Stefan Meeuws

Voor de zoveelste keer in Nederland en dus was de grote zaal niet helemaal uitverkocht, daar in Paradiso Amsterdam. Maar leuk was het zeker. Waarom ze twee keer Nothing Arrived speelden (1x gevoelig met zijn tweeën, 1x als afsluiter met de hele band), is me niet helemaal duidelijk, maar verder was het een toffe vrijdagavond. Ik maakte dit filmpje tijdens de encore van het concert.

Verder kan ik niet anders zeggen dan dat ik mijn zeer heb vermaakt. Het nieuwe materiaal van {Awayland} brengt de nodige punch in de setlist, al werd het optreden gevoelig begonnen met Cecilia and her Selfhood. Hoogtepunten waren natuurlijk Can You Hear Me Now, That Day, maar ook The Waves en Grateful Song. Leuke avond dus, met leuke muziek. En er waren nog kaarten, dus u had erbij kunnen zijn…

Iron and Wine – Ghost on Ghost
Laten we wel wezen. Ghost on Ghost is zo glad dat zelfs Justin Timberlake erover uit zou glijden indien hij op het schijfje zou proberen te gaan staan. En van veel artiesten zouden we het niet pikken, maar van Iron and Wine wel. Misschien omdat hij vroeger hele stille liedjes maakte. En nu ineens een elfkoppige band leidt. Het zat er al een tijdje aan te komen. Kiss Each Other Clean – het vorige album – was al een moedige poging om een nieuwe vibe te omarmen. Op plaat maar deels geslaagd, live daarna een doorslaand succes. Vandaar dat ik ook niet twijfelde om kaartjes te kopen voor zijn show begin volgende maand in Utrecht. Op Ghost on Ghost vloeien de verschillende melodielijnen moeiteloos in elkaar over en horen we alles van koortjes tot saxophonesolo’s en piano (en bij voorkeur allemaal tegelijk). En toch klinkt de plaat niet te vol. Er is ruimte in de opnames (vooral ook op Low Light Buddy Of Mine), ondanks het instrumentenarsenaal is de plaat nooit echt bombastisch. Het is muziek vol leven en ik kan niet wachten tot de elfkoppige band van Iron and Wine het live komt spelen. Ghost on Ghost heeft de potentie om een klassieker te worden en is ieder geval een hele goede plaat. Meer jazz dan folk, meer pop dan country. En toch: mooie verhalen, intelligente teksten en overduidelijk Iron and Wine.

**** 1/2

To Kill a King – Cannibals with Cutlery
Was alles volgens plan gegaan, dan was het debuut album van To Kill A King, Cannibals With Cutlery, uitgekomen op een groot label – in de slipstream van andere Britse folksensaties. En dat hoor je terug. Begonnen als brass meets folk meets rock, werd de band langzaam steeds meer folk en daarna steeds meer The National. Niet slecht hoor, maar nu het album dan toch uitkomt als  zonder hulp van die grote platenmaatschappij die ze in eerste instantie de hemel injubelde, kun je je afvragen of het niet af en toe wat meer had mogen schuren op Cannibals with Cutlery. Toegegeven: koortjes op Besides, she said (fall apart, baby, we’ll just fall apart, fall apart) en Letters to my lover (the Dylan fan) (you can have your balcony by the sea the sea the sea, watch the waves come crashing in each one erasing me) zijn onbeschrijflijk mooi, dus misschien moet ik ook niet zeuren. En The National is natuurlijk ook helemaal hip nu, getuige hun optreden in de Heineken Music Hall later dit jaar. Genoeg goede liedjes op Cannibals with Cutlery – al is de Parachutes-korte titeltrack van de plaat misschien enigszins overbodig. En de hele plaat staat op Soundcloud, graties! Dus neem mijn woorden niet zonder meer aan, maar luister zelf. Hier.

****

Villagers – {Awayland}
Villagers wisten me in duo-solo-vorm op het Naked Song Festival in Eindhoven te overtuigen. Daarna meteen Becoming A Jackal opgesnord op Spotify en inmiddels – mogen we wel stellen – ben ik fan. Dus waren we – met wat mensen van het werk – erbij in Bitterzoet. En ligt het in de lijn der verwachting dat we er aanstaande vrijdag in Paradiso weer bij zijn. Want is zanger/schrijver Conor op plaat soms nog wat nasaal of scherp van stem, live valt dit niet meer op en staat er gewoon een hele toffe band te spelen. Op de plaat {Awayland} is door elektronische bliepjes en andere – meer analoge – instrumenten dat scherpe randje – dat voorheen slechts in de stem van de zanger te horen was – uitvergroot. En dat pakt wonderwel uit. Op de momenten dat de muziek dreigt in te kakken, wordt er zo heerlijk met verwachtingen gespeeld en op de momenten dat de plaat “gewoon” even lekker moet zijn, zijn die randjes afwezig. Kortom, heel boos kunnen we niet worden om die bliepjes. Want dit werkt gewoon heel goed: genoeg punch, genoeg gevoel, genoeg variatie. Early Pleasures, The Bell, The Waves, In A Newfound Land You Are Free… Het zijn allemaal briljante liedjes. En de mengelmoes van stijlen (Rhythm Composer, Grateful Song) maakt de plaat nog vele malen interessanter dan Becoming A Jackal (de vorige plaat).

