, μεγάλες σχέσεις. Όμορφες, αστείες, ανύπαρκτες, χαζοχαρούμενες, καταστροφικές, αξεπέραστες. Αν είσαι τυχερός έχεις βιώσει ήδη μία τέτοια σχέση. Αν είσαι δε εξαιρετικά εκνευριστικά κωλόφαρδος, ίσως έχεις ζήσει και παραπάνω από μία. Έχει τελειώσει; Όχι; Θα τελειώσει. Άλλωστε, όπως λέει και μια (κάποιες φορές) σοφή φίλη μας, ένας άνθρωπος έχει μόνο δύο επιλογές: ή να είναι σε μια σχέση ή όχι. Και όταν είσαι ήδη σε μια σχέση, υπάρχει μόνο μία εναλλακτική..

 

Άσχετα με το πόσο διαρκεί μια σχέση, πάντα θα υπάρχουν αυτά τα τελειώματα που θα μας δυσκολεύουν τη ζωή. Αυτά που μας πονάνε, μας λυπούν, μας λυγίζουν, μας σταματούν το μυαλό ή και ίσως τη ζωή. Όταν μία σχέση τελειώσει άσχημα ή απρόοπτα, όταν ο άλλος σου την 'κάνει', σε βαρέθηκε ή, απλά, δε νοιάζεται πια, αφού πρώτα, όμως, εσύ έχεις καταφέρει να νιώθεις ότι του έχεις αφιερώσει ένα κομμάτι από τον εαυτό σου, είσαι αναγκασμένος να 'τον ξεπεράσεις'. Αυτό δεν είναι που σου λένε όλοι σου οι φίλοι εξάλλου;

 

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να σου πω πώς ακριβώς θα το κάνεις αυτό. Πως θα ξεπεράσεις αυτό το στάδιο που νιώθεις μουδιασμένος και η ανάσα σου και μόνο θέλει τόση προσπάθεια να βγει. Αλλά, πρώτα - πρώτα να ξεκαθαρίσω κάτι: Δεν είμαι ειδικός. Δεν έχω καμία γνώση πάνω στην ψυχολογία των χωρισμών, του έρωτα ή, έστω, στην ψυχολογία των ανθρώπων. Αυτά που ακολουθούν είναι μόνο σκέψεις δικές μου, σκέψεις που δημιουργήθηκαν με τα χρόνια, αφού χρειάστηκε να χωρίσω εγώ και έτυχε να προσπαθήσω να συμπαρασταθώ στους χωρισμούς των πιο κοντινών μου ανθρώπων. Σε καμία περίπτωση, επομένως, δεν γράφω ένα εγχειρίδιο. Ούτε καν μπορώ να συμπεριλάβω ή να φανταστώ όλους τους τύπους σχέσεων, τα σενάρια του χωρισμού ή το τι υπάρχει στο μυαλό του καθένας μας μετά από έναν. Ωστόσο, το νόημα είναι αλλού: Αν σ' αυτά που θα διαβάσεις βρεις κάποιες ομοιότητες με σένα, αν σκεφτείς 'έι! αυτό το έχω περάσει', να ξέρεις ότι εκεί έξω υπάρχει τουλάχιστον άλλος ένας άνθρωπος που τράβηξε τα ίδια με σένα. Ή λιγότερα. Ή χειρότερα. Αλλά το παλεύει και τα ξεπερνάει. Και είναι αισιόδοξος.

 

 

Βήμα 1: Κατάλαβε που βρίσκεσαι.

Είσαι στο σημείο που μόλις σε άφησε. Έχει περάσει μόνο μία μέρα/μια βδομάδα/τέσσερις μήνες. Τί έγινε; Τί πήγε στραβά; Πώς άλλαξαν έτσι τα πράγματα; Αυτό σημαίνει ότι τώρα δε θα είναι πια μαζί σου; Πώς θα είσαι μόνος σου; Και το τηλέφωνο; Δεν μπορείς να του τηλεφωνήσεις όποτε σου κατέβει πια;

Πάρε μια ανάσα. Κάτσε και σκέψου. Βρες απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα που σου καίνε τα εγκεφαλικά κύτταρα. Ναι, σε χώρισε. Ναι, τουλάχιστον για τώρα, δε θα είστε μαζί. Ναι, τον θες ακόμα. Και ναι, πονάς. Γιατί έφυγε; Έφταιγες; Σου φέρθηκε άσχημα; Τι θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά; Θα είχε άλλο αποτέλεσμα;

Ο στόχος είναι να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει. Δεν έχει σημασία αν έχεις τις απαντήσεις σε όλα, ή αν, ακόμα και να τις έχεις, είναι οι σωστές. Δεν υπάρχουν σωστές. Ούτε έχει σημασία να μπορείς να απαντήσεις αντικειμενικά. Άλλωστε, μπορείς να αλλάξεις οποιαδήποτε από αυτές τις απαντήσεις όποτε θες. Το μόνο που είναι σημαντικό είναι να ξεπεράσεις το σοκ. Στο τέλος όλου αυτού να έχεις καταλάβει που ακριβώς βρίσκεσαι τώρα.

