Uzun bir müddet sizinle Özyeğin Üniversitesi vesilesi ile çıktığım yolculuğu paylaşmıştım.
Artık SERTİFİKALI BİR KADIN GİRİŞİMCİYİM!

Arkaplana baktığımda birçok kişinin buradaki bilgilere ilgi duyduğunu gördüm.
Benim yazılarımı okuyarak projeye başvuranların olduğunu da biliyorum.
Bu beni çok mutlu etti.
Böyle olunca da yazılarıma devam etme kararı aldım.

Hem de yeni yazılarım yeni seçildiğim projeden edindiğim bilgilerden oluşacak.
Avrupa Birliği ve KAGİDER ortak projesi olan Avrupa Birliği Mentor Ağı Projesi'ne mentee olarak seçildim.
Mentörüm Bedriye HÜLYA.
Bedriye Hanım'ı B-Fit Sağlık ve Yaşam Merkezleri'nden tanıyabilirsiniz.

Bedriye Hanım ile yaptığımız aylık görüşmelerden edindiğim bilgileri derleyip sizlerle paylaşacağım.
Dilerim  hepimiz için faydalı olur.

Canım acıyor, kalbimde bir sancı var.

Sarsıyor beni...

20 Ekim...
Hayatımdaki en kıymetli varlığın doğum günü...
Doğduğum günden bugüne Yaradan'ın bana verdiği en büyük hediye; kardeşim...
En büyük sırdaşım...
En çok eğlendiğim...
Gözlerine bakınca ağladığım tek varlık...
Sevgiden ağlar mı insan?
Ağlar elbet... O an düşünürsün çünkü "Ya ona bir şey olursa?" diye.
Öyledir kardeş sevmek...
Anneni veya babanı sevdiğin gibi sevemezsin kardeşini.
Ona içinin titrediği kadar sevgiline, kocana titremez için...
Belki sadece evladını kardeşin kadar sevebilirsin, ama evladın da kardeşine benzesin istersin.

Öyle bir şeydir işte kardeş sahibi olmak.
Daha anne, baba olmadan peşinden koşturduğun evladın gibidir.
Dersaneye götürürsün, futbol seçmelerinde yanında olursun, sırdaşı olursun, abisi olursun...
Hatta bazen babasısındır...
Ablasısındır ama abisi olsan bu kadar özel şeyler paylaşamazsın.
Birbirinizin eksik parçalarını tamamlarsınız.
Hissedersiniz artık, o olmazsa siz yarım bile değilsiniz...

20 Ekim kardeşimin doğum günü...
Ve 24 gencin toprağa verileceği gün...
Çoğu kardeşimden küçük...
Hiçbirini tanımam ama 2 gündür akan gözyaşlarımın sebebidirler...
Dedim ya insan kardeşi için ağlar diye, şimdi onlar da benim kardeşim gibi artık.
Hele bugünde...
Kardeşimin yeni yaşını kutladığım bu günde...

Karacaahmet'e mezarlık ziyaretine gittiğimizde yolumuzun üzerinde 1988 yılında doğmuş ve
20 yaşındayken şehit düşmüş yakışıklı bir çocuğun kabri var...
Kardeşimle yaşıt.
Mezar taşına fotoğrafını nakşetmişler...
Gözlerimin içine bakıyor gülen yüzüyle...
Ağlatıyor beni her seferinde.
Kabri pırıl pırıl...
Yaz-kış hep taze çiçekler oluyor mezarının başında.
Annesi geliyordur belki her gün, ya da ablasıdır gelen...
Kim ayrılabilir ki kardeşinden?


Kalbim acıdı.








.

Geçen sene Temmuz ayında başlayan serüvenimi uzun uzun buradaki yazılarımla paylaşmıştım.
Bunlar sadece benim tecrübelerimdi.
Her kadının kendine çıkardığı bir ders, öğrendiği bir şey, farkettiği bir yenilik, belki de kazandığı yeni bir vizyon oldu.
Bu bağlamda daha yeni hikayeler dinleyebilmek için, yeni dönem başvurularının başladığını buradan da duyurmak istiyorum. Aşağıdaki dökümandan gerekli şartları öğrenebilisiniz:

Bugün harika haberler alıyorum!

10.000 Kadın Girişimci Projesi'nde tanıştığım sevgili arkadaşım Asuman aradı.
"İpek Habertürk bizi haber yapmış." dedi.
Katıldığımız projeyi Habertürk konu yapmış, "135 Şanslı Kadın İçin İlk Zil Çalıyor" demiş.
Yeni dönem eğitimlerinden bahsetmiş ve 79 kadının geçen sene bu eğitimi aldığını yazmış.

Doğrudur.
Eğitimimizi aldık, yeni şeyler öğrendik, bildiklerimizi tekrarladık ama en önemlisi birbirimizi tanıdık.
Çeşit çeşit kadının olduğu bir ortamı tasavvur edebiliyor musunuz?

Her yer buram buram özgüven kokar böyle zamanlarda....
Kadınlar iş konuşur, dünyayı kurtarmasa da ekonomiyi kurtarır muhabbetlerinde...
İstihdam sorununu çözerken bir yandan da akşama ne yemek pişireceğini düşünür.
Çocukların dertlerinin yanında bir de personel dertleri paylaşılır.
Hayatlarının ne çok merkezinin olduğunu anlarsınız işte o zaman.