**** 1/2

Junip – Junip
Tweede plaat van de band van Jose ‘Heartbeats’ Gonzalez. En die vorige (Fields) was best tof, maar had een beetje last van het meditatie-effect: soms neem je er de tijd voor en soms ontbreekt je het geduld. Dus Fields was wat lang, repetitief maar wel mooi en kon ik soms maanden wegleggen zonder er ook maar één nummer van te luisteren. De titelloze tweede plaat is er een logisch vervolg op. De liedjes zijn net wat toegankelijker, maar de stijl en toon is hetzelfde. Lang uitgesponnen intro’s en riffs, mantra’s als refrein en een mooi lo-fi meets hi-fi productie. Denk ik. Leukste liedjes zijn: Line of Fire en Your Life, Your Call, maar laten we eerlijk zijn: deze plaat luister je niet om de leuke liedjes. Dit is zo’n groeiplaat die je jezelf eerst aandoet, maar die je daarna dezelfde liefde teruggeeft als je bereid bent om de plaat te geven.

****

Mijn goede geëmigreerde vriend en cultuurwetenschapper Mischa merkt terecht op dat de clip van Mainstreet – weliswaar in een andere setting – wel enige gelijkenis kent met onderstaande hit. Aan hem was het fenomeen Mainstreet tot nu toe voorbij gegaan, maar hij zag de gelijkenis naar aanleiding van de vorige post op ditisstefan.nl meteen. En laten we eerlijk zijn: ook muzikaal gezien is de gelijkenis treffend. En de combinatie van moedertaal en Engels doet het goed. Ein riesen Hit!

Wo sind die Leipzig City Girls eh? Consider my mind blown.

Over een maandje zit ik zelf in Berlijn trouwens. #kanniewachte

Dit mailtje zat al een paar weken vast in mijn inbox. Waarvoor excuses.

Haha. Ollie Ridders. Ik snap ‘m nu pas.

Maar goed, catchy nummer. Dat verklaart vast de 1,1 miljoen views op Youtube. Maar beter dan dit?

Nee. Dat vind ik niet. (DUH – JA IK STOP NU MET MIJN TURIN BRAKES FANSITE EN IK BEGIN EEN MAINSTREET FANSITE YEA!)

Wellicht hebben ze de potentie om betere liedjes te maken. Ze zijn immers nog jong. Zo jong zelfs, dat als je hun leeftijden bij elkaar op telt, mijn ouders nog steeds ouder zijn. Ik ben wel erg te spreken over hun Nederlandse accenten. De combi van Nederlands en Engels mag dan tenenkrommend zijn, het past wel bij deze tijd EN hun accenten zijn net Nederlands genoeg om het iets kneuterigs zijn te geven. En dat maakt het alvast minder tenenkrommend dan hun Engelse voorbeelden (One Direction). Voor mij dan he. Maar ik ben niet de doelgroep.

Misschien dat ze over een jaar of tien bij zinnen komen en dat dan een van de Frodo’s die in dit clipje zingt een echt mooie plaat maakt, maar ik denk dat het daar nog even op wachten is.

(en nu hopen dat de Mainstreet Fanclub mijn site niet ontdekt. *slik*)

Vampire Weekend. Ik heb ze nooit begrepen. Of ja, begrepen wel… Ik snapte best wat er leuk was aan hun muziek. Lekker springerige beats en tonen… Niet iedereen luistert immers naar depressieve singer/songwriters. Ik ben heus niet vies van een beetje optimisme, maar Vampire Weekend werkt op mijn zenuwen. Zelfs live (Rockin Park, 2010).

Dus toen 18 maart twee nieuwe liedjes van Vampire Weekend uitkwamen, kwam ik niet in de verleiding ze te gaan luisteren. En dat je dan per ongeluk toch Step hoort. En dat dat een heel mooi liedje blijkt te zijn.

Alle liedjes van Vampire Weekend werken op mijn zenuwen. Behalve deze.

Vorig weekend was RTL 5 (en ik een beetje) in het nieuws. Over het knippen in films. Dat zou niet moeten mogen, in ieder geval niet als het om essentiële scènes van bepaalde films gaat. Ik had het nog nooit gemerkt, dat er geknipt was in een film, maar bij 127 Hours was het zo opvallend dat ik er een boos mailtje over stuurde naar RTL. En dat mailtje op mijn blog plaatste.

