Vrijdagavond, uurtje of 10. Nog een uurtje voordat je met vrienden de stad in duikt. Je staat onder de douche, bent je aan het omkleden of zit al aan het eerste, tweede, derde biertje. Doe je dat laatste? Dan sta héél even op. Eén minuutje. Ofja, eerst even op dit linkje klikken. Nu mag je opstaan. Gedaan? Thanx, je bent geweldig. Sluit je MacBook even aan op je boxen en draai aan het volumeknopje totdat ze licht beginnen te kraken. Dan ietsje terug. Gevonden? Geniet! Gekkies van Hey Today! hebben namelijk een prima mixtape gemaakt. Tijd voor biertje nummer 4.

Dank voor het delen trouwens, RauwBlog.

Herinnert u zich die ruimtesonde nog die in 2006 de ruimte in werd geschoten? New Horizons? Zegt u niks? Nee, ons ook niet. Het grapje kostte een geschatte $650 miljoen en ging een paar kekke kiekjes van de planeet Pluto maken. Laat het nou net zo zijn dat juist díe planeet in de tussentijd naar de dwergjes is gedegradeerd. Enfin, na 4 jaar rond te hebben gevlogen, blijkt dat ‘ie nog een jaartje of 5 nodig heeft voordat ‘ie in de buurt gaat komen. NASA stelt dan ongetwijfeld dat de uitkomsten “revolutionair” en “baanbrekend” zijn, maar wij hebben er geen ruk aan. Gelukkig dat Nederland niet meebetaald aan deze onzin.

Afgaan op technologie van 10 jaar geleden, het is vandaag de dag moeilijk voor te stellen. Internet, anno het jaar 2000. Niks nieuwsgroepen, niks torrents, maar liedjes lekker stuk voor stuk binnenhengelen met een topsnelheid van 10 kb/s. Uitzending Gemist kijken op je iPhone? Hihi.

Nee, stuur dan maar zo’n AR Drone de lucht in. Die heeft ook een camera, handig voor bij de vrouwenkleedkamer. Is vet, vraag maar aan Alexander.

Het is weer zover: De nominaties voor Nobelprijzen zijn binnen. D66, dat als partij al lekker veel ervaring heeft met confrontaties uit de weg gaan, steunt dit jaar een partij die strijdt om de Nobelprijs voor de vrede. Aangezien nummer 2 op de lijst, Boris van der Ham, eerder dit jaar werd uitgeroepen tot webpoliticus van het jaar, werd het in dit geval het internet, zo was een paar dagen geleden te lezen op NU.nl. Het internet als winnaar van de Nobelprijs voor de vrede. Je kan er niet omheen dat dat op zijn minst een beetje vreemd klinkt. Tuurlijk, het heeft ervoor gezorgd dat menige puber bevredigd bleef, maar om nou te zeggen dat het internet een almachtige vredestichter is: Ik durf te zeggen van niet.

Gevaren
Laten we nog een stapje verder gaan: Het internet is een monster dat niks goeds veroorzaakt. Hier vijf voorbeelden waaruit blijkt dat het internet juist het tegenovergestelde doet van vrede stichten. Had er ooit iemand een probleem gemaakt van Kurt Westergaard’s cartoons over Mohammed in het Deense dagblad “Jyllands-Posten”, behalve een paar gekke Deense moslims? De publicatie van duizenden documenten over de oorlog in Afghanistan op WikiLeaks heeft de wereld er ook geen liefdevollere plek op gemaakt. Wilders wordt er dagelijks via bedreigd en dan zwijg ik nog over kinderporno enonthoofdingen, over Justin Bieber nog niet begonnen.

Het internet is een walhalla voor de viezerikjes en lafbekjes onder ons. Bleke magere mannetjes die niks liever doen dan mensen irriteren. Hebben ze toch invloed op iemand’s leven, een beetje macht. Zelfs de politie en tweede kamerbeginnen gezellig mee te doen.