 

 

Βήμα 2: Βυθίσου στη θλίψη.

Πονάς. Είσαι μόνος και λυπημένος. Σου λείπει. Κάθε δευτερόλεπτο, κάθε στιγμή που το μυαλό σου πάει να ξεφύγει ξαναγυρίζει σ' αυτό. Νιώσε το. Κάτσε σπίτι, μείνε κουκουλωμένος κάτω απ' τα σκεπάσματα, κλάψε όλη μέρα, φάε ίσα - ίσα για να μην ψοφήσεις, μη σηκώνεις το τηλέφωνο, πιες ώσπου το κεφάλι σου να γυρίζει τόσο πολύ που να μην μπορείς να σκεφτείς καθαρά, σήκωσε το τηλέφωνο και βρίσε.

Είναι φυσιολογικό, τραβάς ζόρι και το ζόρι αυτό δε θα περάσει μέχρι να το ζήσεις. Οπότε πάρε το χρόνο σου, μη βιάζεσαι, μείνε μέρες ή βδομάδες σ' αυτήν την κατάσταση. Μιζέριασε ώσπου να μην αντέχεις άλλο, να μην θυμάσαι πολύ καλά τι μέρα είναι, να σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που έχεις να κάνεις μπάνιο τόσο καιρό και να ντρέπεσαι όλους σου τους φίλους που μέχρι τώρα θα έχουν βαρεθεί να σε βλέπουν σ' αυτήν την κατάσταση. Κάτσε εκεί μέχρι να πέσεις στα πατώματα γιατί ξέρεις κάτι; Μόλις ήρθε η ώρα που μπορείς να προχωρήσεις!

 

 

Βήμα 3: Μη δίνεις σημασία σε όσα σου λένε οι φίλοι σου.

Είναι η περίοδος που θα είσαι εκνευριστικά περίεργος, είτε σου αρέσει είτε όχι. Θα είσαι γκρινιάρης, ή καταθλιπτικός, ή μόνιμα νευριασμένος ή απλά σε συνεχή άσχημη διάθεση. Είναι επίσης η περίοδος που κάθε δεύτερη πρόταση ξεκινάει με το όνομα του ή με κάτι που σου είπε 'μια φορά' ή με κάτι που σου θυμίζει 'τότε που με είχε πάει εκεί και μετά......'. Και στις δύο περιπτώσεις οι φίλοι σου θα θελήσουν να σε βοηθήσουν να ξεφύγεις. Στην πρώτη γιατί σε νοιάζονται και στη δεύτερη γιατί τους σπας τα νεύρα! Ή το αντίθετο. Τα pep talks είναι πάντα ίδια, όπως αυτά που δίνεις εσύ στους άλλους όταν έχουν ερωτικά προβλήματα. Είναι κατά βάση σωστά και ακριβή και πονάνε πάντα όταν υπονοούν ότι δε σκέφτεσαι σωστά ή ότι αποκτάς εμμονές με μια κατάσταση που δεν μπορείς να διανοηθείς ότι έληξε. Ξέρεις ότι έχουν δίκιο, ξέρεις ότι πρέπει να φλερτάρεις και να γνωρίσεις καινούργιο κόσμο, ξέρεις ότι παλιά ήταν όντως ξεκούραστη μια βραδιά με ποτό και χορό, ξέρεις ότι αυτά συμβαίνουν και ότι κατά πάσα πιθανότητα έχουν μια ντουζίνα ιστορίες να σου διηγηθούν όπου 'εκεί να δεις δύσκολη κατάσταση, όχι σ' αυτήν τώρα που στο κάτω - κάτω είναι και καθίκι!'. Δε σε καταλαβαίνουν. Δεν μπορούν να νιώσουν όπως εσύ.