Het was leuk om mee te maken en uiteindelijk was RTL zo schappelijk om de film nog geen 50 uur na de oorspronkelijke uitzending opnieuw uit te zenden MET de geknipte scène waarin de hoofdpersoon zichzelf bevrijdt uit een gebergte door zijn eigen arm te amputeren. RTL kreeg er meer kijkers door dan Date My Ex normaal trekt op dat tijdstip. En ik voelde me best trots. Ik ben vast niet de enige reden dat RTL de film opnieuw uitzond, maar (een deel van) mijn brief zat wel in bijna ieder bericht dat over de “ophef” werd gepubliceerd. Dus met een paar biertjes op wordt dit vast mijn sterke verhaal “hoe ik ervoor zorgde dat RTL 5 een film opnieuw uitzond nog geen 50 uur na de oorspronkelijke uitzending.”

Het blijkt echter geen op zichzelf staand fenomeen, dat knippen in films. Black Swan bleek bijvoorbeeld een week eerder op eenzelfde manier te zijn verminkt. RTL en SBS vernachelen films vaker wel dan niet (tip van Floyd onder de oorspronkelijke brief). Het is op zijn zachtst gezegd teleurstellend dat zoveel films worden “verminkt” (leuk woordgrapje van het ANP, dat moet ik toegeven). Filmliefhebbers doen er dus beter aan om films te huren of op een andere manier te kijken. Eerlijk gezegd vind ik het raar dat filmmaatschappijen het toestaan dat er zo in hun films wordt geknipt. Maar er zal wel grof geld voor betaald worden?

Als de affaire niks anders demonstreert, dan demonstreert het wel hoe makkelijk je het nieuws kan halen. Kies het goede moment (zaterdagnacht, zondagmorgen, terwijl het enige andere entertainmentnieuws “aftellen naar de Oscars” heet) en een paar social media mentions zijn genoeg om te worden opgepikt. Dat mijn blog “talloze keren” werd geretweet, heb ik zelf niet gemerkt. Tientallen keren, hooguit, en ja, nadat het artikel op alle grote krantensites terecht kwam, TOEN konden we van talloze retweets spreken. Maar dat is nieuws maken dan, geen verslag doen.

Voor mijn blog was het wel leuk. Het bestaan in de marge, veroorzaakt door een gebrek aan tijd en dubieuze onderwerpskeuze, werd ruw verstoord door een horde bezoekers die zijn weerga niet kent (althans niet op ditisstefan.nl). Normaal komen de meeste social media bezoeken via Facebook, maar zondag en maandag stond Twitter fier aan kop, gevolgd door diverse nieuwssites (zondag: AD, maandag: NOS). Inmiddels zijn we qua bezoekers weer op het oude niveau, dus het lijkt erop dat ik rustig door kan bloggen zonder dat ik nog meer tips tot levensverbetering krijg. Had ik dit weekend dan toch weer RTL 5 moeten kijken? Ik heb het niet gedaan.

Vaste bezoekers van deze site weten hoe erg ik mij erger aan Treintje, de blogpost die steevast het best wordt bezocht op deze site. Maar zelfs de mediahype van vorige week zondag kon Treintje niet verslaan. Sinds WordPress mijn bezoekers telt (dat is pas een paar jaar, overigens), wist Treintje al tienduizend bezichtigingen te trekken.. Daar kan Beste RTL 5 nog niet aan het tippen. Nog niet.

Maar een foute knip van RTL5 en Google doet zijn werk en dan is mijn ultieme doel ook bereikt. Beste RTl 5, een brief over 127 Hours is al over de helft. Onwards & Upwards! 

Bij RTL 5 was zaterdagavond de film ’127 Hours’ te zien. Om een breed publiek de kans te geven deze film te zien, is ervoor gekozen de film om 20.30 uur uit te zenden. Vanwege de Kijkwijzer, die op dit tijdstip alleen films voor 12 jaar en ouder toestaat, kon de scène waarin de hoofdpersoon zijn eigen arm amputeert niet worden uitgezonden. Het spijt ons dat we zoveel kijkers hebben teleurgesteld. Dat was zeker niet de bedoeling. Daarom zal ’127 Hours’ vanavond om 22.30u opnieuw uitgezonden worden, in z’n geheel.

Nog even een aanvulling over de Kijkwijzer. Deze geldt vanaf het aanvangstijdstip van de film ook al wordt een heftige scene pas na 22u uitgezonden.

Dat is dan wel weer netjes gedaan van RTL.

• ANP (AD, Trouw, Volkskrant, etc.)
• Mediajournaal
• Glamorama
• Spitsnieuws
• TvPremiere.nl

Eigenlijk best makkelijk om de nieuwssites te halen zo… Er was blijkbaar niet heel veel nieuws zondagmorgen. Denk niet dat het leidt tot een debat over artistieke integriteit of de toekomst van tv kijken, in het kader van de Oscar-uitreiking van vannacht en welke scènes daar voor tv uitgeknipt gaan worden… Maar het maakte de zondag wel iets leuker zo. 