Verwerpen
Voor de Nobelprijs-commissie zijn de bovenstaande argumenten ongetwijfeld makkelijk te verwerpen. Vorig jaar won Barack Obama, nog voor überhaupt te beslissen wat voor kleur bank er in het Witte Huis moest komen te staan, de prijs voor de bevordering van de vrede. De president van de Verenigde Staten als winnaar van een vredesprijs, het blijft voor meer dan de helft van de wereld een absurd besluit.

Het internet is iets prachtigs, maar winnaar van de Nobelprijs voor de vrede? Nee, daarvoor kent het nog veel te veel enge duistere plekjes.

Dit stukje werd eerder gepubliceerd op DeJaap.

Bij bluetooth-headsets denk je al snel aan lompe headsets. Vaak zijn ze afhankelijk van een basisstation, waardoor je wel kabelvrij bent, maar niet de vrijheid hebt om overal te genieten van je muziek. De Sennheiser MM 450 Travel richt zich juist op dat laatste onderdeel: Geen kabels, geen basisstation, maar een draadloze headset die je direct kunt verbinden met je iPhone.

Zoals je gewend bent van Sennheiser is de geluidskwaliteit van de headset geweldig. Het frequentiebereik is 15 – 22.000 Hz. Dit zorgt ervoor dat je dingen hoort die je bij goedkopere headsets simpelweg niet (goed) hoort. Achtergrondklanken klinken duidelijk en ook de bass klinkt mooi vol. In de verpakking van deze headset vind je behalve de headset ook nog een Inflight-adapter, transporttasje, audio-adapter (6,35-mm-jackplug, die bijvoorbeeld handig is als je de headset in een studio wilt gebruiken) en de gebruikelijke dingen als een handleiding, accu en een oplaadkabel met USB-stekker.

Een headset met veel verschillende technieken

De MM 450 Travel maakt gebruik van verschillende technieken, zoals Bluetooth 2.1, NoiseGuard 2.0 en Talk Through.

De headset beschikt over Bluetooth 2.1. Hiermee is een reikwijdte van maximaal tien meter te realiseren. In het dagelijks leven zul je de headset vooral aan je iPhone of computer linken. Dan heb je aan tien meter over het algemeen ruim voldoende.

De reden dat ik normaal niet zo’n fan ben van on-ear headsets is dat er nogal veel geluid ontsnapt en inkomt. NoiseGuard is een techniek van Sennheiser die zich richt op ruisonderdrukking. Hierdoor heb je minder last van geluid van buitenaf. Simpel gezegd: kleine microfoontjes in de headset vangen geluiden van buitenaf op en creëren vervolgens contrageluid. In theorie heffen de twee tegenovergestelde geluidsgolven elkaar vrijwel op. In het dagelijkse leven werkt dit opvallend goed voor een on-ear headset. Zo merkte ik onder het schrijven van deze review pas dat de regen met bakken uit de lucht kwam toen de muziek tussen twee nummers even stil was.

Als je de TalkThrough-functie geactiveerd hebt kun je praten met de mensen om je heen, zonder dat de headset al het geluid blokkeert. De microfoons aan de buitenkant van de headset vangen de geluiden van buitenaf op en laten alleen stemmen door. Dit werkt vrij aardig, maar het afzetten van je headset is – behalve beleefd – ook handiger.

Bediening

Het linken van de headset met je iPhone is een koud kunstje, mits je de handleiding even hebt doorgebladerd. Om te voorkomen dat je toch nog met kabeltjes of afstandsbedieningen hoeft te werken, zit de besturing van de headset op een van de oorschelpen. Hier komt meteen een van de tekortkomingen van de iPhone naar boven: Niet alle functies van de headset werken. Geluid harder en zachter zetten en een nummer pauzeren werken prima, maar de knoppen die ervoor bedoeld zijn om een volgend nummer op te zetten of door te spoelen werken niet. Die beperkingen hebben sommige headsets van Apple zelf ook en heeft te maken met de iPhone; het zijn geen tekortkomingen van de headset. Als test heb ik de headset zowel verbonden met een MacBook Pro als met een Samsung 360. Bij beide werkten alle functies prima.