Ξέρεις κάτι όμως; ΔΕ χρειάζεται να σε καταλάβουν. Και εσύ ΔΕ χρειάζεται να καταλάβεις τι σου λένε αυτοί. Αυτό που έχει σημασία είναι ένα: Μίλα! Μίλα τόσο πολύ που θα σε βαρεθούν, πες τους πόσο ωραία ήταν και τι σου λείπει ακριβώς, πως δε θα μπορέσεις να ξανανιώσεις έτσι με κανέναν και πόσο σιχαίνεσαι που έφταιξες σε τόσα πολλά και το πράγμα έφτασε μέχρι εδώ. Και μετά άκου. Άκου όλες αυτές τις συμβουλές: πως θα περάσει όταν δεν το σκέφτεσαι, πως μια μέρα θα σηκωθείς και δε θα θυμάσαι τι σε στεναχωρούσε, πόσο δεν έχει σημασία αν έκανες κάτι διαφορετικά γιατί πάλι στο ίδιο θα κατέληγε το πράγμα, γιατί πρέπει να εκτιμάς περισσότερο τον εαυτό σου. Άκου όλα αυτά που τώρα δε σου λένε τίποτα, κούνα το κεφάλι και προσπέρνα τα μέχρι να μπορείς να ξαναμιλήσεις για το πόσο σου λείπει, που είναι και το μόνο που έχει ενδιαφέρον για σένα. Και προπάντων, μην αισθάνεσαι ότι τους γράφεις.

Γιατί κάποια στιγμή, ένα βράδυ που θα έχεις μόλις κλάψει για πεντακοσιοστή όγδοη φορά ή ένα πρωί που θα ξυπνήσεις με νεύρα γιατί τον είδες στον ύπνο σου, κάποια από αυτά που σου λένε και απλά ακούς θα σου έρθουν στο μυαλό από μόνα τους. Και θα βγάλουν νόημα. Και θα αρχίσεις να παραδέχεσαι ότι ίσως και να μπορείς να προσπαθήσεις να κάνεις αυτό ή το άλλο και ίσως τελικά και να μην είχε όντως σημασία αν εκείνη τη μέρα δεν του μίλαγες τόσο άσχημα. Ή γιατί όχι; Μπορεί και να του άξιζε που του μίλησες έτσι! Σου μυρίζει "Βήμα 4";

 

 

Βήμα 4: Ξεσκίσου στις εξόδους!

Ξεκίνα να βγαίνεις. Ούτως ή άλλως, δεν μπορείς να την παλέψεις και ιδιαίτερα στο σπίτι. Έχεις μάθει απέξω ακόμα και με τι σειρά είναι τα μολύβια στο δωμάτιο σου και με το που μπαίνεις μέσα σε πιάνει κάτι σαν ασφυξία, σαν ψυχοπλάκωμα... σαν ψιλοκατάντια. Πάρε, λοιπόν, τους φίλους σου και άρχισε τις βόλτες. Πήγαινε για 4 καφέδες τη μέρα, τριγύρνα στα πάρκα παρέα με τις γριές και τα σκασμένα τους, δες αυτήν την έκθεση που δε σε πολυενδιαφέρει αλλά την κάνει ένας γνωστός που του το υποσχέθηκες, ξενύχτα τα βράδια με τρομακτικά πολύ αλκοόλ και χορό, γενικά βάλε τη ζωή σου σε έντονους ρυθμούς αναγκαστικά. Θα ωφεληθείς διπλά:

Κατ' αρχάς δε θα σου μένει χρόνος να σκεφτείς. Με τόσα πράγματα να κάνεις και τόσες εξαντλητικές κραιπάλες το μυαλό σου θα φεύγει από τη μιζέρια των προηγούμενων ημερών πολύ πιο συχνά και όποτε σου πετάγεται μια σκέψη που κανονικά θα σε έριχνε, κάτι θα συμβεί δίπλα σου που μέχρι να το πάρεις πρέφα θα την έχεις ξεχάσει.

Δεύτερον, θα δημιουργήσεις νέες αναμνήσεις. Και δεν μιλάμε μόνο για ολοκαίνουργιες εμπειρίες. Ίσα - ίσα, το πιο χρήσιμο είναι να πας στα μέρη που ήδη έχεις πάει με την πρώην σχέση. Ξαναπήγαινε. Ξανά και ξανά. Με όσο μεγαλύτερη παρέα γίνεται ή με ένα άτομο που είναι τόσο άνετο μαζί σου που περνάτε υπέροχα. Αν είσαι τυχερός μετά από λίγο καιρό, εκτός από την ηλίθια φορά 'που είχατε έρθει εδώ στο πρώτο σας ραντεβού', θα μπορείς να θυμάσαι και ότι 'εδώ λιποθύμησε ο κολλητός σου αφού έχασε αυτό το

στοίχημα και έπρεπε να την πέσει σε 3.......', κατάλαβες το νόημα! Κανένα μέρος δε θα σε υποχρεώνει πια να θυμάσαι μόνο αυτόν!