Geen reactie gehad van RTL overigens, terwijl ik mijn brief toch echt zaterdagavond eerst per mail had ingediend. Maar het was weekend hè…

Het aantal journalistieke dwalingen bleef beperkt. Niet iedereen voegde een linkje toe (ANP, bijvoorbeeld niet) naar de brief die werd geciteerd (anders was mijn site gegarandeerd plat gegaan, maar goed ook dus). Mediajournaal vermeldde dat ik had opgeroepen de brief te retweeten, maar dat was niet zo. Dat pasten ze dan ook netjes aan toen ze daar achter kwamen. Van “talloze retweets” was overigens niet echt sprake. Denk dat het er niet meer dan 30 zijn geweest bij elkaar. Maar goed, het bereik van je bericht wordt er wel een stuk groter door. Kracht van sociaal media enzo. En Michiel Veenstra en Dick Maas lieten ook nog van zich horen. Toch wel leuk.

Rond een uurtje of tien vanmorgen had ik mijn gemiddelde bezoekersaantal al gehaald dankzij de tweets. En toen ik onderweg was naar de verjaardag van een tante, verscheen het ANP berichtje. Het eerst op de voorpagina van AD.nl, daarna elders. Ook andere newsoutlets volgden (zie boven). Het immer chique Spitsnieuws was de eerste die netjes een linkje gebruikte en ook de eerste site waar gereageerd kon worden (naast mijn eigen site). De prachtige reactie van Akmmor wil ik u niet onthouden:

Ik denk dat Stefan Meeuws dringend behoefte heeft aan een psychiater. Speciaal thuis blijven om te zien dat iemand zijn eigen arm afsnijdt en dan woest worden als dat er niet in zit.

Stefan, zoek een baan, ga een fatsoenlijke relatie aan, kom terug in de wereld en ga desnoods een studie erbij volgen.
Wellicht helpt dit je, anders ga zo snel mogelijk hulp zoeken.

Gelukkig waren er ook mensen die normaal reageerden. Wopwop:

Die scène is essentieel in de film; zonder wordt het een onsamenhangend geheel. Dit is hetzelfde als een stuk uit de nachtwacht knippen, omdat men vindt dat het “ongeschikt” is voor het volk. Je moet toch zelf kunnen kiezen wat je kijkt? Een meesterwerk kijken en er op het einde achter komen dat de het verneukt wordt door RTL, ik zou ook gaan klagen.

En hier zat ook wel iets in, TheDutchViewer:

Ik kijk bijna nooit meer tv, maar ik heb liever dat die zenders films uitzenden dan die tokkieshows van ze.

Dat is dan ook wel weer zo.

Wat dat doet met de statistieken van je site?

Ja, die andere dagen had ik wel echt bezoekers hoor, maar het is een beetje uit verhouding nu, de grafiek… In ieder geval heeft mijn site er niet uit gelegen, zelfs niet toen er rond 12:00 uur zo’n 1500 mensen de brief kwamen lezen die ik had geschreven. Dat valt me dan weer mee (respect aan Antagonist). In totaal zijn er 4236 mensen op mijn site geweest gisteren (het grootste deel via Twitter en Facebook ja). Bij elkaar zo’n 5189 bezichtigingen. Niet slecht voor een zondag. Het streelt mijn ego wel een beetje, zeker gezien de aantallen die ik normaal haal. (Het voelt een beetje zo)

Het voelde wel een beetje overdreven allemaal. Het was in ieder geval niet waar ik voor ging toen ik mijn brief publiceerde op mijn blog. Natuurlijk was ik teleurgesteld en een klein beetje boos. Maar zondag was ik klaar om verder te gaan met mijn leven. Misschien moet ik me toch maar eens druk gaan maken over echt belangrijke zaken, dan heeft de rest van de wereld er ook nog iets aan.

(en misschien haal ik dan de radio en tv wel ).

Yea, yea, people say “live each day like it’s your last”. But I can’t. Maybe I’m too uptight, maybe I’m too responsible, I just can’t. If I’m going to truly live each day like it’s my last, I would do some pretty irreversible damage to my life. And I don’t even think my life is bad (my job makes me happy sometimes and I have some truly great friends). If today, however, was my last day, I’d take up most of my savings – which isn’t that much – and spend it all with those great friends on a day and night to remember (which I then won’t remember because, you know, it was my last day).

Is it a bad thing that I don’t live that way? No, because everything in the society I’m currently firmly rooted in is designed to make us live like there are still MANY days to come. We work for salary and aren’t paid at the end of each day, but at the end of each month. We pay rent/mortgages per month, we pay taxes per year. And if we’re truly going to make process as a society we’re probably going to have think bigger than the next day. And this required, I guess, for individuals to think like that too.

And yes… Sometimes that frustrates me. I guess our lives would be “richer” if we lived completely in the moment, taking each moment at face value. I can understand being mind-full and worry-free is much more satisfying than worrying you have to do “this and this and this”. But that’s not the reality for most people I know. Most people I know are right now building a career or private life like they were told to do when they were growing up. And some are doing something completely different – and that’s okay too. But nobody’s living like each day is their last.