Zoals je kunt verwachten zit er een kleine vertraging tussen iPhone en headset als je muziek afspeelt via Bluetooth. Dat merk je als je op je iPhone het geluid harder of zachter zet. Je hoort het volumeverschil enkele fracties later dan wanneer je hem via een standaard koptelefoon gelinkt hebt.

Telefoneren

Door de ingebouwde microfoon kun je ook telefoneren met deze headset. Oppakken doe je door op de middelste knop te drukken, die normaal liedjes afspeelt en pauzeert. Ik heb er een paar gesprekken mee gevoerd en alle personen vonden dat ik helder en duidelijk te verstaan was. Door zelf uit te proberen en de handleiding door te bladeren, wen je al snel aan de verschillende knoppen. Zo weiger je een gesprek door de middelste knop ingedrukt te houden en activeer je stembediening met een druk op de Bluetooth-knop.

Batterijduur

Ik heb de MM 450 Travel gedurende drie dagen mogen testen. In deze tijd heb ik hem intensief gebruikt. Ik heb hem bij ontvangen de voorgeschreven tijd opgeladen en ben vervolgens begonnen met het gebruik. Sennheiser claimt dat je de headset met alle functies ingeschakeld zo’n acht uur kunt gebruiken en met alleen de bluetooth-functie geactiveerd twintig uur. In de tests heb ik de verschillende technieken afwisselend gebruikt, maar de schatting die Sennheiser gemaakt heeft lijkt me erg reëel. Het is niet erg lang, maar je kunt er prima een treinreis mee maken zonder je zorgen te hoeven maken dat je op de terugreis zonder muziek zit. Er zit overigens ook gewoon een kabeltje bij waarmee je hem op je iPhone kunt aansluiten. Als je deze 3,5mm-jack gebruikt werkt de headset ook als de batterij leeg is.

Plus- en minpunten

Pluspunten

• Het verbinden met je iPhone is een fluitje van een cent.
• Goede geluidskwaliteit, ook met ruisonderdrukking.
• Gemakkelijk mee te nemen.

Minpunten:

• De band ziet er minder stoer uit dan de rest van de headset.
• Ook met ruisonderdrukking aan zal er altijd wat geluid ontsnappen en inkomen. Hier kies je echter voor als je voor een on-ear headset kiest. De MM 450 Travel beperkt het probleem overigens uitstekend met NoiseGuard.

Conclusie

De Sennheiser MM450 Travel heeft zo ongeveer alles wat je kunt verlangen van een headset, maar gezien het prijskaartje mag dat ook wel. Hij oogt stevig, maar is tegelijk ook gemakkelijk op te vouwen en mee te nemen. Hij is erg simpel te verbinden met je iPhone, waardoor je de Bluetooth-functie veel zult gebruiken. Dit is ook de kracht van deze headset: Hij is ontzettend gemakkelijk in gebruik. Met veel andere headsets is het verbinden via Bluetooth te omslachtig om die functie te gebruiken als je even snel een nummer op wil zetten. Bij deze headset is het slechts een kwestie van aanzetten. Weinig op te bekritiseren dus, al zal het prijskaartje voor veel mensen een struikelblok vormen. Is dat niet het geval, dan vind je in de Sennheiser MM 450 Travel een erg goede headset.

Info: Sennheiser MM 450 Travel

• Producent: Sennheiser
• Product: MM 450 Travel
• Te koop via: PDAshop en Apple Store
• Prijs: €349,95
• Cijfer: 9

Dit artikel verscheen eerder op iPhoneclub.nl.

De zogenaamde nieuwe media, met Twitter voorop, was zojuist discussieplaats nummer 1 wat betreft de verstoring van de dodenherdenking. Dat het merendeel van deze personen voor de televisie zat –doorgaans bestempeld als oude media- doet er niet toe. De verschillende meningen stroomden al snel binnen en vrijwel direct na het incident waren er een groot aantal reacties als “Waar gaat het heen met dit land?”. We leven, volgens een groot deel van de Twitteraars, in een land waar angst heerst. Op dit moment was er overigens al duidelijk dat er een man schreeuwend door het publiek heen rende. Wat mij betreft een volkomen logische reactie dat je in zo’n situatie schrikt en wegrent.

Vervolgens komen we terecht bij de spreker. Hij werd door menig Twitteraar geroemd om zijn koele optreden, het bewaren van de rust. Maar wat als dit geen eenmansactie was geweest? Dan had deze meneer mooi een paar duizend mensen teruggeleid naar de Dam, als schapen naar de slachtbank.

De manier waarop het geheel werd afgehandeld was indrukwekkend. Slechts enkele minuten na het uitbreken van de paniek werd er al een mededeling omgeroepen om de menigte tot rust te brengen. Een man was onwel geworden, moest er door de menigte gedacht worden. Dat zet je toch aan het denken. Wie maakt de keuze om op zo een moment het publiek vals voor te lichten? Een joods-orthodoxe man ziet er dan misschien niet erg dreigend uit, maar hoe werd bepaald dat deze man het geheel in zijn eentje wilde verstoren?

Ach, uiteindelijk zijn ‘we’ ervan afgekomen met slechts enkele lichtgewonden.
Uiteindelijk mogen we blij zijn met een joodse meneer en –jammer hè Geert- geen Marokkaan.

- Dit stuk werd geschreven om 21.30. Op dit tijdstip was er nog weinig bekend over de motieven van de verdachte en wat er daadwerkelijk gebeurd was. –

Genoeg Cameron Diaz. Mijn liefdesescapades blijven categoriseren onder de naam van een Hollywood-sterretje dat al jaren geen fatsoenlijke film meer heeft gemaakt; daarmee doe ik mezelf te min. Een naam geschreeuwd door een ex in betere tijden, dat is de enige reden waardoor deze blogs onder de categorie ‘Camerion Diaz-serie’ blijven verschijnen. Ooit was het mooi. Nu is het Lotje.

Lotte, Lotje, Lot. Wat een heerlijke naam. Haar krullende bruine haartjes die dansten in de wind hadden me al van de grond geplukt, maar wat een heerlijke naam. Het bleef overigens niet bij die lange bruine haren en die geweldige naam. Terug in de tijd:

Vroeger als achtjarige dreumes heb ik een keer thee gesnoven. Een vriend had tactisch een zakje thee de school binnen weten te smokkelen en in de pauze kregen we allemaal een mooi recht lijntje theeblaadjes voorgeschoteld. Als echte mannen zetten we onze neusjes er aan de linkerkant naast en in een volle snuif slurpten we de thee naar binnen. De daaropvolgende vijf minuten liepen we rond alsof de wereld bestond uit regenbogen en eenhoorns. Dat we daarna nog 2 weken lang thee snuitten maakte niet uit.

Wat heeft dit met Lotte te maken? Vrij weinig. Lotte is geen zakje thee dat je samen met vrienden deelt. Lotje laat niet twee weken troep uit je neus komen. Het enige wat te vergelijken valt is het destructieve aspect. Je weet dat het slecht voor je is. Je weet dat het niet goed is. En toch doe je het, of haar in dit geval, keer op keer.

Misschien was het dan ook niet geheel toevallig dat we het merendeel van onze tijd in bed doorbrachten. Haar ontblote bovenlichaam gekronkeld tussen de zwarte dekens; Het witte laagje crème in mijn Oreo-koekje. Draaien, likken en dippen. Krioelend tussen de lakens kwamen alle aspecten van Oreo’s eten naar boven. Maar al likkend koekjes eten, wie doet dat? Mooie reclameslogan, maar als je honger hebt zet je je tanden in zo’n bruin-wit stukje genot.

De uitkomst? Die komt -ongetwijfeld- snel.

Het even geduurd, maar ach, inspiratie komt wanneer ‘ie komt – Dingen gebeuren wanneer ze gebeuren. Dit was de laatste blog in deze reeks, overigens volledig fictief.

Na die wilde ruzies, waren de dagen van het ontlopen begonnen. De laatste 2 weken waren net zo intens geweest als de drie ervoor. Vazen brekend, ruzie makend en helaas zonder de daarbij behorende goedmaakseks gingen we het leven door. Nu is er stilte, rust en.. boze, ontwijkende blikken; als we elkaar dan toch tegen het lijf lopen.

Als een soort van eerstrijd blijft ze echter iedere donderdagavond, 11 uur, steevast te spotten in míjn stamcafe, de derde kruk aan de bar. Ik blijf erdoor gefascineerd en ben in die voorafgaande weken ook nooit op het idee gekomen te vragen waarom ze daar iedere keer weer zit. Sommige dingen horen nou eenmaal een mysterie te blijven. Ik ben trouwens ook niet van plan weg te gaan. Het “ik was hier eerst”-principe is hier van toepassing, lijkt me. Gelukkig trekken haar vriendinnen zich daar verder weinig van aan.

Een van haar vriendinnen bleef me altijd speciaal interesseren. Haar ingetogen, stiekem ook flirterige karakter geeft haar een zekere mystiek en een ontzettend goede vibe. Ondertussen mag wel duidelijk zijn dat ik van ‘n vrouw met mystery houd, zeker zo een godinnetje als deze. Ik moet toegeven dat haar alternatieve -Aziatische- uiterlijk er ook aan bijdroeg. Kort samengevat? Mijn stelling was als deze: Aangezien Durex een speciale lijn heeft ontworpen voor de Aziatische man, moest ik een soort van god zijn voor deze dame.

Zo vaak blijft het daar dan bij. Een paar weken 3 keer per keer, 3 keer per week neuken. Het begin van een relatie is altijd het leukst. Daarna wordt het vervelend, een sleur. Nee, geen man hoeft te weten hoevaak je je teennagels knipt en zeker niet met een nagelknippertje gehurkt dat daadwerkelijk ‘even doen’.

Sommige aspecten van een relatie spreken me dan weer wél aan. Wakker worden met een verwarmd lid en een geklopt eitje naast je bed, blijft toch een van de mooiere manieren om wakker te worden. Verse jus gaat er ‘s morgens ook wel in. Het gebaar zelf ook. Beste openingszin op zo een moment hoeft ook niet ingewikkeld te zijn. Een simpele goeiemorgen doet het goed, of zelfs alleen een blik omhoog. “Waarom zijn we hier, denk je?”, niet. “Omdat we gisteren dronken waren, jij me er nog niet uitgekickt hebt en me een ontbijtje hebt gemaakt”, leek me. “Nee, op de aarde, deze wereld. Zou er nog ander leven bestaan?”. Nu kan ik hier zelf ook uren over nadenken. Het heelal is iets dat onmogelijk te bevatten is en me juist daarom ontzettend interesseerd en gelijk irriteerd. Om half 10 ‘s morgens bleek het laatste het geval te zijn.

“Waarom zijn we hier, denk je?”, jawel hoor, deze bleek een filosoofje.

Daar zat ze weer, steevast iedere donderdagavond. Meestal alleen, maar vorige week, tot mijn grote schrik, kwam er een kerel naast zitten. Flatteus wees ze zijn drankje af en draaide ze zich om. Al weken was ik gefascineerd door deze langbenige blondine, verre van de behemelde 90-60-90. Aan het oog van mijn vrienden was ze trouwens wel weten te ontsnappen. Die droplullen zouden nog geen ware schoonheid herkennen als deze hen onder de tafel zat te pijpen.

Ook al stonden we midden in een -niet geheel verlaten- steegje, was de hand in mijn broek niet de mijne. Zachtjes fluisterde ze in mijn oor waar ik haar allemaal ging neuken. Want dat was het. We gingen geen liefde bedrijven, we gingen neuken, op bed, de bank, het bureau en de vloer.

Beloftes zijn er om na te komen en dus stond ze de dag erna met een glimlach en een rood bestippeld paraplutje voor mijn deur. Haar make-up was een beetje uitgelopen, maar haar glimlach was er niet minder om, “Leuk je weer te zien, baby”. Voor ik het wist zoende ze me, onhandig, voorover vallend. Wat een zoen. De glimlach op mijn gezicht moest geleken hebben op die van een 7-jarig jochie die zijn eerste paar voetbalschoenen gaat kopen. Misschien zelfs op het gezicht van de opgeluchte vader, die er nu zeker van was dat zijn zoon niet op ballet zou gaan.

Terwijl ze haar jas ophing had ik me al tactisch op de onderste trede van de trap geplaatst. Quasi-nonchalant leunend tegen de leuning, maar het diepere doel was duidelijk. “Ik heb boven een tv” zei ik op een vragende toon. Ze zoende me, “Heb je iets met Cameron Diaz?”.

Dat was allemaal nog in de weken voordat de ruzies begonnen. De ‘klootzak’, ‘hondenlul’, ‘kankerlijer’ en verwijzing naar vrijwel iedere andere ziekte. Homo riep ze ook. Ondertussen maakte ze met haar hand gebald een langzaam maar vloeiende beweging naar haar mond. Haar tong duuwde in hetzelfde ritme tegen de binnenkant van haar wang. De gebroken liefde was voelbaar, toch trok ik haar nog een keer naar me toe. “Dat vond jij ook wel wat, he?”, zei ik weinig subtiel. Een ondeugend lachje, op dat moment werkend als een dodelijke blik.

Normaal kan ik wat dat betreft een redelijke klootzak zijn. Over is gedaan. Weg, oprotten en nooit meer terug komen. Bij haar was het anders. Haar nummer stond nog altijd onder speeddail. Dat terwijl ik haar in die intense paar weken nooit gebeld heb. Ik was altijd van de lieve smsjes: “Zeven uur ben ik bij je. Draag je dat zwarte jurkje? Heb je lekkere tieten in. X”. Vervolgens haar oppikken in een bakfiets: “Ga maar voorin ziten”, “Nee, andersom”. Ongelofelijk overdressed haar dan meenemen naar de shaormatent. Who can blame me? Shaorma is goedkoop, lekker en je bent erna niet de enige die uit zijn bek stinkt.

Wordt ongetwijfeld vervolgd

Sta je dan. Haartjes tot op de schouder, glimlach van je linker tot rechteroor, handen in de lucht. Het koningsnummer, de 1500 meter, gewonnen.

Mark Tuitert, notorische fuck up, Vancouver 2010. Op het NK en EK al goud pakken en dan toch bekend staan als screw up, het is een prestatie op zich.

Toch wist het me te ontroeren. De laatste bocht van Davis, het inzoomen op het gezicht van onze nieuwe nationale held. Davis die met zijn laatste kracht zijn schaats naar voren duuwt, in de hoop er nog een halve seconde mee goed te maken. Meteen kijkt hij op, Tuitert en hij delen een blik, naar het scorebord.

En dan de vreugde. De afdruipende topfavoriet en de huilende underdog. De euforie in zijn ogen, de springende mensen die er verder geen fuck mee te maken hebben. Masseurs enzo, het is ook even hun moment. Ik gun het ze, wie zal het malen. Op zo’n momenten ben ik ook een echte ras chauvinist. Het liefst zou ik het vliegtuig naar Amerika pakken en daar als een dwaas met een Nederlandse vlag door de straten van Chicago gaan rennen. Of op zijn minst door België;
hun enige kans op een medaille was een vent in een glitterpakje die rondjes draait op het ijs. Deed ‘ie niet eens zo goed blijkbaar, ach. Ik gun het hun ook niet. Wij hebben bloemkool, zij frieten. Wij twee talen, zij hebben ‘r drie. Het is het een of het ander.

Dan de naweeën. De bloemetjes, de huldigingen; een euforische high van ‘n week of 3, 4.  Daarna begint de routine weer. Mark Tuitert, de notorische fuck up die goud pakte. Trainingen beginnen weer te mislukken, in wedstrijden gaat hij weer onderuit, nee Mark gaat liever dan gewoon (Hard) skeeleren of gitaar spelen, ook hard.

Hij weet het zelf ook. Wat er ook gebeurd, dit neemt niemand hem meer weg. Een carrière waarin de top nooit echt gehaald werd, de eeuwige nummer 4, deze plak is alles wat telt.

1.45,57 van zijn leven, ongetwijfeld de mooiste.