 

 

Βήμα 5: Κοίτα τον καθρέφτη σου.

Έχεις καταφέρει να αντέξεις τα κλάματα, τις ατέλειωτες επιπλήξεις από τους φίλους σου, τα μεγάλα ξενύχτια χωρίς να σε απασχολεί που είσαι και που πας... Ήρθε η ώρα να το αναγνωρίσεις. Κοίτα ποιος είσαι, τι μυαλό έχεις, ποια είναι αυτά που σε κάνουν αξέχαστο. Τί μπορείς να χαρίσεις στον άλλο, τι είναι αυτό που σε κάνει ιδανικό γκόμενο; Βαλ' τα κάτω και βρες που υπερέχεις και που υστερείς από τους υπόλοιπους. Είσαι καλός άνθρωπος; Είσαι εγωιστής; Τελικά είσαι τόσο έξυπνος όσο νόμιζες; Μπορείς να αφοσιωθείς; Άσχετα με το τι επακολούθησε, τι προσέφερες στη σχέση σου; Μπορούσες να προσφέρεις κάτι παραπάνω; Θα άξιζε τον κόπο; Αδικήθηκες; Που έκανες λάθος; Αυτά τα 'μικρά' ελαττωματάκια πως μπορείς να τα διορθώσεις; Το μεγάλο σου προσόν γιατί δεν πρέπει να αφήσεις να περάσει απαρατήρητο;

Με λίγα λόγια έχεις μια καταπληκτική ευκαιρία να μάθεις λίγο περισσότερο τον εαυτό σου. Εκμεταλλεύσου την!

 

 

Βήμα 6: Ζήσε!

Σταμάτα να λυπάσαι, σταμάτα να σκέφτεσαι και σταμάτα να φοβάσαι. Ήδη πόνεσες, ήδη μίλησες, ήδη διασκέδασες, ήδη έζησες 5 πράγματα που δεν είχες ζήσει πριν. Άρα ίσως το μόνο που σε κρατάει πια να είναι ότι συνήθισες να είσαι χωρισμένος. Λοιπόν, δεν είσαι πια! Είσαι απλά ελεύθερος. Κάνε ότι έκανες και πριν γίνεις χωρισμένος: βγες, γύρνα, κάνε φίλους, γνώρισε άχρηστους ανθρώπους και, κυρίως, φλέρταρε! Όχι για να σταματήσεις να είσαι ελεύθερος. Απλά και μόνο γιατί σου χει λείψει. Απλά και μόνο γιατί σε κάνει να αισθάνεσαι καλά. Απλά και μόνο γιατί μπορείς. Φλέρταρε και κάνε σεξ και κάνε σχέσεις. Καν' τα όλα σωστά αυτή τη φορά ή κάνε ξανά τα λάθη του παρελθόντος. Αντιμετώπισε τον καινούργιο γκόμενο σαν να είναι η πρώτη αγάπη που γνωρίζεις ή ξέσπα πάνω του όλα σου τα απωθημένα. Πήγαινε και με τους τρεις που σου την πέφτουν στο μαγαζί ή μοίρασε χυλόπιτες και στους εφτά που γνώρισες αυτή τη βδομάδα. Κάνε ακριβώς ότι σου κατέβει.

Έτσι κι αλλιώς, αυτό που υποψιάζεσαι μάλλον είναι αλήθεια: Δεν έχει καμία απολύτως σημασία τι θα κάνεις ή πως θα φερθείς, όταν εσύ χαίρεσαι κάθε στιγμή σου, η επόμενη πετυχημένη σχέση σου είναι απλά και μόνο θέμα τύχης. Ξεκίνα, λοιπόν, να ζεις!

Permalink | Leave a comment  »

 

Δεν έχει δουλειά (και πάλι) σήμερα και αποφάσισα να φτιάξω την πρώτη μου (ημί-)επαγγελματική κάρτα. Την τυπώνεις, τη μοιράζεις, τη σκανάρουν και τελείωσε το ζήτημα xD

Permalink | Leave a comment  »