In fact, a lot of people I know have just started their working life and feel like it’s all planned out. From here on out it’s a straight road towards career, family and retirement (if ever…). And I guess that’s not good either. Especially if you let the stress and responsibilities that come with that take over. I’ve had that, I know at least two friends who’ve had that. And I guess most of us have that at times. You shouldn’t have to worry about whether you’re able or need to buy a bigger/smaller house, I agree that much with living life like today’s your last day… But it’s unrealistic to say that these things don’t matter. Not unless you live like a true recluse in the middle of nowhere. When surviving is your daily life THAT’s when you live like it’s your last.

It may not be inspiring but the truth, I feel, is somewhere in the middle. Make the most of life, but if everything goes to plan there will be a tomorrow where you want to get a decent return on your “investments” (meaning friendships, jobs, hobbies and things like that – not so much financial ones). So make sure you can get those as well.

So what about the moments when friends urge you to “live a little”? YES! it’s good to let go and live a little. Choose the moments to go all-in and also the moments to opt-out. If you want it all, you’ll either end up tired and bitter or dead. I believe that life gets better if you do things the right way. So whenever friends tell me to live a little… I live a little. I live as if the next couple of days are pretty ordinary. They might not be. They might be awesome as well. But I don’t get disappointed if they’re not and I’m able to handle them if they are. They don’t need to be a recovery period, nor do they have to be a series of ultimate highs that come days too soon. And depending on the state of me I can still have a pretty good time.

In my life I value – outside of my personal well-being – friendship, music, family and work. After years of trying too hard to achieve everything I’m now engineering my life around those values. So yes I might be uptight and stressed out about tomorrow and next week and next year. That’s the way I roll. But when I realise that those four values are still present in my life, in the end, it feels like my life is getting better. And it only gets better.

Like many Dutch people I am a weather freak. Not of the “weather station at home installed”-kind, but the type that frantically checks whether we’re gonna drown because it’s never gonna stop raining and we’re below sea level AND EVERYTHING IS GOING WRONG!!!! I’ve got several weather apps on my iPhone, besides the standard Apple Weather app: Weather Pro, Buienradar (the Dutch app that shows you where it’s raining) and Haze.

None of these apps satisfy my weather needs completely… I also like a good design, and more often than not, weather apps are too detailed (and ugly) or too minimalistic to satisfy my weather nerd needs (Haze).

Cue Forecast.io, a web app that almost feels like a native app… It tells you the weather condition for your current location and the condition for the next 24 hours. But the beauty is in what it’s not immediately showing: the forecast for the next 7 days is hidden at the bottom and can be revealed by swiping upwards. Even more beautiful: clicking on “Map” in the top corner reveals an extensive map that shows you animated rain clouds for the past days and the upcoming couple of days. While I’m not sure how accurate this all is, it looks beautiful and provides just enough detail to satisfy my needs.

Forecast.io works in your browser as well, but it works way better on your phone, I find. I’ve added it to my homescreen as a webapp.

I say “How I got…” but this really is one of those social media stories. I am writing this down because I know I’ll forget the details in a couple of years and it’s nice to be able to look this up and remember. 

There’s a certain level of nostalgia and warmth to watching a film together on the television as it is broadcast. When I was younger my dad and I used to watch all the James Bond films together (and to this day we go to the cinema each time a new one is released). So while I’ve used my iMac to watch tons of films since the arrival of broadband internet, I’m not totally against watching a film on commercial tv. Even if that means I have to endure several commercial breaks per hour and several pop-ups during the film promoting reality TV shows I usually have no interest in. It’s a nice activity to do with my dad and thus when I visit he usually asks me “Are there any good films on tonight?”

Last Saturday night the answer was: “Yes, RTL5 is broadcasting 127 Hours, where a guy gets stuck in the middle of nowhere while canyoneering.” I had wanted to watch this film for a while, but hadn’t got round to it. So I was genuinely excited. And it was good, right up to the point – and I assume this is common knowledge – when THAT scene happened. That scene where Aron, played by James Franco, frees himself by cutting of his right arm. I assume that the fact that this happens is common knowledge, because it caused quite a stir when the film was released. And my tv guide actually announced the “moving and disturbing” scene.

Now I’m not one for gore in movies. I’ve never seen Saw. The only horror flick I ever tried to watch was The Fly 2 when I was a kid and that involved me walking away from the television whenever the tension became too much. But it was my choice to walk or look away. I like to have that choice.

(full disclosure: I did see Cabin in the Woods, but I put the volume down during the scary parts)

So I’m not someone that looks forward to a particularly sickening scene, but in this case it was an essential part of the plot of 127 Hours. Which they didn’t broadcast it all.  All we saw tonight was a quick cut and he was free. This resulted for me in confusion: how on earth did he do that? And is this what all the fuzz was about?