Başlığa bakıp da boşuna Google araması yaptırmayın bu isim için.
Yalnızca UNICEF bağışçılarında ve bir de Göktuğ Morçöl isimli bir akademisyenin yazdığı Handbook of Decision Making isimli  kitabın .pdf uzantılı dosyasında adı geçiyor. Tahminim bugün benim tanışma şerefine nail olduğum hanımefendi, bu iki yerde de adı geçen.

Göztepe SSK Hastanesi Merdivenköy Poliklinikleri'nde Ertuğrul ile sıra numaramızın gelmesini beklerken yaşlı ama bir o kadar da hoş bir hanımefendi ile eşi bize doğru yaklaştılar. Yanımızda duran su otomatını nasıl kullanacağız diye dertlenirlerken ben yardım ettim ve sularını kendilerine verdim. İlk diyaloğumuz bu kadardı. Aradan zaman geçti, biz hala bekliyor iken hanımefendi elinde kağıt para ile yeniden yanımıza yaklaştı. Eşinin bu uzuuuun bekleme süresinde susadığını ve yeniden ona yardımcı olup olamayacağımızı sordu. Ama otomat kağıt para almıyordu ki... Ertuğrul parayı bozdurmak için çıkış kapısına doğru yönelen hanımefendiye yetişti ve ben bozdururum dedi. O sırada biz de kendisiyle oturup sohbet etme imkanı bulduk. İlk sözü:
"Ne iyi insanlarla karşılaştık!" demek oldu.
"Rica ederim, nedir ki bu yaptığımız?" dedim.
"Olur mu?" dedi, "Bir şey sorduğumuzda suratımıza bile bakmayanlar var maalesef."
Kısa bir sessizlik oldu aramızda.
Ne kadar hanımefendi olduğunu anlatamam size.
Mükemmel bir kürklü şapkası vardı başında.
Yaşlı ama inanılmaz güzel yüzündeki tek detay, kahverengi ruju idi.
Narin vücudundaki en belirgin nokta ise yeşil gözler.
İlk gördüğüm andaki endişeli ifade yerini keyfe bırakmıştı.

Birtakım konulardan bahsetti. İstanbul'a 45 yılında geldiğinden, o zamandan bugüne çok şeyin değiştiğinden...
"Ben aslında soğuk biriyimdir ama bak sana ne göstereceğim." dedi.
Merakla, bembeyaz elini şık paltosunun altındaki hırkasının cebine götürüşünü izledik.
Ne zerafet!
Çok eski yeşil bir defter çıkardı. Eski bir pasaport!
"Bak ben buyum aslında." dedi.
Ne kadar güzeldi siyah beyaz fotoğrafı...
Ellerimde bir tarihi tuttuğumu hissetim o an.
Ve ilk şok.
1929 doğumlu bir hanımefendi vardı karşımda.
82 yıllık yaşanmışlıkla karşımda duruyordu.
Ve ikinci şok.
"Tayyare Uçuş Eğitmeni - Etimesgut"


Düşünebiliyor musunuz?
Karşımda Sabiha Gökçen'in öğrencisi duruyordu!
Amerika'da bile henüz kadın pilot yokken kendisi eğitmendi.
Bir Türk kadını!
Offf, neler hissetiğimi paylaşabilmem mümkün değil.
Gözleri hafızama kazınmış durumda.
"Sabiha Hanım bana yurtdışına gitme, burada sana çok ihtiyaç var dedi ama ben dinlemedim." diye anlattı.
Almanya'da görev yaptığını, askeri pilotlar yetiştirdiğini söyledi.
Tek bayan olduğunu ama hiçbir rahatsızlık duymadığını anlattı.
Bir daha görmem mümkün değil belki kendisini.
Ama istedim ki bu satırlarda kendisinden bahsetmiş olayım.
Ne ben unutayım ne de böyle birinin varlığı belirsiz olsun.
O kadar şanslı görüyorum ki kendimi o andan itibaren.
Öyleyim, evet!

Bu her anı değerlendirmek, herkesle diyaloğa girmekle ilgili sanırım.
Kurban bayramında da İşitme Engelli bir teyzeciğimle otobüs durağında karşılaşmıştık, hem de Çanakkale'de.
İlk kez gittiğim Çanakkale'de otobüse binmek için gittiğim durakta işitme engelli bir teyze olsun, işaret dili bilsin, benimle sohbet etsin...
Senaryo yazsan izleyen "Hadi canım..." der.
Bunu ayrıca paylaşacağım. :)

Sağlıklı bir ömrünüz olsun Melahat Morçöl...
Saygılarımla...



Düzenleme:

Bu yazıyı yazdıktan sonra yukarıda linkini verdiğim kitabın sahibine bir e-posta gönderdim.
Belki bir bağlantı kurabilirim inancı ile, tanıştığım hanımefendiden ve yazımdan bahsettim.
Bu sabah ofise geldiğimde de beni çok çok mutlu eden, haftaya süper başlamama vesile olan bir yanıt buldum. Yüksek müsaadeleri ile bir kısmını paylaşmak isterim:

Tecrübelerimi paylaşmaya devam ediyorum.


Özyeğin Üniversitesi'ndeki 10.000 Kadın Girişimci Projesi'nin 5. modülü "SERMAYEYE ERİŞİM" idi.

Kısmen faydalandım diyerek anlatmaya başlayayım. Neden "kısmen" dediğimi de yazının sonunda belirteceğim.