(it’s not just the bloody scene we missed, but also the reason why he frees himself: his future son supports him in a vision while surviving the ordeal)

I was left unsatisfied and confused by this Oscar-nominated film and started to suspect something was wrong when I checked Wikipedia and IMDB, something I often do after a film. Not the director. not the studio, but the broadcaster had made the cut and the movie made less sense because of it. And the more I thought about that, the more upset I got. “What other movies have I missed crucial parts of? Does Harry Potter really defeat He-Who-Must-Not-Be-Named at the end? Is Darth Vader really Luke’s father?”

After tweeting my disappointment, and retweeting some other people who had discovered the same, I decided to write to RTL and ask why they made the cut and why they didn’t announce they would be showing an heavily-edited version of the film. Because while commercial breaks might be a part of commercial tv, skipping over the most important part of a film definitely shouldn’t be. At least not without notifying the viewers, I think.

(Now the reason why  is that the Dutch law prevents broadcasters from airing certain content before 22:00 hours. Because the film started at 20:30 hours, they weren’t allowed to show the scene (even though it would have been past 22:00 hours when the scene would be broadcast). I didn’t realize this could be an issue, however, because I hadn’t seen the film. And even if I had realized it, I would probably have assumed that the film was okay to be broadcast this early. Not that the broadcaster would edit the film so it could be broadcast it before watershed… But that’s what they did.)

After sending the e-mail to customer service, I decided I might as well publish it on my blog. After all, I hadn’t really blogged all week (apart from a minor update) and there were some lines I was proud of (humour, tone). This resulted in a couple of retweets on Saturday night and me hitting my daily average of visitors by 10:00 on Sunday morning. I was already quite excited by that. I told my father the next morning and while he too found it very strange they had made the cuts. End of story. End of story. Moving on.

And then Dutch news desk ANP picked it up.

ANP wrote an article called “RTL5 angers movie fans by maiming 127 Hours.” It was published on the websites of almost every big Dutch newspaper (AD, Volkskrant, Trouw, Parool, etc.) with a similar title and some others took the time to write their own stories about it (Spitsnieuws, Glamora.ma and Mediajournaal, for example). Most of those articles wrote about the outrage the cut had caused on social media. And most of those articles included a big part of my open letter:

An open letter to RTL, published by film lover Stefan Meeuws on his website, was retweeted countless times on Sunday morning. He feels that RTL should have at least warned viewers before the film. “‘Sorry, but we’ve cut out the most important part of this film.’ I wouldn’t have watched it then.” Instead he got many commercial breaks and annoying pop-ups for shows that don’t interest him at all. “Shows like ‘Barbie’s Baby’ are many times more revolting than the show you cut from the film. The first viewing experience of a really good film, that sticks with you, I know from experience. And you’ve ruined that for me.’

This article went, as they say, viral. I felt rather proud. As an online strategist I like observing how these online stories happen and how they develop. To be part of one, felt quite nice. Especially because the article included one of my favourite bits from the rant. Because I worded it rather restrained, they could. And thus it spread like wildfire over the Dutch parts of Twitter for a good coupe of hours. Mostly because of the tweets of these news outlets, not because of my own Twitter reach.

In the end, the traffic on Sunday came from these sources. The biggest part came via Twitter, some of it via Facebook (mostly friends and relatives I suspect) and the rest came via the website that linked to it.

The article spawned some hilarious comments. Most commenters sided with me, some ridiculed me for still watching films on tv and some people just thought I needed to get a job, a serious relationship and maybe a degree and then have a try at real life again. I e-mailed my boss to ask whether he knew of any positions available.

Eventually, RTL apologized for the cuts and promised to broadcast the full film at a later date. By Sunday night I was flattered with all the attention I had received, the traffic rush to my blog died down and I went to sleep thinking it was all done. It wasn’t.

Monday

On Monday morning, the Dutch version of BBC News (NOS) published a background story on why the channel made the cut and has done so before (Black Swan was edited in a similar way the week before, apparently). RTL wants to broadcast the films for a big audience and therefore schedule it early in the evening. The cuts are necessary to allow this and are done “as a service” for the audience. Which is a hilarious comment on so many different levels, considering it’s not exactly “a service” to change a film so that it becomes confusing and an all-together different experience than had you watched it any other way.

This article resulted in more views on my original and a follow-up blog (reflecting on the experience) and more tweets and Facebook shares. Most of the traffic on Monday comes via the NOS-website. Also, my LinkedIn-profile got more than 300% more views than normal.

Which was all very nice, but most of all it resulted in RTL broadcasting 127 Hours again on Monday night. Uncut.

I finally got a reply from RTL customer service by late afternoon apologizing that they had upset viewers and that they would broadcast the film in whole on Monday night at 22:30 hours (after watershed), some 50 hours after the original broadcast. As I’m writing this, I’m watching the “complete” film on RTL5. No pop-up adverts for ‘Barbie’s Baby’ or any of those shows. No cuts. I helped change RTL’s tv schedule. If that doesn’t prove you can influence public opinion and take action via social media, I don’t know what does.

Now, some people are complaining on Twitter that they’re not able to see the series finale of the probably very high-quality show Date My Ex (sweet justice, since I also complained about the crappy shows they advertised with pop-ups during the film). More people however, are impressed by RTL’s decision to broadcast 127 Hours again tonight. It will be interesting to see whether this airing resulted in more viewers for RTL (on Sunday night, less than 300.000 people watched the film because of heavy competition from comedians on NL1, RTL4 and a pop idol contest on SBS6).

Tuesday morning (round-up)

With a little luck, more people get to see the film now the way it was intended. Which is definitely a victory for me, for social media (generating news that resulted in changing the tv schedule), the film crew (the film is broadcast in the way it was intended) and RTL (higher ratings in this timeslot than the week before:

Everybody wins.

Of course, I would be lying if I said it was my intention to get RTL5 to change their tv schedule. But I definitely did want a response from the channel (an apology and an explanation). Thanks to some tweets, I got much more than that. I made RTL5 change the TV schedule.

I did enjoy the ride, retweeting and responding to comments as I went along. But even if RTL have not learned their lesson, I made them back-peddle on this occasion. My letter made up almost 50% of the news article that caused the bigger outrage. And analyzing the visitor statistics to my website, it did play a big part in the tiny storm it caused. But it was a big enough storm for RTL to change up their schedule. And that’s how I got RTL5 to broadcast 127 Hours twice in 50 hours’ time.

Yes, there are bigger problems in the world. But small victories should be cherished. That’s what I’m doing right here. It felt a bit like this (except, you know, it was totally different). But the most important thing I’ve learned is that people still listen to each other on social media if you talk about something you care about.

So let’s tackle some bigger issues now, shall we?

January 2013. It still feels a bit like the future. So far, the month has been a lot like 2012, but with added snow and back pains. My first working week was troubled by a rib in my chest acting up. A guy straightened me out but I felt it for most of the weekend and didn’t feel good enough to play sports last Monday. So when I woke up Saturday morning and felt pretty good, I was quite happy with that. Then I took a shower and did something weird when using the towel. It was completely unnecessary what I did but it felt like something moved and immediately snapped back. Not sure what it was but my neck has been troubling me since. Last night I slept pretty good but I woke up whenever I moved my head. It didn’t feel like a broken night, so hopefully tonight won’t be one either. And I’m desperately hoping that tomorrow the pain will have lessened. For now I call these growing pains. I joke to myself I’m getting old. I hope I’m not though. I can’t be!

Meanwhile, fresh snow has fallen here in The Netherlands. Which delivers on lots of nice Instagrams and other pretty pictures. But I am not a big fan of going outside when the wind feels like the whole Western world forgot to close the fridge. The temperature outside was supposed to be a mere -2 (Celcius) but it felt like -10. Not comfortable at all. So apart from getting my hair cut, doing shopping and visiting a friend to play music, I stayed indoors mostly. I also blame it on my neck – a little.

The fresh snow did prevent me from seeing a couple of musicians and my favourite (still alive) children’s book author Toon Tellegen live in my parents’ hometown. I wasn’t sure whether I’d be able to get back home tonight, so I stayed home and watched some football instead. I also caught up with some back issues of Wired. It dawned on me that listening to some jazz with some tea, a couple of candles and some reading is enough for me to get completely relaxed.

Oh and I did buy the new I Am Kloot while out and about yesterday. On vinyl. And while I had my reservations about These Days Are Mine and the Elbow-esque directions (while I like Elbow as a a band!) the album might head in, so far I’m not disappointed. The title track I’ve been familiar with for a couple of years, dating back from pre-I Am Kloot band The Mouth. This version is kind of nice though. The Kloot version is a bit more polished I guess…

So I wonder how well the new Kloot will sell and whether it’ll give the band more mainstream success… Time will tell. They definitely deserve some succes…

The grander gesture. If you watch too much series, films and read too many books in a row, you’ll start believing that most people’s lives are made up of grand gestures. Of escape plans, of making a point. Of making things happen. But I don’t know anyone who actually does that. I’ve seen people break with their lives – in some form – and go abroad, start over and do something new. I’ve seen people travel, not caring about jobs or education for a while. I’ve seen people taking it easy for a while. But I haven’t seen the montage, the dramatic music, the making-a-point… It doesn’t exist like that, not in my real life.

I always dream up album titles, some good, some funny, some really bad. A while ago I stumbled onto a bad one. Still, it’s been stuck in my head, like some sort of mantra. It keeps popping up. Probably because I like to criticize my own behavior and choices. Like I need to move to an even better place but do not in the end. Not going through with something like that feels like letting myself down, even though I realize it’s actually the better option for so many different reasons. Simply the fact that it’s the less exciting choice, though, makes me feel like letting myself down. There’s no other reason. I’m getting better at thinking something’s good enough, I’ve grown in that way in the past year.