 İlk gün dersimize büyük fedakarlıklar göstererek Hong Kong'tan gelen Prof. Dr. Ali Beba katıldı. Her zaman olduğu gibi -yorgunluğuna rağmen- üst düzey bir çaba ile bilgilerini, tecrübelerini paylaştı. Değindiği birkaç konu oldu. İkisini burada paylaşmıştım. ASHOKA ve ChangeMakers. Burası finansmana erişim konusunda sosyal proje düzenleyenlerin katıldığı bir yarışma platformu. Özyeğin de bu 10.000 Kadın Girişimci'ye karşılıksız olarak verdiği eğitimle yarışmaya katılmış.


Ali Beba derse Winnovateamhttp://www.winnovateam.com/ isimli bir grubu davet etmiş. 3 kişi geldiler, aslında 33 kişi olduklarından bahsettiler. Bu arkadaşlar inovasyon takımı olarak kendilerini açıklıyorlar. Türkiye'de inovatif tüm yarışmalara katılıyorlar, sürekli projeler üretiyorlar. Çok iyi dereceleri var anlattıklarına göre. Tavırları biraz ukala geldi bana açıkçası. Önlerindeki tek engelin bu olacağını düşünüyorum. Yoksa iyi çalışıyorlar, belli.

İkinci gün Ali Beba Kredi Garanti Fonu A.Ş. İstanbul Anadolu Yakası Müdürü Sayın Bülent Atmaca'yı konuk etti.

Bilindiği üzre kitap fuarı 30 Ekim'de kapılarını açtı. Fuar 7 Kasım'a kadar devam edecek.
Bu fuarı burada konu etmemin tek bir nedeni var. O da Jean-Christopher Grange 'in fuara gelecek olması!!!

Uzun uzun anlatmadan edemediğim için bu modülü 2 ayrı parçaya böleyim istedim.
İkinci bölümde de Sayın Hüseyin Mandacı'dan bahsedeceğim. Kendisi şu anda MDC Consultancy & Academy'nin kurucusu ve genel müdürü.
Satış dersini 1,5 gün boyunca kendisi verdi.
Ama ne ders! Bayıldım diyebilirim.
Yine ders öncesi internetten bir araştırma yapmış ve CV'sine ulaşmıştım.
O zaman bu siteden ulaşmıştım ama şimdi kendi sitesinde de var özgeçmişi: Hüseyin Mandacı CV
Genç yaşında böylesine önemli başarılara imza atacak görevlerde bulunmuş olması takdire şayandı. (Pamukbank Genel Müdürlük Bireysel Bankacılık Pazarlama Müdürlüğünden Dışbank’a Yönetici Direktör unvanıyla transfer olup 1 milyon yeni müşteri kazandıran projeyi hazırlamaya uzanan bir geçmişten bahsediyorum.)


Derse pazar günü olmasına rağmen bize olan saygısını göstermek istercesine şık bir takım elbise ile gelmişti.
Şu "ilk intiba" noktasını vurgular nitelikteydi yani. Derse öyle bir başlangıç yaptı ki şimdi ben anlatmayayım. Daha önceden bunu tecrübe edememişlere haksızlık etmeyeyim :)

Satış konusunda uzman birinin ilk öğretisinin "satışa gelmemek" olması, aslında işin önemini tüm çıplaklığıyla vurguluyordu bana göre. Satış tekniklerini en can alıcı örneklerle anlattı. Bir çoğu kendi tecrübeleriydi.
Ama verdiği eğitimin en büyük özelliği interaktif olmasıydı. Sürekli bizimle içiçe ve paylaşımda bulunduğu dramalarla konunun akılda kalıcılığını sağlıyordu. Bununla ilgili iki fotoğraf paylaşayım:

Ben bu eğitimi alalı bir hayli oldu evet ama şimdi 3. dönem öğrencilerinin derslere başladığını düşünürsek tecrübelerimi paylaşmam iyi bir fikir olabilir.

4. modül "Pazarlama ve Satış" üzerineydi. Bence finans modülü kadar "baba" bir konuydu.
Pazarlama dersini Dr. Selcen Ö. Aykaç verdi. Kendisi hakkında daha fazla bilgiyi kişisel websitesinden alabilirsiniz.

Amerika ve Türkiye'de Phd çalışmaları yapmış ve eğitimi almış olan Selcen Aykaç'tan teoride iyi bir eğitim aldığımı söyleyebilirim. Ancak işin pratik yani kendi işimde uygulanabilirliği noktasına geldiğimde aynı fikirde değilim. Bu derste kendimi daha çok bir "doktora" öğrencisi gibi hissettim. Evet, ben de araştırma yapmayı çok severim. Hatta çocukken bile okumayı en çok sevdiğim şey babamın aldığı ansiklopedilerdi. Ancak, burada çok kısa zamanda en verimli bilgiye ulaşma ihtiyacı olduğundan beklentiler de farklı oluyor. Aldığı eğitim, bilgi donanımı kıskanılacak düzeyde lakin ben pazarlamanın tecrübe edilmiş bir aktivite olması gerektiğine inanıyorum. Salt bilgi ile pazarlamayı bir "pazar araştırması" gibi değerlendirerek 50 yıllık verilerle hareket etmek bugünün piyasa şartları, yeni pazarlama mecraları için vasat bir girişim olur. İşinin uzmanı bir eğitimciden en büyük beklentim ise "İşi uzmanına yaptırın." mesajını vermesine yönelikti. Ancak dersin bir yerinde ürün tanıtımına yönelik ilan çalışmalarının nasıl yapılması gerektiğini anlatması, sanki herkesin kendi işinin tanıtım çalışmasını yürütmesini öğütler nitelikteydi. Ürüne bakan bebek ilanı örneği gibi. Bu örneği tamamlayıcı cümle şu olmalıydı: "Sizin çözüm ortağınız olacak reklam ajansı ve PR şirketi bunu en iyi şekilde yapacaktır."
Çünkü eminim bu örneği verdikten sonra sınıfın en az %50'si ürünü ile bebeği aynı gazete ilanında gördü.
Kendisinin dersinden en çok aklımda kalan iki cümleyi defterime not etmişim, paylaşayım:

• Müşteri bakış açısıyla ürün pazarlama
• Ölçemezsen yönetemezsin

Power tuşuna bastım.
Bilgisayar açıldı.
İnternet bağlantısı otomatik kuruldu.
Outlook'u açtım.
Gönder-Al yaptı.
7 tane e-posta düştü.
Birini gördüm.
Gözlerim parladı.
Inbox: Ufuk Tarhan Re: Zamane Hatunları yazıyordu.
Heyecanlandım.
Mouse ile e-postaya geldim.
Tıkladım.
"Zamane Hatunları Yarışması'nın Ödül Gecesi etkinliğini yazacağım" cümlesini okudum.
Yutkundum.
"Blogunuzu link olarak vereceğim." cümlesini gördüm.
Sakinleşmeye çalıştım.
Elim telefona gitti.
Hayır bu keyfi kendim yaşamalıydım.
Kimseyi aramadım.
En iyisi cevap yazmaktı.
Öyle yaptım.

Yazı yayınlandı.
Kendime yalan söylememek için önce adımı aradım.
Buldum.
Sanki yazıyı ben yazmamışım gibi linke tıkladım.
Blogumu görünce ilk defa görmüş gibi sevindim.
M-gen'in sayfasına geri döndüm.
Yazıyı okudum.
Sosyal ağlardaki gerekli paylaşımları gerçekleştirdim.
Mutluydum.
İnandım.
Aslında hep inandım.
Ama bu seferki destekliydi.
Sanırım layık oldum.
Onurlandım.
Teşekkür ettim.

Yazı için lütfen tıklayınız: UFUK TARHAN'IN YAZISI

"Öyle hava atmakla olmuyor İpek Hanım blog sahibi olmak!" dedi bana iç sesim.
Hiç sesimi çıkarmadım ben de; öyle bir dinleyeyim bakayım dedim, nedir bu isyanın sebebi.
Meğersem öyle ben orda burda blogum var, aman da çok şahane filan dedikçe içimden birileri deliriyormuş! Ve diyormuş ki; madem bu kadar şahane neden düzenli yazmıyorsun?
Offf, yani var ya ağız dolusu hakaret yesem gücüme gitmez bu kadar.
İçimdeki bir ses benim bloguma, benim sevgili bloguma laf ediyor!

Neyse şimdi aniden dellenmeyeyim de demokratik bir insan olarak içimdeki sese de kulak vereyim dedim. Anaaaa! Resmen haklı çıktı iyi mi? Bir insan böyle mi morarır, böyle mi bir tuhaf olur?

Madem öyle; dedim hemen en sıcak gelişmeden başlayayım:

Dün akşamki "Sermayeye Erişim" dersinde (bu modülle ilgili daha sonra yazacağım) Prof. Dr. Ali Beba, içinde bulunduğumuz projenin "ChangeMakers" isimli yarışmaya katıldığını söyledi.

Bu yarışma, ASHOKA adlı sosyal girişimciliği destekleyen bir organizasyonun bünyesinde gerçekleştiriliyor. Ashoka çok büyük bir platform gördüğüm kadarıyla.
Ben de henüz detaylı inceleyemedim. Sadece organizasyon hakkında bilgi edindim.
Varolduğum proje günden güne önem kazanıyor ve bu beni çok mutlu ediyor!

10.000 Kadın Girişimci Projesi ile ilgili sayfa aşağıda...

http://www.changemakers.com/node/90375

http://www.ashoka.org/node/4262?gclid=CO2FsurKlqQCFVU_3godaE0tIQ



.

Bu sabah arkadaşım Emre Kıyak'tan güzel bir mail aldım.
Kişisel websitesini basit bir şekilde yapmanızı sağlayan bir servisten bahsediyordu.
"Bunu seveceksin." demişti. Sevdim..:)

Aşağıda benim hemencecik hazırladığım siteyi görebilirsiniz.
Tüm profillerimi paylaşma ve aynı anda yayınlama imkanı sağlayan bu sistemi takdir ettim!


Benim sayfamı ziyaret etmek için:
Ipek Ilyasoglu: "I am a creative designer.

Nasıl yapıldığını izlemek için:
http://vimeo.com/7105366

5. modül geldi çattı ben daha yeni yazıyorum 3. modül ile ilgili.
Derslerin arasında bayram nedeni ile fazla ara olmaması sanırım neden oldu buna. Olsun; geç olsun da güç olmasın değil mi? (Canım atalarımın bu sözleri de olmasa yanmıştık!)

3. Modül "Süreç Yönetimi ve Organizasyonel Planlama" idi.
Aslında biraz üretim süreçlerini planlama gibi anlatılsa da; gelecekte ne tür yeni işlere girişeceği belli olmayan biz girişimciler için önemli bir modüldü.
Tabi aslında benim gibi ortada olmayan bir ürünü satmaya çalışanlar için üretim değil de "çalışma planlaması" gibi düşünülmeli bu konu. Ben de öyle yaptım.

Ben daha evvelden giriştiğim için girişimcilik süreci konusunda eksiklerim gediklerim nelermiş, neleri atlamışım onları kontrol etme fırsatı buldum. Ancak daha işini kurmamış olanlara Dr. Ahmet Murat Fiş faydalı bilgiler sunuyor. Zaten yazılarını ve katıldığı platformu takip edenler bunu açıkça görebilirler. Ödül aldığı bir makalesi ile ilgili haber burada.
Benim seçici kurulumdaydı Ahmet Bey, mülakata katıldığımda. Hatırlıyorum da sanırım beni en zorlayanlardan biri de oydu. Kendisine teşekkürü bir borç bilirim. Mülakat bir hayli heyecanlıydı yahu. Öğleden sonra 15:30'da beni çağırmışlardı ve ben en turuncu saçlarımla odaya girmiştim. Eminim "İşte, bir deli geldi." demişlerdir. Delilik iyidir. Neticede eğitime hak kazandım ya!

3 günün ardından İşe Alım Süreci dersini verecek olan Anı Yeşim Sönmezer ile tanıştık. Başkalarını bilemem ama ben pek bir sevdim kendisini. Tarzı hoşuma gitti. Güzel de bir kadındı. Gerçi ben genelde öyle herkesi beğenmem kendini beğenmiş biri olduğum için... Ama Yeşim Hanım'a kanım ısındı. Gayet detaylı bilgi verdiğini düşünyorum. Ama ben bu tür işlerin dış kaynaklı halledilmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bu şekilde en doğru elemana ulaşılabileceğine inanıyorum. Tabi bizim meslekte sözkonusu işi kendimiz yapmalıyız; çünkü portfolyo değerlendirmek ancak o işi bilenler tarafından yapılmalıdır. Ama örneğin bir bankanın alacağı elemanların ön çalışmasını bir aracı kuruma yaptırdığını biliyorum. Ancak tabi ki son kararı verecek olan iş sahipleri, neye odaklanarak mülakat sürecini hazırlayacak ve değerlendirecek olmasını bilmeliler. Dolayısıyla bu 1 günlük eğitimin, iyi hazırlanmış içeriği ile faydalı olduğunu düşünüyorum.

Son gün "Outsourcing" dersi vardı. Pek verimli geçmediğini üzülerek söylemek istiyorum, objektif olma adına. Fuat Sami isimli genç bir girişimci eğitmen olarak derse katıldı. Ancak sınıfın ihtiyacı olan bilgileri tatmin edici bir düzeyde veremedi. Kendisinin başarılı bir girişimci olması takdire şayan ancak belki de kendisi ile ilgili olmayan bir konuyu anlatmak üzere oradaydı. Genelde "melek yatırımcı" konusundan bahsetti. O konuda yaptığı iş nedeni ile gayet iyi bilgiler verdi. Ancak dediğim gibi outsourcing konusunun anlatımı yüzeysel kaldı. Buna bu kadar değinmemin sebebi; bir üst paragrafta da belirttiğim gibi dış kaynak konusunun çok önemli olması. Bence firmalar kendi konularındaki çalışmalar haricindeki tüm ihtiyaçlarını dış kaynaklardan temin etmelidir. Bu uzman desteği de olabilir, otomobil kiralama da olabilir, müşavirlik hizmeti de olabilir. Özellikle belirtmeliyim ki; tanıtım ve reklam hizmeti dahil!

Her firma kendi reklamını kulaktan dolma bilgilerle ya da ondan bundan görerek yapmaya çalışırsa -şu anda piyasada üzülürek gördüğümüz gibi- ciddi bir görsel ve işitsel kirlilik olur. Herkes kendi işini yapsın demek istiyorum kısacası.

Konuyu dağıtmayalım.
Bu modül de bu şekilde sürdü ve bitti.
Bize kalan ise yeni bilgiler, eleştirel bakış açısı ve yeni uzmanlarla tanışmış olmak oldu.

Şu FriendFeed gayet ilginç bir platform olmaya başladı.
İnanılmaz insanları tanıma fırsatı buluyorum. Sanırım FF'yi Twitter'dan daha fazla sevmemin en önemli sebebi bu; yani paylaşımda bulunuyor olma imkanı. Bir şey paylaşıyorsun, yorumlanıyor, eleştiriliyor, böyle böyle çevre ediniyorsun sanal ortamda. Gözlemlediğim kadarıyla birçok kişi bu arkadaşlığı dış dünyaya da taşımış durumda. Belki bakalım ben de öyle yaparım.

Ama bu sıralarda en ilginç bulduğum kişi, uğraşısı nedeni ile Göktaşı.
Bence çok acayip bir şeyle uğraşıyor; teleskop yapıyor. Hikayesi websitesinde yazıyor aslında. İstatistik okumuş bir kadının deliler gibi çalışıp da birdenbire uzay yolculuğuna çıkması -hem de dünyada- pek mümkünmüş gibi gelmiyor kulağa.
Benim ilgimi çeken de bu oldu zaten. Tam hikaye için bakınız: http://fezamen.com/hakkinda/

Özellikle beni cezbeden şey ise bir proje oldu. Çocuklar için oluşturduğu bu projenin adı "İlk Teleskobum"
Siteyi muhakkak incelemenizi tavsiye ederim. TEGV ile yapmış olduğu çalışmalar da var.

Muhakkak desteklenmesi gereken bir proje olduğuna inanıyorum. Ben de buradan kendisine seslenmiş olayım; beni de projeye dahil edebilir tabi ki yapabileceğim bir şey olduğuna inanırsa :)

Bu konuda uzun uzun yazmak istiyorum aslında ama hani yaptığı iş benim için o kadar enteresan ki, merak eden herkesin kendisinin incelemesi gerektiğine inanıyorum. Bir de şimdi yanlış bir şeyler yazarım filan... Çünkü Seryum Oksit ile cilalama filan gibi aklıma dahi gelmeyecek şeyler ile yapılıyormuş teleskop.

O yüzden Göktaşı'nın ellerine sağlık diyor, bu çalışmalarında bir desteğe ihtiyacı olursa yanında olmak isteyeceğimi bilmesini istiyorum.

Sabah kalktım kahvemi hazırladıktan sonra televizyonu açtım. İz TV'de o an beni çeken bir şey olmadığı için devam ettim ve Türkmax'a geldim. Hülya Avşar Stüdyosu'nda Merve İldeniz vardı. Belki hep aynı, eskimiş yüzlerin verdiği bıkkınlıkla, belki de gençliğimin çok sevdiğim şarkılarından Metin Arolat'ın söylediği "Dert Değil" klibinde oynadığı için izlemek istedim. (Hatta şu anda açtım klibi onun eşliğinde yazıyorum.)

Buraya yazmama neden olacak birtakım düşünceleri daha doğrusu yaşam tarzı var Merve'nin. Nasıl olmuş acaba, nasıl başarmış filan demeye hiç gerek yok. Kendisi anlattı zaten. Öyle ilginç bir hikaye yok aslında. Küçüklüğünden beri tarz olarak kendi hayalleri doğrultusunda yaşamış, bunun için üniversite diplomasını aldıktan sonra manken olmuş bir kadın. Ama hala öyle mutsuzmuş ki o zamanlar... "Bana ait olmayan bir hayatı yaşıyordum." diyor. En ilginç gelen cümle ise; "Bana öğretilenlerle yaşamak istemedim."

Düşünüyorum; birtakım fikirlerimizde benzerlik var. Bana göre kendisi daha marjinal yapıda. Çünkü bunu hayata geçirmiş. Gerçi aramızdaki yaş farkına bakarsak benim de onun yaşındayken aynı yerde olma ihtimalim yüksek. Benim belki işim, aile yapım, hepsinden de öte cesaretsizliğim gereği şu an itibari ile buna adım atmam zor görünüyor. Ancak, ev yaşantısında ve işten geriye kalan tüm anlarımda kendime göre yaşamayı görev edinmiş birisiyim. Nasıl diye sormayın, benim Merve kadar ilginç bir durumum yok. Ama en küçük örnek olarak AVM'leri gezmek gibi bir huyumun olmamasını söyleyebilirim. İhtiyaçlar dahilinde aylık gıda/temizlik alışverişini saymazsak eğer, öyle boş vaktimi değerlendireyim diye asla gitmem o mekanlara. Benim için hayat Eminönü'nde.

Orası kanlı canlı, yaşayan bir yer değil mi sizin için de? Ne bileyim, Tahtakale'ye çıkarken burnunuza gelen mis gibi kahve kokusu yüzünüzü gülümsetmiyor mu hiç? İçinizden bir "Oh, mis gibi koktu" demiyor musunuz sanki? Kesin diyorsunuzdur. Herkes bilir oradaki taze kekiğin kokusunu. Paketlenmemiş, mis gibi elinize alıp koklayabileceğiniz, esnafla ayaküstü iki lafın belini kırabileceğiniz bir yerden bahsediyorum. İkinci kez gidişinizde sizi tanıyan, "Vay ablam gelmiş, abim gelmiş" diyen bir canlılıktan... İyi değilse "Bu hafta sana keçiboynuzu vermeyeyim." diyen zihniyetten...

Böyle şeyler çok varoşça mı geliyor size?
Yazık o halde...

Ne zamandır yazmıyorum. Evet, blog dediğin sürekli güncel tutulmalıdır. Zaten o kadar çok yazım birikti ki, neden girip de bunları yazmıyorum bilmiyorum. Bir keyifsizlik, bir buhran... Yeni bir iş kurmanın verdiği de heyecan var sanki. Şimdi ne alaka bir yandan buhran, bir yandan heyecan diyebilirsiniz. Ben de diyorum. Zaten onun yaşattığı sarsaklık beni engelledi gibi, buraya yazmak konusunda.

Neyse, şimdi peşisıra tüm yazılarımı yayınlamaya başlayacağım. Ama en önemlisi hemen şimdi olacak! O da beni utandırarak kendime gelmemi sağlayan sevgili Ali Saydam'ın sayesinde oldu.

Evet, yine bir skandala imza attım ve sürekli iletişimde olmaya özen gösterdiğim, yazdığım yazıları paylaştığım, bu 10.000 Kadın Girişimci Projesi'ni anlattığım Ali Saydam'ın taaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Mayıs ayındaki Marketing Türkiye yazısında benden ve bu projeden bahsettiğini yeni gördüm!

Durun yahu hemen kapatmayın sayfayı, bir anlatayım hele...
Ne anlatacaksam allasen! Girdim Marketing Türkiye'nin sitesine Ali Saydam'ın eski yazılarını okuyayım dedim, geldim "Helal olsun BP'ye" yazısına. Bir baktım ki Goldman Sachs diyor, Özyeğin Üniversitesi diyor, hatta İpek İlyasoğlu diyor!

Rezalet!
4 ay önce sen yaz, nezakette bulun e-postayla bilgi veren kadının adını ver, o yeni görsün iyi mi? Değil! Az önce nasıl bir özür postası yazdım anlatamam. Artık bir ümit bana anlayış göstermesini beklemek zorundayım.
Buradan da sesleneyim madem ki tekrardan. Ali Hocam, özür diler teşekkür ederim.
Ama bakın yani yazılarınızı dönüp dönüp okuyor olmasam hiç farkedemeyecektim. Hani belki burdan bir kanaat notu verebilirsiniz bana. Bir e-posta yazarken kızarır mı insan?

Yazı için aşağıdaki linkten "Dikkat "engagement management" geliyor!" altbaşlıklı yazıyı okuyunuz.

http://www.marketingturkiye.com/yeni/Yazarlar/Yazar_Detay.aspx?id=853

Bir gün kaç saatttir sorusunun cevabı geliyor değil mi aklınıza ben böyle deyince? Ama ben kadınlardan bahsediyorum. Tam yirmidört kadından. Hem de hayatımda daha önce hiç görmediğim yirmidörtlü. Aslında bu kadınlar seksenüç taneler ama ben henüz yirmidört tanesi ile tanışma şansını yakaladım.

Aynı ama bir o kadar da farklı bir amaç için bu kadar çok kadının bir araya geldiğini görmemiştim. Ya hayır, şimdi bana altın günlerinden filan bahsetmeyin! Hem siz hiç annenizin altın gününe Prof. Dr. Ali Beba'nın geldiğini gördünüz mü, kuzum? Hadi diyeceksiniz ki o erkek nasıl gelsin; e peki ya Özden Anık? Böyle elinde kısırla... Görmediğinize göre bırakında yazıma devam edeyim.

Bu kadar kadın "İşimi acaba nasıl daha iyi yönetebilirim?" sorusuna cevap aramak için buluşmuş. Aramızda 20 yıldır kendi işini yapan da var, daha evvel hiç bu işlere kalkışmamış ama bu eğitimi başlangıç saymış olanlar da. Ben iki yıldır çıktığım bu yolda ilerliyorum. Bu kısa süre zarfında bile bezdiğim anlar oldu. Tıpkı doğrularım olduğu kadar hatalarım da olduğu gibi. Ama bu sürede iki büyük şansım oldu. Bunlardan biri; onlara hizmet etme şansını bana veren müşterilerim... Çünkü başarının asıl kaynağı, size güvenen insanlardır.
Diğer bir şansım ise başvurumun kabul edilmesi ile dahil olduğum 10.000 Kadın Girişimci Projesi...

Bu projeden haberdar olduğumda biraz araştırayım dedim; hani önceden katılmış olanların isimleri, tecrübeleri filan. Aklımca değerlendirme yapacağım bakalım neymiş diye. Meğer ilk senesiymiş projenin Türkiye'de. Goldman Sachs bir süredir dünyanın birçok ülkesinde uyguluyormuş bu projeyi zaten. Bununla ilgili yazım için bkz: http://ipekilyasoglu.blogspot.com/2010/05/10000-girsimci-kadn-projesi.html

Xing üzerinden bir network seminerine katılmıştım. Orada Ertuğrul Belen; "Bir kişiyi tanıyor olmanız beş kişiyi tanıyorsunuz anlamına gelir ve bu beş kişinin her birinden de beşer kişi daha..." demişti. İnsanları tanıyor olmanın büyüsüne kapılınca sürekli yeni birileri ile tanışma ihtiyacı doğuyor insanda. Hele bizim toplumumuz için bunun ne kadar önemli olduğunu hepimiz biliriz. Televizyonda gördüğümüz bir ünlüyü bile tanıdığımızı iddia ederiz çoğu kez. "Geçende kimle tanıştım bil?" diye başlayan cümleleri hemen hepimiz duymuşuzdur. Hatta biz bile deriz "Var ya bu dizide oynayan benim ilkokul arkadaşımdı." Hatta hastaneye gideceksinizdir tanıdık birini ararsınız. Karınız doğuruyordur ama siz hala tanıdık bir doktorun, en olmadı hastabakıcının peşindesinizdir. O kadar  mühim bir iştir birilerini tanımak.
Ama tabi bu noktada tanıdığın kişilerin potansiyeli filan gibi bir konu da gündeme gelebilir. Bu konuyu 10.000 Kadın Grişimci Projesi üzerinden değerlendirmek istiyorum. Burada önemli olan potansiyel müşteri olacak kişileri tanımak değil. Aksine herhangi bir konuda fikri alınabilecek, güzel paylaşımlarda bulunulabilecek dostlar edinmek. Aslında bu söylediğim tam da bu yazının temelini oluşturuyor. Bu proje sayesinde tanıştığım insanlarla belki bir gün çalışma fırsatı bulacağım ama bu sadece bir ihtimal. Kesin olan ise şu ki; çiçeklerimin bakımını danışabileceğim bir Bahar, en sevdiğim şey olan doğal ürünlerle ilgili bilgi alabileceğim bir Rana, ihalelere güvenle girilmesini sağlayan bir Nilgün, ne istersen temin edebilecek -ki en mühimleri turnak bakımı için olanlardır- bir Merve var artık hayatımda. Bu kadınları arasan bir arada bulamazsın! Düşünsenize metal aksamlar üreten bir kadın var. Kim o, Yeliz. Benim diyen internet arama motorları veremez size bu bilgiyi :)

Dolayısıyla eğitim-öğretim bir süre sonra ikinci plana düşüyor. Bunun yerini insan ilişikileri alıyor. (Bir de Feraye var, yurtdışı fuar organizatörü. Yurtdışına çıktığında beni de yanında götürecek, gezdirecek, söz verdi. Dedim size insan tanımak daha önemli diye :))

Kimileri "girişimci iş kadını" olmakla ilgili aldığım bu eğitimi eleştirebilir. Hatta "İpek şirket yönetmeyi bilmiyormuş" bile diyebilir. Ama bize ders veren öğretmenlerin büyük kurumlarda çalıştığı, hatta holdinglere danışmanlık yaptıkları gözönüne alınırsa bu düşüncelerin ne denli saçma olduğu görülebilir. Ne yani; koskoca bir holding finans konusunda birinden danışmanlık aldığında  onlara "Aaaa ne ayıp, bilmeden holding yönetiyorlarmış!" diyebilir miyiz? Hiç sanmam. Hmm, bak şimdi farkettim, biz daha yolun başındayken aldık ya bu eğitimleri. Çoğundan bile önde sayılırız!

Ben 29 yıllık hayatımda olmasa da işte belki "hayat" hakkında fikir sahibi olduğum yıllardan bugüne anladım ki; öğrenmek her şeyin temelidir. Bilmiyor olabilirsin ama öğrenebilirsin. Sağlıklı insan beyninde kapasite yoktur. Ne kadar bilgi yüklersen o kadardır kapasiten. Öyle fizik profesörü olunmasından bahsetmiyorum tabi ki. Kitap okumazsan hangi kapasiteden bahsedebilirsin ki? Gazete okumuyorsan nerede kalır genel kültür.  Onun için tasarımcıysan finanstan, bankacıysan edebiyattan, bakkalsan etten, kasapsan zerzevattan az da olsa anlayacaksın. En azından bir fikrin olsun be arkadaşım, öyle boş boş bakma yüzüme!


ipeki

Tweet

Çok yoğun bir haftaydı mı desem, yoksa modülün içeriği ağır geldi de ondan bize öyle geldi mi desem bilemedim. 10.000 Kadın Girişimci Projesi'nde bu modül "Muhasebe ve Finans" üzerine idi.
Çoğumuzun kafası karıştı. Hele ben bir ara böyle nerede olduğumu filan unuttum, idrak edemedim.
Bir de tabi konuyu bilmemekten ziyade; biz bu işleri nasıl kurmuşuz hiçbir şey bilmeden, onun verdiği bir şok da vardı.  

Muhasebe öğretmeni Sayın Sezai Mandal, muhasebe konularını, evrakları, müşavirliği, vergiyi, ödemeleri falan anlatıyor, anlattıkça ben bayılıyorum. Çünkü dediğim gibi ben demek ki hiçbir şey bilmeden kurmuşum şirketimi. Bildiğin cahil cesareti. Bilanço okumayı bilmeden, muhasebecimden hangi evrakları isteyeceğimi düşünmeden. Ay sonunda ödeme ne kadar diye sor bitsin gitsin. Bizdeki sistem böyleydi.

Ben iki gün süren Muhasebe dersinden sonra komaya girmişken üstüne süper bir Finans öğretmeni olan Yrd. Dç. Kemal Saatçioğlu'nun dersleri başladı!  (bilgi için http://www.ozyegin.org/hoca/yrd-doc-kemal-saatcioglu)
Ben artık ne yapsam da anlasam bu Finansal Fonksiyonları derken sınıfta öğretmenin yakaladığı sinerji pek bir hoşuma gitti. Birden ben Excel'de proje analizi yapmaya başladım. Hee, tabi kendi kendime yapacak kıvama gelmem için ohooooo! Neyse, Kemal Öğretmen söylüyor biz yapıyoruz filan. Eğlenceli de geçmeye başladı. Finans denen şeyi öyle a'dan z'ye kavramak zaten imkansız ama en azından ne olduğu hakkında bir fikrim var artık. Şirketimle ilgili bir değerlendirme yaparken ya da başkalarına bunu yaptırdığımda, ne olduğunu anlayabileceğim.

Zaten bu kadar sürede kimseyi finansçı veya süper pazarlamacı yapacaklarına dair bir iddiası yoktu Özyeğin'in. Ama artık ben kendi adıma söyleyecek olursam finanstan konu açıldığında aval aval bakmayacağım. (Eh, ne yapayım yani Güzel Sanatları bitirmiş biriyim ben anlamam ki o konulardan)
Bu bile benim için büyük bi artı oldu. Ama farkettim ki çok mühim bir konuda büyük eksiklerim varmış.
Peki itiraf ediyorum; meğer hiçbir şey bilmiyormuşum! Artık arkadaşlarıma neler danışmam gerektiğini, kimlerden ne konuda mentörlük isteyeceğimi biliyorum.

Yoksa zaten hepimiz işimizi iyi biliyoruz ve yapıyoruz değil mi?
Eee, o zaman burada ne işimiz var?