A good moment to reflect, these final days of 2012. But I don’t even want to do that. 2012 has been a good year but it’s also been a difficult year. Difficult to make it good. I think my life was way easier when I was just ignoring the bad stuff instead of trying to fix it. So, while my life is getting better, my main goal seems to be to make it better without working for it. No, scratch that, I don’t mind working for it. My main goal seems to be to make life better without caring about it on a daily basis. I wish I could let that go. That’s not my plan for 2013 though, that would be totally contradicting myself.

That crappy album title phrase? … And then I stopped caring and moved on with my life. But that’s probably never gonna happen. So how I’ll get an album full of songs about it I don’t know… And then I cared a little less and moved on with my life. Now that’s a bit more realistic. And even worse as an album title.

All the best for 2013 .

Facebook is used by so many people these days, that everything it does is viewed with a certain skepticism. Is this the moment Facebook is falling down? It is not. While a vocal minority hates every new thing Facebook introduces, it needs to fail pretty big to properly fail. It’s not gonna crash and burn overnight, but that doesn’t mean everything Facebook does is right. Like scanning your private messages for links. Or releasing this ad.

In this ad, Facebook is compared to things we use everyday. Because we use Facebook everyday. It makes sense. But to me, this feels like fifteen ads in one. Because after comparing Facebook to chairs, Facebook is also compared to lots of other things and then suddenly it turns into a philosophical video that ponders why we’re using Facebook in the first place.

We make things. And we make Facebook to make sure we’re not alone, but instead, sitting alone typing on a computer. Is that truly the definition of not being alone? It must have changed since I last had a late night Facebook session, I felt pretty alone at some point.

And of course, you can make fun of the Chairs-analogy;

• What do you mean? I can sit ON Facebook?
• A chair for more people? Isn’t that a couch?
• Oh, yes I always leave messages on my chairs.
• Can I sit on my chair and be on Facebook at the same time? Does that mean I’m sitting on two chairs or using two Facebooks?

Nope, everything is like a chair, everything but Facebook, but that doesn’t make it a bad ad. After all, ads usually aren’t famous for their great truths but for what they make you feel, do or like. The thing is that this ad mainly confuses. It makes Facebook looks like an everyday thing, but also like something grand, like something you connect with but also like something you use for something else (as a means to an end). It tries to do so many things, that it confuses. This ad is like a website cluttered full of features and too much content on one page and some parts of it… you just don’t get.

Come to think of it… That’s just like Facebook.

But I’m not sure that was the message they wanted to get across…

I’d be lying if I said I never liked Mumford & Sons. In fact, their song Little Lion Man, discovered on iPlayer replays of Adam and Joe’s 6Music show hit me at exactly the right time. Not sure where I was going and what I was doing, that song proved a nice outlet with it’s pointy lyrics and aggressive banjo. I didn’t pick to like the song, the song picked me to like it. Consequently, I got their album for Christmas and listened to it a great deal. No, I’d be lying if I said I never liked Mumford & Sons. I did.

I wasn’t that impressed by comeback single I Will Wait but I still want to listen to the new album. Because it can’t be THAT bad right? It’s still folky pop with banjos right? Yet, when I open Spotify I notice me turning on the PRIVATE LISTENING MODE. I normally would only do that for Taylor… and other cheesy acts like…. Never mind, it’s private!

This makes me wonder: Are Mumford and Sons truly that bad, that mainstream, that I have to switch to private mode? Possibly. One thing that does strike me while listening to Babel in the privacy of my own home, is that it’s all so same-y… All so similar to Sigh No More was and not necessarily much better. Even the album cover is similar – albeit a bit more party than the first one.

Nope, now I’ve grown used to the sound of Mumford and Sons, it doesn’t interest me that much anymore. If the songs below that aren’t adding much to the equation, it doesn’t matter whether there’s one banjo or fifteen. You might as well have none. And then it’s just songs that go from quiet to loud to quiet to loud. And then loud again.

We can give them credit for trying for a different sound than other popular bands, but I’d give them even more for trying to evolve even the tiniest bit. And this album doesn’t do that. It does what it says on the tin. Mumford and Sons may sound complex, but they’re not really that complex – it turns out now. Which is a shame.

Or as @Fotografieke puts it on Twitter:

Listening to the new Mumford & Sons. I’d like my diss to be an informed one you see. Catchy, but it’s the same song? Nickelback with banjos.

— Marieke van der Veen (@Fotografieke) september 29, 2012

Harsh. but true.

There’s much more interesting folk pop going on. If you know where to look. And I do. But that’s another story. I’d be lying if I said I never liked Mumford & Sons. But I don’t like them that much anymore.

A great track in Breaking Bad last night. Enjoyed this a lot. Might have missed a lot of pop being born in the second half of the eighties, but there’s nice drama series like Breaking Bad to get me up to speed, eh .

Check it on Spotify, or watch this YouTube thing below: