The Little World of Carnivas

Found this chart interesting (from an Ovum report I got access to). I was thinking the % of page views from mobile for all emerging markets would be similar. But surprisingly, it is not.

• Cross anything with a computer and what you get is a computer (Camera, Alarm Clock etc.) & it becomes unusable. An alarm clock with mechanical controls does one job and does it well. Configuring it is easy as well. But when you add a computer to it, with all the extra features, it becomes so difficult to configure and becomes unusable
• ‘Dancing Bear’ phenomena – Occurs when people wonder and feel happy that the (difficult to use) software actually works! Most software is like dancing bear. The wonder is not that the bear dances well but that the bear dances at all
• What is wrong with dancing bear software?
• It ‘forgets’ (the state in which it was closed earlier)
• It ‘is lazy’ (& asks the same questions several times)
• It ‘is stingy’ and ‘is parsimonious with information’
• It ‘is inflexible’ – When human processes get computerized, tasks are distilled out but all non-task aspects are lost and they are important too (for example: in a manual order processing case, a user can quickly process an urgent job without all information in it but not so in software. Software should allow that but still track who did what)
• It ‘blames users’ (for its own mistakes)
• It ‘won’t take responsibility’ (you better save, you better verify etc.)
• Software Apartheid – The gap / inequality between people who work in the technology industry and the rest
• Shipping late does not hurt but shipping a wrong product does in a big way
• ‘Randomness of the market’ is caused by cognitive friction most of the times – It is not that the market randomly chooses to make a product success or not. It is because of the cognitive friction that exists in the products
• Nobody – not even a stupid and incompetent person – likes to be treated as if he is stupid or incompetent. That is what software does
• Software engineers draw diagrams showing back end data handling code and front end UI code as 2 separate boxes – but in reality, there is no such difference when it comes to interaction design. It is not possible to have ‘UI block’ alone handle interactions. An interaction change would involve ‘back end’ block of code as well
• Programmers are homo “logicus”. They
• Trade simplicity for control
• Exchange success for understanding
• Focus on what is possible than on probable (focus on edge cases while leaving out gaps in core elements)
• Act like jerks (Act like Man-Boys, the big kids in school who threaten the small ones. Most likely, programmers were the small kids in school who got threatened but now they think it is their turn!)
• Users are not ‘elastic’. Usage of the word ‘user’ causes trouble because everyone thinks different things about the user. This will cause ‘lip service’ and the developer will code as he pleases. So always use a name – a specific individual – a persona
• Humans react to computer in the same way that they react to other humans. So software should behave like a ‘likeable’ person and be ‘polite’. What makes software polite?
• Is interested in me and remembers my choices & behaviour
• Is deferential to me: Users’ preference should precedence over computers. Never use the word ‘Submit’. User need not submit, only the computer should
• Is forthcoming – not just in providing answer to what I ask for but also give other relevant information. When you print a document, the software better tell me if there is enough paper in the tray to print my job, cartridge status etc.
• Has common sense – It should have frequently used controls next to each other. Never-used controls should not be in the first page of the interface
• Anticipates my needs – Load more links/items when idle instead of waiting for explicit request
• Is responsive – understands the current state of usage and react accordingly. E.g. Automatic resizing when connected to a projector.
• Is Taciturn – about its personal problems. No unnecessary status updates or dialogs. Not only should the software keep quiet about its problems but should also have intelligence/confidence and authority to fix its problems on its own. It should not tell things like ‘No memory etc.’ to the user unless he can do something about it
• Is well informed – Should know about its internal states well and should not show options not available currently
• Is perceptive – When a SW is always used in maximized mode, it should always be maximized at launch
• Is Self Confident – No unnecessary dialog boxes. When I Print, just Print. No unnecessary ‘Are you Sure’
• Is Focused – Not offer too many choices. Choices offered is not a benefit but an ordeal
• Is Fudgable – Can re-order work items and be flexible. Sales order processing example: If a user wants to re-order work items to urgently attend to someone, it should allow, though it can be construed as ‘fraud’. Let the user do what he wants but keep detailed records of such actions – making accountability easy. When inflexible rules are imposed on flexible humans, both sides lose
• Gives instant gratification – When a new TV is bought, if one is enabled to watch the basic channels without much effort, he would spend a lot of time to set complex functions later. If he is made to feel stupid for just setting up the basic items, he will hate the product.
• Is trustworthy – Never let the user down in his business. Even if someone deletes a file, store it somewhere he does not know & show when he needs
• Interaction designers should not worry about hardware / software just as a user would not
• When an interaction designer has done a good job, the user would be unaware of the existence of an interaction designer
• Most really breakthrough conceptual advances are opaque in foresight and transparent in hindsight
• Interaction Design is Architecture of a building, not Interior Design
• Documentation of interaction design is very essential. Write / Story Board / Animate / Sketch with sufficient detail that developers believe it is a complete blueprint
• Design = Product Definition Process
• Central Recommendation of the book: Interaction Designer should be the ultimate owner of product quality

• Cognitive Friction – The resistance encountered by a human intellect when it engages with a complex system of rules that change as the problem changes
• Interaction Design: Anything that will directly affect the end user of a product. Program Design: Everything else
• Apologists: People in the computer industry who are power users, are giddy with power or have Stockholm syndrome
• Survivors: People, who feel frustrated and stupid using software, belong to other industries

• “A precise description of the user and what s/he wishes to accomplish”
• Make up pretend users & design for them
• Hypothetical archetypes: Imaginary but are defined with rigor and passion
• Actual user is valuable but never let him directly affect a solution
• Not really ‘made up’ – Discover them as a by-product of the investigation. Only names and personal details are made up
• Personas are defined by their goals and vice versa – so it is an iterative process
• Start with a reasonable approximation & converge on a believable population of personas
• Design for only one person – Having people LOVE your product, even if it is a minority, is how you succeed
• Personas are narrowly defined, not broadly
• Users are not ‘elastic’. Usage of the word ‘user’ causes trouble because everyone thinks different things about the user. This will cause ‘lip service’ and the developer will code as he pleases. So always use a name – a specific individual – a persona
• Be specific. Like ‘Emily uses Word 97 to write letter to Grandma’. Distinctive specificity is powerful as a design and communications tool
• Personas SHOULD have a name. Stereotyping is OK too (e.g. is a black) if it lends more credence. No need to be politically correct. Add photos as well that you may get from magazines etc.
• Do not confuse precise user taxonomy with a real person. When there is a real person, lots of idiosyncrasies creep in. So persona should be hypothetical
• Persona should be precise, not accurate. That is, define it in great & specific detail. No averages are to be used – no one has 2.3 children. (This part is a bit confusing to me – I thought precise and accurate mean the same! Nevertheless, what Alan Cooper means here, I suppose, is: It should be precise but need not be accurate. ;-) HaHa, Okay, seriously: A persona should be as detailed as it can get with information but it need not be an accurate thing. For example: You should specify that the persona has 2 children who are aged 8 and 5 but it should not be taken in the spirit that it applies to only those people who have children aged 8 and 5 fit this persona. It could be 9 and 5 as well. Something still seems wrong, ain’t it? Okay, let us live with precise but not accurate J)
• Personas are unique for each project. Occasionally we can borrow but it is rare
• Personas end feature debates – You can think of each feature for only a persona. Not for ‘a user’
• Marketing persona is based on demographics and distribution channels. Design personas are based purely on users. They are not the same. Marketing personas shed light on sales process while design personas on development process
• Persona should be a ‘user’, not a ‘buyer’
• There can be anywhere between 3 & 12 personas. Do not design for all of them. Some of them could only be to be ‘excluded’ – call them negative personas
• We know we have isolated a persona when we have discovered a person whose goals are unique
• Primary Persona: Someone who must be satisfied but who cannot be satisfied with Interaction Design for any other persona
• Identifying primary personas is very important. Each primary persona requires a unique interface
• It is OK to have up to 3 primary personas. If we have more, we have a problem – probably the problem set is large and we are trying to accomplish too much at one time. We may end up with 7 useful personas but never more. (A bit confused here, does he say we can have primary / secondary etc. put together 7 personas?)
• Use printed personas in ALL meetings

• Persona exists to achieve his goals. Goals exist to give meaning to a persona
• Good Interaction Design has meaning only in the context of a persona actually using it for some purpose. Essence of good interaction design is to devise interactions that let users personas achieve their practical goals without violating their personal goals. The most important personal goal is to not feel stupid
• Tasks Vs Goals: Goal is an end condition. Task is an intermediate process needed to achieve that goal. Task changes with technology but goals are very stable. Tasks may look contradictory to a goal. For example: You need to mow a lawn (a task) to rest in the lawn (goal)
• Developers usually design for a ‘task’. For a System Admin, a developer would design for a task (configure, monitor, track etc.) while design is needed for the goal (smooth performance of the network)
• Personal Vs Practical Goals
• Distinction between them is critical to success
• Do not have to achieve ALL practical goals at once but never find ANY of the personal goals violated
• Principle of commensurate effort: People react emotionally to computers. If companies put effort in making one feel good (a few practical goals achieved, no personal goal violated), they would put effort into more complex tasks (the other practical goals) because they know they will get extra rewards for it. New TV example: When a new TV is bought, if one is enabled to watch the basic channels without much effort, he would spend a lot of time to set complex functions later. If he is made to feel stupid for just setting up the basic items, he will hate the product.
• Personal Goals
• Not feel stupid
• Not make mistakes
• Get enough work done
• Have fun (not be bored)
• These are universal and are always true. Any system that violates personal goals will ultimately fail, regardless of how well it achieves other goals
• Corporate Goals
• These are hygiene factors – goals pre-requisite for effective functionality but powerless to motivate by themselves
• Increase profit / market share
• Defeat competition
• Offer more products/ services etc.
• Practical Goals
• These bridge the gap between personal goals of user and the corporate goals of the company. E.g. Handle client’s demands, record client’s order etc.
• False Goals
• They ease the task of software creation, which is a programmer’s goal. Other false goals are about tasks, features & tools – They are means to ends but not end in themselves. Goals are always ends. E.g. Save memory, Run in a browser, Speed up data entry, maintain consistency across platforms, be easy to learn etc. are false goals. Avoid these when documenting user goals

•  After personas and their goals, we should turn to their tasks, through ‘Scenarios’
• Scenarios are like role-playing or method acting
• Unnecessary task are eliminated during scenario creation
• More ‘breadth’ than ‘depth’ is needed. Should not get lost in edge cases (if the user clicks on a button 2000 times continuously….)
• 2 types of scenarios: Daily use & Necessary use (there can be several daily & necessary use scenarios)
• Daily: Actions performed with greatest frequency. Most personas have 1 or 2 daily scenarios. Never more than 3. Learning curve should be fast. Soon ‘shortcuts’ & ‘customizations’ would be expected.
• Necessary: Not performed frequently but important. May not need shortcuts and need not be customizable. The number of such scenarios may be larger than daily use
• Edge Case: Occurs rarely. Programmers will emphasize on this but can be designed roughly
• Code may succeed/fail in its ability to handle the edge cases but product will succeed/fail in its ability to handle daily and necessary cases

• Inflecting the interface: This is a tool to make design simple but also make software powerful. Simply put, it says: Put controls needed for daily interactions in the prominence. Push others into secondary locations
• Perceptual Intermediaries: For any software, if we graph the number of users against their particular skill levels, there will be a few beginners to the left, few expect on the right and a huge majority of intermediate users in the centre, forming a bell curve
• Most users move from beginning to intermediate or drop off. It is in the intermediate position that most of them remain
• Developers design for ‘experts’. Sales & marketing teams focus on ‘new users’ (beginners) and push for their needs. So the largest, most stable and most important group (intermediates) are ignored Example: Several software products have a need for a user to be a programmer to use (experts) but also have wizards and tutorials (beginners)
• Vocabulary: A common vocabulary is needed across the team. It is impossible to communicate without a common set of words, understood in the same way by everyone in the team. Those words need to be ‘precise’, not necessarily be ‘marketing worthy’
• Lateral Thinking: Edward de Bono. ‘Reality never needs an advocate, because it can never be denied’. So, do not constrain yourself & feel free to imagine. In fact, most constraints are illusory or self-imposed.

• User testing: Done in parallel to bug test but AFTER programming. It is good but cannot replace Design, which is done BEFORE programming
• Usability tests can make a product ‘smoother’ but cannot ‘design’. So, design first (with personas, goals and scenarios), build prototypes and test them for usability BEFORE programming
• Style Guides and Interaction Guidelines: Should complement goal-directed design. Cannot be blindly trusted
• Visual Cover on a bad product is like ‘painting a corpse’ – so visual design alone is not enough
• Industrial Design – It is good but does not consider ‘cognitive friction’, only physical friction. Example: Microwave buttons are shiny, smooth and easy on the fingers but you do not know what would happen when you press them

• Technology is not de-humanizing. The process is. 2 important things to note: (1) Design the interaction before programming and (2) Have the design done by a trained IxD person
• Design in 3 stages: Conceptual Design à Behavioural Design à Interface Design
• What does ‘DONE’ look like?
• Detailed physical description of the product (typically for a building)
• Reaction end users would have (typically for a movie)
• SOFTWARE NEEDS BOTH
• Feature List Bargaining
• Additional features are only for the early adopters, not for mass market
• Lost in the battle in the perspective needed for success
• Focus on ‘GOALS’ than ‘FEATURES’
• PROTOTYPES are experiments to be thrown out but few of them ever are
• Writing a program is like making a pile of 1000 bricks. If the bricks are not placed with great precision over another, the structure goes unstable. 998^th brick being not precise may be acceptable but if it happens at the 2^nd brick, it is a huge issue. Prototypes are like that
• Prototypes are just visualization tools for business people
• 3 qualities of Hi-Tech businesses
• Capability – provided by engineers
• Viability – provided by business people
• Desirability – provided by Designers
• Marty Cagan's Feasible, Valuable and Usable is probably derived from this!
• It is sensible to first find what customers find ‘desirable’ and then challenge the engineers & business people to build & sell. ‘Desirability’ is not a ‘Need’. In short term, satisfying the need is enough. In the long term, satisfying the desire is essential
• Design method of Scot McGregor
• Identify all key users & stakeholders
• Write profiles on them
• Develop statements of their goals and tasks they would go through to accomplish those goals
• Come up with proposed visual representations of key objects and interaction behaviours
• Start building it
• Difference between ‘listening to’ and ‘following’ your customers
• When you “follow”, ‘conceptual integrity’ is lost & customer-driver death spiral occurs
• Product company becoming a service company: In consultant terms, selling brain Vs selling grey hair. Always do more ‘brain projects’. Else, your value will fall and you will be given low-level demeaning tasks
• 4 steps to void this spiral
• Taking a longer view (even at the cost of some short term losses) – can postpone short term thinking but not long term
• Taking responsibility to be the product and not blame the customer
• Taking time – do not announce shipping date before design is complete
• Taking control (from all other stakeholders)
• Comparison of software product development with making movie
• Pre-production àProduction àPost Production
• MOVIE: Script/Casting/Production Design à Shooting/Technology àEditing/Sound/Marketing
• SOFTWARE: Interaction Design/Story Board/Hire programmers à Coding / Debugging à Documentation / Marketing

• Age: 45+
• Gender: Predominantly Male
• Geography: Tier-2/3 towns in India (possibly all emerging markets)
• Financially well off and has disposable income to throw at digital medium (content, e-commerce etc.)
• Generally techno-phobic but once introduced, are sufficiently naive

Review: WIWOS Device, India’s First Android Phone With Indic Language Support

Looks very interesting! If only one of the larger players like Samsung take it up, we may see large scale adoption. Else, it is bound to be niche. Sad!

Another interesting part there is about the BBC Hindi site and the use of 'Pahla panna' in place of 'Ghar'. I have noticed that their Tamil site too is very well done in terms of translation - Mugappu for Home instead of Veedu. Incidentally mugappu means more of 'entrance' than first page, so they have chosen the right word for each language. Unlike the lazy TV advertisers in India who do an horrible job of translating dialogues in Hindi to Tamil.

“Just-in-time interaction” to challenge native and web apps, Articles | Mobile Business Briefing

RFID could automatically provide information about a film poster or how much ketchup is left in a bottle, while GPS could be used to provide information about people playing on a tennis court or when the next bus is due. Bluetooth or Wi-Fi could access a restaurant menu or to control a jukebox.

Does it simply not mean that there will be native apps (baked into the OS) that will interact with servers to get all these info? Probably, they mean there should be "standards" for all these so that it is easy to make stuff into any OS.

FNB opens up to 22seven | TechCentral

This controversy in South Africa is interesting. I have used Yodlee's service and also other similar ones like Perfios. For some reason, I have been comfortable using it & did not really panic.

Yes Bank I think has a similar service (probably powered by Yodlee). Post Mint acquisition, Intuit also launched the 'Money Manager' product through banks like ICICI. I do not think all of them have a secure API based access, there would be screen scrapping involved, me thinks.

I feel Indian banks / RBI should take a view on this.

No?

Sparsh Indian Language Keyboard

Very interesting concept. Wish the OEMs in India pre-load such an IME on models launched in India.

Available in Android Market here

PS:: Sparsh team is known to me for several years.

Read this first: Why Indian Languages Failed to make a mark Online! | being practical

This is a well written article, like most articles by PJ. However, I sincerely wishes that this prediction of his fails.

Here are some of his comments & my thoughts

Sad to see this:
Cracks appear in Unique Identification Authority of India's enrolment process

Like I said before, I see quite a few issues in the process. There was some anecdotal evidence too I got recently: A friend of mine who lives in Bangalore managed to get UID in Mysore by showing address proof of his father's house there. Now, can Passport / SIM be issued to him just based on this? More fearful is the fact that his wife got her UID by just "saying" she was his wife it seems - no documents needed at all. Atrocious!

I hope these were just teething issues and things do get resolved. But the hope is reducing by the day.

BTW, here is the UID form being given in Pondicherry (picked it up there from my folks).

Front Page (click to enlarge)

Following are some "India Centric" apps that came to my notice in the last few months. Just documenting them here:

1. WhatsOnIndia
2. Delhi Metro Navigator
3. Pocket Conductor Delhi
4. Penguin India
5. Getit
6. BIGFlix Video on Demand
7. Mobizine
8. Avendus Securities
9. Remote Ringer
10. Indian Parliament Members
11. Power Cuts in India
12. Chandamama
13. Jigsee
14. Monster
15. MyDala
16. Cricket with Friends

Samsung and Google are planning to develop a Hindi version of Android operating system.

Hindi version of Android?

If this is true, this is probably the greatest positive thing that can happen to the mobile ecosystem in India. This is one area that even Microsoft has not tread. I used to longingly look at Korean / Chinese / Japanese versions of Windows and wonder when such things would be possible in India - Imagine how the PC adoption rate would increase with that. Microsoft did attempt something with XP & Vista but the results were disastrous.

With all the hype about mobile-first internet market & so on, Android being available in Hindi (& other Indian languages) would be God-send. BG Mahesh would be the happiest man in this - he has been struggling with such issues for over a decade.

With all the challenges with fonts & input mechanisms for Indian languages, it requires an organization like Google to really take the lead. Hope they really do.

My contacts in Samsung India are not even aware of this and I guess this is more likely to remain a rumour, though I sincerely hope it does not.

I have been following the UID space on & off. With several people opposing it off late & comparing it with the now-defunct sytem in UK, I have decided to study it a bit more. Whatever thoughts I have around it, I shall put them as posts. They would mostly be random ramblings & not any structured document. Bear with me.

Demographic Data - Big Brother

One of the biggest concerns raised is about the Government misusing the demographic data collected (like for example, using this data to target & harm all Muslims in Gujarat, all Tamilians in Bangalore etc). The demographic details that are being collected are: Name, DOB, Gender, Address, Email ID & Phone Number. No religion/caste/mother-tongue details are collected - but critics could argue that certain things can be found out just using the name. Well, point taken.

Demographic Data - Other Concerns

By going through some of the documents in the UIDAI site, some concerns I get around demographic data being collected are more than this big-brother-targeting business. I am afraid it might just not be effective and what the UIDAI intends to achieve might get diluted. Let me explain.

3rd Party Enrolment & Random Audit

Third party registrars do the enrolment on behalf of UIDAI. We know the skill & expertise level of the entry level people in places like LIC. When they collect the details from a resident & verify it, I am afraid there is bound to be a lot of issues. I feel one can easily fool them about the address details & show fake passports / bank passbooks etc to convince them. So, potentially a person can get his UID with correct biometrics but incorrect demographic information. Not to mention of malpractice that may happen within the enrolment agency itself by some unscrupulous employees.

UIDAI claims to do 'random verification' of the information during its audit. Random? Are you kidding? As a potential user of UID based authentication in the future, how can passport office trust this data without going through physical verification through the police station?

Further, post enrolment, UID would send a "letter" to the resident to the address they have provided with their UID number, demographic & biometric details in them. It is not necessary for the person to be there to collect it - anyone can collect. Just the address should be existing. Further chances of misuse.

Sending biometric info in a letter

More scary is that fact that the biometric info would also be sent across with the letter. Why at all? What if a postman collects all those details and stores those biometric information for his future use. And sells it to people who want to misuse the system through fake gloves with these info etc. I know I am thinking like a C-grade masala movie writer but the point I wish to make is, it can be misused.

Other Concerns

Then there is this concept of "Introducer" - Since the primary target of UID, the urban poor, might not have address proofs with them, someone with an address proof can "introduce" them (similar to opening a bank account). There can be a lot of fraud happening with this too.

There were further bombshells like 'updating information' : "If a service provider authenticating or enrolling a resident finds, through its KYR process that the information provided by the resident (address, name, etc.) does not match with the UID record, or that the biometrics need to be renewed, it can ask the resident to update their information in the UID database." So the fictitious resident of ours can enrol with one address (by giving some fake proof), avail of some benefit, go to another service provider, claim the information is wrong and update it there with another address, to claim one more benefit and so on.

In short, I wish to say that the demographic information captured (particularly the address) cannot be fool-proof. A sensitive & important thing like passport issuance cannot happen trusting this. Probably SIM card sales can use it [actually it is dangerous if terrorists / non-state actors(!) start using it] for address verification - operators anyway do not like KYC much. Not really for sensitive cases.

There were a few fraud scenarios too mentioned but IMHO, they are very very few. I hope a lot more fraud scenarios have been considered too and just not documented.

Just as ID proof

Instead of dealing with demographics, if it can just be an ID proof, would it not be fool-proof ? One can argue it already has ID proof and places like passport office can use only that part. Point taken, but by removing demographics from it, the critics who argue about big-brother-targeting can also be shut up.

For ID proof, all that is needed is biometric info (with photograph if at all). Not even name. Your UID number is your username and your fingerprints are your password. That is all. Thinks like NREGS can immensely benefit with just this, I believe. [Though, in places like PDS, one can get ration cards in multiple states with the same UID since the PDS systems of the states would most likely be not linked. Even with address info, as I said before, I can get it done but it is a bit more difficult, that is all]

References:

UIDAI Strategy Overview

Demographic Data Std

UID and PDS

Prologue

When Venkat reached home from office, his wife & son were in deep sleep. This has been the case for many years now. Only Sundays are reserved for his family. He kissed his little son and tried to sleep. But he could not sleep. His thoughts were still filled with what happened during the meeting early that evening. It was a meeting to congratulate Venkat on completing 15 years in his company. He would carry a green colored ID card from the next day. Every speaker in the meeting was of wholesome praise to Venkat. Obviously, the kind of growth he has seen recently has been unprecedented in the company's history. After trying hard in vain to sleep, Venkat moved to the balcony and lit a cigarette. And started thinking about the day 5 years back when he was congratulated for completing 10 years in the company and the story after that.

The Past

The meeting held 5 years back had only a handful of people attending. Venkat was leading a team of just 10 people. Those 10 and his boss were the people in the meeting. No words of praise spoken, the boss just said 'Congrats', handed over the certificate. That was it. In contrast, many of his peers had meetings that 100s of people attended. They were so popular. He saw his own team enthusiastically singing praise of his peers. But they would not open their mouth in his meeting! For the first time in life, Venkat felt bad about himself. He was THE expert in his field of work. Nobody else in the company knew as much about embedded web servers as he did. But still he was not popular. He was not directly rude with people but had this air of arrogance around him. People did not want to talk to him anything beyond work - they would avoid even that if they can.

Late that evening, Venkat reached out to the business card that a career counselor had given him during a recent leadership program. He thought he wanted some of the gyaan in personality development that he had considered as nothing but 'hot air' all along!

The Transformation Begins

Two months later, visible changes started appearing in him. Unkempt hair, bathroom slippers, torn jeans, a rude frown to people who do not understand his language were all a thing of the past. His sensitivity to other's opinion was profound.

Day after day, Venkat's profile in the company increased. He requested his team to be moved to the tower (as different buildings were called) where the CEO sat, that was indeed the nerve center of the company. All dignitaries, political and business people, who visited the country, were taken around that tower to show the company's capabilities. Intuitively, Venkat knew that was the place he should belong. Seeing the changes in him, the senior management also agreed to move his team there!

Changes in individual attributes

Venkat always had the brains. He had the focus in his work. No one would ever doubt his stamina - he spent a solid 14 hours at work for years together! When these got combined with characteristics like sensitivity to others, being flexible and getting along with others, that was a deadly combination.

Resources & Allies

While this raised the profile of Venkat in the upper echelons of the company's management, there were indeed jealous noises from his peers. The transformation in Venkat had answers to them also! By way of the proximity to the top management, Venkat developed a lot of allies and managed several non-project initiatives in the division. Whenever there was committee formed to work on anything, new appraisal management system or Balanced Scorecard Implementation or anything, Venkat was a member - at least a consultant to it. At this time, Venkat knew the GOLDEN RULE - the one who has the gold rules! Several decisions were taken in the interest of the company - but also that favored and advanced his own position in the company. Soon he was promoted as his division's head. From being a project manager, no one before had got a chance to become a division's head before spending 5 years. Venkat became one in 3 years - 2 years after the transformation.

Once becoming the division head, Venkat had even more resources to control. People who were once bosses had now become peers and jealous ones at that. But Venkat was not perturbed. He built a powerful alliance of lower level managers who would do anything for him. To make them his allies, he would do some personal favors to them or even play around with plum onsite assignments and promotions. All those people indeed were deserved to get those assignments and promotion. But Venkat would successfully portray to them that it happened because of him.

Impression Management (& Change of colors)

Throughout these days, Venkat mastered the art of impression management. His personal development coach had specific instructions for him - to monitor the impression, to be motivated in creating the impressions and carefully constructing them! In fact, Leary's model was practiced with perfection. His impression management style was more self focused though certain elements of manager and job orientation was also visible.

Whenever there was a crisis in the company, Venkat's services would be sought. He established a position of a great fire fighter as also a brilliant strategist. Venkat would change his colors based on the context - during a crisis, he would make the right noises about the short term tactics while in other meetings, and he would talk about long term strategies.

Use of source of power & framing

In another couple of years, Venkat was considered the most successfully division heads in the company even though the businesses he generated were much below other people. He knew exactly when to blow his trumpet and when to be silent. He knew what powers he had, what its sources were and how to use them. First he established himself in a good position in a network and derived relational power. Through that, he achieved positional power too and all these contributed to his personal power too.

The language he would use was excellent. He knew exactly when a glass was half full and when it was half empty. He was a master in framing statements to suit his needs. For example, when there was a heavy attrition (of over 30%) in his department, it was reported as a case of 'good riddance and a chance to infuse new blood to the department to infuse much needed innovation' while a similar case in another department was spoken about as a case of 'having serious implications to the future of the business with the most capable people quitting the place in frustration'.

Epilogue

Venkat was intrigued when a research student from a local management school approached him to study his rise to power. He politely refused to entertain him and made a BhagwatGita-ish statement, 'You cannot actively seek power. Power happens. Do your duty and the fruits will appear on their own'. Deep inside his heart, he knew what the duty to do was.

Just 5 years back, he would feel jittery when he did not open the source code and fix at least one defect in a day. Now he hardly even sees a proposal document. His work involves shuttling between meeting rooms, often located to different parts of the world and give gyaan. He enjoyed it, more than fixing a defect.

Venkat had completed his fifth cigarette by then. It was close to 3 am. Venkat knew that the day when he would be the SBU head was not far away. There was a new SBU planned for the Far East and he was the most capable in most people's eyes. There were detractors, senior and junior, but he knew how to tackle them. After all, he is a veteran of power, influence and impression management for several years now.

PS:

PPS:

Those who know the "story" behind it, laugh it out aloud :)

I am back in my hometown after so many years. I was not very much willing to go away, but then, during those days you respected your superiors so much. Not like the kids of these days - who respect neither their bosses, nor their teachers. Parents never figure in the scheme of things at all for them.

How long and eventful my stay was, I wonder, as the driver picks up my luggage and stacks them on the vehicle. The town has changed a lot during these 14 years. It seems like a festival season - everyone celebrating with lights, crackers and what not. Wait, my dear people, will go freshen up and join you guys soon.

When I was initially told about this new assignment at the timberland, I did not like it one bit – it was coming at the expense of my promotion – but who cared to listen to me. Superiors are superiors, aren’t they? They have their own pulls & pressures. Strange are the ways of the people on top, particularly father-figures who are strange bed fellows, rumored to have slept with one thousand people, making weird promises at the drop of a hat. Suckers!

As I said, nothing much could be done. So, accept, I did. The only good part being that I could take my wife along. My kid brother too joined me. Poor thing, he would be bored without me anyways. Wifey, good at heart, treats this kid brother as her own. He too is very respectful of her.

As the driver moves along, I realize how much the traffic has increased these days even in this town. What used to take only about 30 minutes about a decade and a half is now taking more than 2 hours! But this is a perennial thing, isn’t it? I am sure even during the mesozaic era, the dinosaurs have complained of traffic problems of some sort. Of course, we cannot speak to the dinosaurs now but for sure, we can talk to the primates who resemble us and who are friends with us. By the way, where is that primate who travelled with me? Well he is off to sleep. Hey mischievous minds, I am not calling my brother a primate, OK?

I was indeed offered the job back here when I was deep into my new assignment but I declined. Losers, they were not worth more than my dirty sandals, I said.

Wife & Bro too doze off. The journey has been pretty hard on them. Not to speak of the travails they sustained all these years. We got to plan a family soon. My wife might actually reach her menopause soon.

I have a secret suspicion that she is cheating on me. Wonder how to ask her. Don’t get me wrong. It is not that she is someone of a bad character or something. But the ‘Stockholm syndrome’ she seems to possess, pisses me off. I know, she was tricked into it by the captor and she was innocent then. But the kind of things she keeps yacking about he being pious blah blah annoys me.

Sometime soon, I will ask her to prove that she is pure, by torching herself.

Suddenly someone who knows about Sita's plight at the foreign land shouts at me ‘Ram, who knows, may be your wife slept with Ravan. Torch her and check it out’. Yes, now I get the approval.

Stone Age practice, you may say if you read this in 2009, but then it was OK 5000 years back.

****

PS:: Thanks to Panna, Soorya, Rajesh & Sheetal for comments on the draft. Submitted to a competition in aapees.

Three “55 words” here.

Originally, I wanted to write them as short stories but they have spent too much time on my To-Do list without any action. So 55 words, they become.

Don’t believe the watchmen

"House-warming… Sathish?"

Directed to left.

Lots of shoes. Tam-Bram noises. Smell of coffee.

Mamis in madisar, younger generation in jeans. Many smiled. One offered coffee. None, I knew:   Should have come with Krishnan.

“Sathish” came out. Oh no - Wrong house. Escaaape.

Another house there - Tam-bram noises. Lot of shoes . Is that Krishnan's?

God & Alcohol

"Life after death? Bullshit. To you – God, to me - Alcohol, forget-sorrow-mechanisms"

As usual, wants her to agree. She ignores: writes Sriramajayam the millionth time. Ruined finances took him to drinking, her to God.

No food on the table. He turns angrily - to see his own photo above her head, with a garland.

Daily Ritual

He shut the door.

Google Wave video, mention to Prakash, Presentation to boss, Impress, India making such a product? Forget it.

Ramya angry, always complains, I need my space, tell her, be harsh? Forget it.

MasalaBabes, good site, cleavage shows,  Ash videos? Hey Forget it.

Coffee, hungry…

Beep beep. Done with Meditation. Reach God soon?

Hiya Friend,

Wish you a fun-filled, exuberant & peaceful year ahead!!

May all that you wish for come true!!

(Hey naughty, only the legal, ethical and moral ones will come true! OK??)

And yeah, if you have been watching a lot of TV of late (and more importantly, have invested a lot a money in stocks), you would have heard about how 2008 was bad for you, the society, the country and the world!! Doubts are being raised on how 2009 will fare!!!

Just as the joke on smoking goes - "After I read a lot about how smoking was injurious to health, I quit.... reading" - the solution to escape from all these is of course - to stop watching TV. :-)

Nevertheless, let us believe that this is only a phase of our life! After all, there should be difficult times for us to feel good when there are better times, no?

I heard this story recently:

A person was narrating the story of his life to his grandson. His parents were happily married, had three children, led a happy life and died peacefully. His wife's parents were also happily married, had three children, led a happy life and died peacefully. His siblings too led a happy life. Same with his wife's siblings! The grandfather himself was also happily married, had two children, who were also very happy in their lives. Finally, he was peacefully approaching his death.

Apparently, just as you are, the child hearing the story was also very bored with this. :-)

Which brings us to the moral of the story - Happiness all around is so boring! We need gloomy times to feel good at other times!

So, let us pray for not, but just in case, in 2009, you are not going to get a raise, not going to get a promotion, not going to get that dream job, your portfolio balances not reaching the previous highs - don't feel bad. It is only an indication of better times coming!! And an assurance that you will feel good in times to come!

Kahani abhi baaki hai, mere dost!!

After all, without these, we may not have an interesting story to tell our grandchildren :-)

As we end this just another New Year wish, let me say that again - Wish you a fun-filled, exuberant and peaceful year ahead. May all that you wish for come true!!

Have fun. :-)

We all know that PGSEM Students (well most of them) are a bunch of moan-groan society. Poor guys, they do it for various reasons - They got to balance work, studies, family etc etc. Nevertheless, all that is expected of an MBA student, no? Even regular MBA guys work in consulting projects during their coursework and make extra bucks!

"Tiffin should have shortened the lunch interval" says this news.

Submitted for this

"Time to start looking for a house", I told Rohan the umpteenth time.

Rohan did not bother. That is his habit. He never listens to me. His official work always gets priority. He is one of those crazy corporate executives, who work for 75+ hours a week. The involvement in community work takes another 20 hours. He spends at least 30 hours a week just on the road. Family comes nowhere in the picture. When news about his friends taking their families away on a vacation comes, he just chooses to ignore that. Even when the children question him on that, he just shrugs and moves on.

I waited for about an hour. "We are already late by 4 days and 13 hours, Rohan", I said. He just did not panic. He has this habit of brushing aside things. 

I understand he is busy; he has one hundred things to do. But that does not mean that he can treat me like this. It is his responsibility anyways. I am there only to help him. What can I do, that an MBA from Wharton chooses not do? When it is late, it is he who the landlord will question.  We will have no place to stay but what can I do now, more than reminding him? Honestly, I feel he is not managing his time well. He spends crazy number of hours on trivial tasks and spends less time on important projects. This lifestyle brings with it all kinds of health ailments and he will end up as a heart patient in just a few years. Please do not get me wrong. I am not telling that he should get sick. But I am concerned he will get sick. After all, I do not exist without Rohan. He knows that. That is the reason he ignores me.

For a moment, listen to his time management skills. He uses a lot of tools. But what use is tools are when your intent is not clear? Initially, he used to have pieces of paper, where he would scribble all his thoughts as a journal and knock them off one by one. But with time, the papers would grow in number and it was difficult to manage. He would spend a lot of time re-reading the papers and writing a new comprehensive journal. Then it was PC based journaling software. Soon, every 5 minutes, his journal window would pop-out with a new task or with a reminder for an old task. And he would religiously “snooze” them. He would have spent several hours in just pressing the snooze button. Even with that software, he had issues in synchronizing between home and office PCs.

"Rohan, it is really late now" I shouted. He gave me a cold stare and dismissed my message.

He has recently bought me, to sync between the home and office journals and remind him even when on the road. But I am a tool also, after all, no?

[This was written for an assignment in my Business Law course. The prof had told that we can write anything about law! People had written about cyber laws, Napster case study, Singur issue, review of a John Grisham novel and what not..! As usual, I started at the last minute! Not knowing what to write, I thought I would do something about my old habit - of writing stories! What follows is my assignment :) ]

Vamsi Krishna Vs Krishnamachari [2007] may seem like a typical study of a case in the court of law. But this is not. This is a story of the CEO of a company Vs the lawyer of the company and their arguments in a meeting on a particular day. (Considering this is submitted as an assignment for a business law paper) No prizes for guessing who wins in the end. J

In the process of the story, the following elements of the ‘Law of Contract’ are explained – the nature and scope of the law, elements of a contract and types of contracts, consideration & capacity of parties are covered. The aspects like offer & acceptance, free consent, legality of object and consideration, contingent contracts, performance of contract, discharge of contract, remedies for a breach of contract & quasi contracts are not covered in detail.

In short, Sections 1 to 12 of the act with the exception of offer & acceptance are covered in detail and the sections are 12 are not covered in detail.

Now to the story!

The whole office was waiting with bated breath. The new CEO, Vamsi Krishna, the son-in-law of Nagarjuna, the CMD of this family owned Textile Company was joining office that day. He was just back from an executive MBA course in the US of A.

He came in sharp at 9.00 am and walked into his cabin. He had his old buddies in that office. He called them all and asked them about the state of affairs of the company then. A booming economy ensured that the company made enough profits in the last couple of years. With FDI in retail being opened up slowly, they expected a lot of action in the future.

Vamsi saw an Ambani getting built in him. However, his friends opined – “That may not be possible… because there is one Mr. Krishnamachari…”

“Who is this Krishnamachari?” asked Vamsi.

“He is the company lawyer… He never lets anything go beyond the strictest legal boundaries that he has drawn… However, since your father-in-law is a close friend of his, we are not able to do anything…”

“I will take care of him… Do not worry about that… I had a Business Law course in my MBA and I know most of the business laws across the world. I guess he can be done away with” said Vamsi and closed that meeting.

Vamsi had a couple of heated arguments with his father-in-law that there is no need for a full time lawyer in the company since he had come in and had knowledge of the business laws. After a few days, the father-in-law was fed up with this discussion and told Vamsi thus “Vamsi... Look here, I will arrange for a meeting with Krishnamachari... If you can answer his simple questions on contract law that is vital in a business, we can have him out of our rolls and have him just as a consultant but if you cannot, we will retain him.”

After a bit of thought, Vamsi agreed and went in search of his business law presentations from the class.

The meeting started. The old man Krishnamachari walked in with his commanding appeal. The sight of him sent a bit of shiver in Vamsi’s spine. But he regained in composure soon and they started off after a couple of exchanges greeting each other.

With his commanding voice, Krishnamachari started, “Well Sir, what do you think is law?”

Vamsi replied, “As defined by Holland, Law is a rule of external human action enforced by the sovereign political authority”

“Good, you seem to have a terrible grasp of a few text books!! But my definition of law would just be ‘refined common sense’. Just following the text book would be dangerous sometimes. If B kills A and if it is proved that B had no intention to kill A, the law may take a lenient view than if it is proved that B had the intention of killing A. So mugging up the text books may not provide clues here. Nevertheless, that was an ice breaker. Let us get into the contracts now”

“Yes, Sir” Vamsi seemed to have gained confidence.

“What happens if you are not aware of a particular illegal activity and you enter into a contract relating to that? Will you be punished?”

“Well, why so? I will not be. I can always claim that I did not know the law clearly”

“No, my friend. ‘Ignorantia juris no excusat.’ That means, ‘Ignorance of law is no excuse’. If that is allowed, every other man can claim ignorance and act illegally, can’t he?”

“…”

Nagarjuna was watching this over video from a closed room. He smiled and thought to himself, ‘Krishnamachari is slowly getting into the groove’

Krishnamachari continued “Alright, Vamsi. Let us move on… On an average, how many contracts do you enter into in a day?”

“That depends on the day and the business I am into, isn’t it? This question looks silly to me”

“Hmm, may be silly! But your answer proves your ignorance again… When one purchases a commodity either by paying cost or credit basis or deposits his money into a bank account or keeps his luggage in cloak room, he enters into a contract. In general, the Law of contract determines the circumstances in which promises given by the parties to a contract shall be legally binding on them.”

“Oh, then I may be getting to at least 10-15 contracts every day…”

“Well, may be more… Now, next… would you explain me the scope of the law of contract?”

Vamsi could immediately recollect his presentations “Every business or commercial transaction basically starts from an agreement between two or more persons or parties. This act deals with the general principles of the law of contracts and with certain special contracts such as contracts of indemnity and guarantee. It does not deal with the contracts relating to the sale of goods, partnership, negotiable instruments, bills of lading, insurance, railways etc as there are separate acts to deal with such contracts.”

“Hmm... Good!!”

Vamsi continued with an example, “Suppose one Mr. Ambani enters into a contract with a paper mill to supply paper by a definite date. If the contract is broken by the paper mill, Mr. Ambani can claim damages from the court and will not suffer any loss.”

“That is a good example!! Vamsi, now would you tell me the difference between damage and damages!

“I hope this is not a test of English… I know that damages is the plural form for the word damage”, said Vamsi in a sarcastic tone.

“Well, Sir. I have never crossed the shores of this country, not certainly to the US. So let us assume that you know better English. But in legalese, damage means ‘Any harm or injury resulting from a violation of a legal right’ and damages means ‘A sum of money paid in compensation for loss or injury’. Got it, Sir?”

“Yes...” mumbled Vamsi.

“Good… Now, would you tell me the difference between an agreement and a contract?”

“Yes, I know this for sure” smiled Vamsi and continued, “An agreement is an offer plus the acceptance whereas a contract is an agreement plus its enforceability by law, that is, there should be a legal obligation in it. Thus all agreements are not contracts while all contracts have an agreement as part of them”

“Excellent, Vamsi! Salmond has remarked on this thus: “the law of contracts is not the whole law of agreements nor is it the whole law of obligations. It is the law of those agreements that create obligations and those obligations which have their sources in agreements”.

As he was watching this, Nagarjuna got a feeling that Vamsi too was getting to feel the importance of having someone like Krishnamachari by his side.

After a short break, the questions continued. Krishnamachari started, “Vamsi, a text-bookish question again to make you comfortable. Would you tell me the essential elements of valid contracts?”

Vamsi smiled and then answered, “Well, ‘All agreements are contracts if they are made by the free consent of parties competent to contract, for a lawful consideration and with a lawful object and are not hereby expressly declared to be void’ is the definition from the text book. Now let me use the board here and write down my points so that you may ask more questions from them”.

Both of them had a hearty laughter and Vamsi started writing down. Nagarjuna felt Vamsi and Krishnamachari were getting cozier by the minute.

Vamsi wrote the following in the board

There must be an agreement - The proposal as well as the acceptance should be definite.

Parties must be competent - Competent means the person should be a major, should be in sound mind and who is not disqualified from contracts by any law

There should be an intention to create a legal relationship

Once Vamsi wrote this, Krish (his name is too long, we will call him this way from now, though he may have terrible reservations about it!) asked, “Vamsi, do you understand this part well?”
“Yeah, it looks a no-brainer to me! All contracts would carry a legal obligation”

“True, but you got to remember the famous case of one ‘Rose & Frank Vs Crompton Brothers Ltd’ that had an agreement that states –‘The agreement is not entered into as a formal or a legal agreement and shall not be subject to legal jurisdiction in the law courts’”

“Oh God, I got to read every agreement of mine to make sure no one has inserted this mischievous clause somewhere”

Suddenly there was a voice. “Probably that is where a lawyer helps”. It was Nagarjuna! He had spoken out of reflex and the voice was audible in the meeting room.

“You listening to us, uncle?” asked a surprised Vamsi.

“Oh no, was just passing by and heard you speak…I am leaving now!” And Nagarjuna went out of that room. He was now convinced that Krish and Vamsi would come out as friends.

Vamsi continued to write.

There must be a free consent of parties to the agreement

Krish interrupted again, “What does it mean?”

Vamsi said, “This means that there should not have been any coercion, undue influence, fraud, misrepresentation or mistake. If there is one, the agreement is not valid in the court of law”

“But that is what happens in all your Bollywood tamasha, isn’t it? How do you accept it? By the way, do you know about the provisions for contracts with pardanashin women? I believe you have a lot of your clients who are from the Muslim community and who have their businesses in their wives names!”

“Yes, a lot of our dealers and agents are Muslims. Is there a special provision for pardanashin women?”

“Yes! There are a few facts to be proved in order to prove that the contract entered into with a pardanashin woman has not been induced by undue influence. That includes ‘the deed when executed was fully explained to the pardanashin woman; the woman received an independent and disinterested advice in this regard” and “the woman had complete knowledge of the nature and the effect of the transaction”

“Oh boy! I don’t believe this. How does my uncle deal with them?”

“Well, er… “

“What? Speak out”

“He has me by his side…”

Both had a hearty laughter one more time! Vamsi continued to write.

Lawful consideration - For a valid contract, such a consideration must be lawful. The agreement is enforceable legally only when both the parties to it give something and receive something in return

Legal or lawful object - The objective of the agreement must essentially be legal.

Agreement not expressly declared void by law

Just as Vamsi was writing peacefully without an interruption for a couple of minutes, Krish started “Hold it, Sir. Do you understand the difference between void and voidable?”

Vamsi thinks for a while and says, “I may think of something in English but that may not match with your legalese. So better you say! All I know now is – this discussion was avoidable if I had agreed to Nag uncle”.

They laughed again and then Krish said “In law, a transaction or action which is voidable is valid, but may be annulled by one of the parties to the transaction. Voidable is usually used in distinction to void ab initio”

“Caught again! What is this ab initio now?”

“It means ‘from the outset’, that is void from the outset”

“Oh..! That is why law is dreaded!!”

“No, my friend. Law is just refined common sense. We lawyers use these Latin phrases just to make an impression”. Laughter again and Vamsi continued to write

Compliance with legal formalities – Legal formality does not specify that a contract must be in writing. It can be made by word of mouth. However, to be able to prove in a court of law easily, a written document may help. There are certain cases where the document should be stamped & registered

“You got it right, Sir. No questions!” said Krish.

Certainty of performance

After writing this, Vamsi stopped himself and said, “Well I do not understand this”

Krish helped him, “What is means is - If the meaning of an agreement is not certain, or capable of being made certain, the agreement is void. Even an agreement to a future is not a contract. In the famous case of Loftus V Roberts case, a contract was made with an actress that her salary would be mutually agreed upon ‘later’. That agreement was not considered as a valid contract”

“Oh, I got it now! Thanks” Vamsi continued.

Lex Non Cogit Ad Impossibilia

“Well you seem to be picking up as well” quipped Krish “but do you know the meaning of that”

“I do, Sir. It means that the law does not compel in any way to do what is impossible”

“Perfect, Sir. I should admit that you too are good in making impressions”. At the risk of sounding clichéd, we got to mention again that they had a hearty laughter after this.

They took a break here and met after 10 minutes!

When they met again, Krish asked Vamsi to classify the contracts! Again a white board was used and Vamsi wrote down his knowledge. What he wrote and the information from their subsequent discussions are summarized below.

Express Contracts – the ones where every clause is mentioned explicitly
Implied Contracts – the ones where the contract is implied. When one goes to a restaurant, there is an implied contract that he is going to pay for what he eats.
Quasi Contracts – Krish had used an example to explain this to Vamsi! Suppose a businessman by mistake leaves a few of his articles (that are for sale) at the residence of someone. If that someone starts using the articles as if it is his own, he should pay the businessman for that. This is nothing but a quasi contract
Executed Contracts – When both parties fulfill their obligation, the contract has been ‘executed’
Executory Contracts – When one of the parties has something to complete yet, it is ‘executory’
Unilateral and Bilateral Contracts – When one party completes his obligation when the contract comes into force, it is unilateral while in bilateral, both the parties would fulfill their obligations after the contract is made.
Formal and Simple Contracts – The validity of formal contracts depends upon their form only and no consideration is required. In order to be valid and binding, they are required to satisfy certain legal formalities. All contracts other than formal contracts are termed as simple contracts. We would be missing an important part here had Krish not intervened – Formal contracts are not valid in India, they have been recognized only under English law.
Valid Contract – that has all the essential elements in it
Void Contract – A contract may be valid when entered into but because of impossibility of its performance due to a genuine reason or because of change of law, it may become void
Illegal Contract – One that is contrary to law. All illegal agreements are void but all void agreements are not illegal.

Then they jumped into discussing consideration. By this time, Nagarjuna too joined them. The gist of their discussion is presented below.

Consideration is a very essential element for formation of a valid contract. A contract is void without consideration subject to certain exceptions. According to Sir Pollock, ‘Consideration is the price for which the promise of the other person is brought’. Justice Fatterson defines it as ‘Something which is of value in the eye of law. It may be some benefit to the plaintiff or some detriment to the defendant’

An Example that Krish gave here was “When Vamsi employs a person as the watchman of his factory, the considerations here are that the watchman would provide his service and Vamsi would pay him the salary”

From their discussion, the essential elements of a contract were found to be these:

May be an act to do something or abstinence or forbearance of doing something
May be past, present (executed) or future (executory)
Consideration must be real and not illusory
Should move at the desire of the promisor

Krish used a case to explain this. In Durga Prasad Vs Baldeo case, a builder at his own expense but at the desire of the collector of the district spent some money on the construction and improvement of the market. In consideration of this, a shop keeper who was using the market assured to pay certain amount to the builder. It was held in the case that the builder, who was the promise, constructed the market by spending certain amount at the desire of the collector of the district and not at the desire of the shopkeeper and therefore, the agreement was not valid for the want of a good consideration.

Consideration may move from the desire of any person including the promise

An example by Krish again: In Chinnayya Vs Ramayya case, by a deed of gift, an old lady gifted certain property to her daughter ‘R’ and directed R that she should pay an annuity to her relative ‘C’/ Accordingly, the agreement was executed in writing. But later on R refused to fulfill her promise on the ground of lack of sufficient consideration. Madras High court help that the words promise or any other person in Section 2(d) of the act shows that a stranger to the consideration can maintain the suit.

For supporting each independent promise, there must be an independent consideration
Consideration need not be adequate
Consideration is something which the promisor is not already bound to
Consideration must be valuable at the eyes of law

Finally, the schedule time for the meeting came to an end. Vamsi realized that the last couple of sessions had only Krish speaking and he did not have anything to offer for discussion, forget answering Knish’s questions. As you guessed, he had made his decision.

Nagarjuna asked, “Mr. CEO, what do you feel now? What is your decision?”

Vamsi replied, “Well Mr. CMD, I think the compensation given to the company lawyer is too low. We may have to revise it upwards very soon!!!”

As usual, there was a hearty laughter and the meeting came to an end.

References:
[1] http://dateyvs.com
[2] http://www.4lawschool.com/contracts/contracts.htm
[3] Business Law – Prof SD Geet & Prof Patil
[4] Business Law – Prof SD Geet (Symbiosis)
[5] Lectures and PPTs of Professor Murali at IIM-Bangalore

[Watch this space to find out how much I scored in this! :) ]

இலங்கை, ஈழம், தமிழ் அகதிகள், ராஜிவ் காந்தி படுகொலை, விடுதலை புலிகள், பிரபாகரன் - இவைகளைப்பற்றிய செய்திகளை படிக்காமல், இவைகளைப்பற்றிய ஒரு often changing & ambiguous opinion இல்லாமல், 1990 களில் தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்தவர்கள் மிக அரிது. அதிலும், 1980-ல் இதைப்பற்றி நிறைய தெரியாமல், 1990 க்களில், குறிப்பாக, ராஜிவ் மறைவுக்குப்பிறகு இதில் ஆர்வம் வந்த என்னைப்போன்றவர்களுக்கு, என்ன தான் துக்ளக்/நக்கீரன்/தராசு/ஜூவி போன்ற பத்திரிக்கைகளை படித்து opinions இருந்தாலும், உண்மையான வரலாறு தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் இருக்கும்.  Atleast, எனக்கு நிறைய உள்ளது :)

அதற்காக, தேடித்தேடி படித்து, PhD வாங்கும் அளவுக்கு ஆர்வம் கிடையாது. Online sources எப்போதெல்லாம் கண்ணில் படுகின்றனவோ, அதையெல்லாம் படிப்பதுண்டு. இதில் ஒரு major grouse என்னவென்றால், totally unbiased opinion யாருமே தருவதில்லை. தமிழ் source ஆக இருந்தால், சிங்களன் கெட்டவன் என்று இருக்கும். Sinhalese source ஆக இருந்தால், தமிழ் தீவிரவாதிகள் விரோதிகள் என்று இருக்கும். இரண்டையும் நம்பக்கூடாது என்று கூடவே இருக்கும் skeptical mind சொல்லும். நேருவின் Glimpses of World History யில் ஓரளவு (பொன்னியின் செல்வன் காலத்து) சிங்கள வரலாறு கிடைக்கும். 4-5 மாதங்கள் முன்பு தினத்தந்தியில் ஒரு தொடர் வந்தது - பழைய காலத்து கதையெல்லாம் (நான் முழுதும் படிக்கவில்லை). இந்த இரண்டு source கள் மூலம் தெரிந்து கொண்டது (or atleast assumed/inferred) - தமிழர்கள் பல காலமாக சிங்களத்தில் இருப்பவர்கள். இப்போதுள்ள சிங்களர், கலிங்க தேசத்திலிருந்து (இப்போதுள்ள ஒரிசா மாநிலம்) சென்றவர்கள். ஆக, இந்த சிங்களர்கள் ஒரு காலத்தில் இந்தியர்கள் (கலிங்கர்கள் ஆரியர்களா / திராவிடர்களா என்று தெரியவில்லை). சோழ ராஜ்ஜியம், மற்றும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் போது மேலும் பல தமிழர்கள் அங்கே சென்றுள்ளனர். இரு ethnics groups க்கும் இடைய animosity அப்போதிருந்தே இருந்திருக்கிறது. பிரிட்டிஷ்காரர்கள், சென்ற பின் democracy வந்து சிங்களர்கள் majority ஆக இருந்ததால், தமிழர்களுக்கு பிரச்சனை ஆரம்பித்தது. Ironically, democracy யினால் பிரச்சனை.

இதற்கு பிறகு நடந்தவை பற்றி விரிவாக, unbiased ஆக எங்கும் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. (As told before, நான் விரிவாக தேடவுமில்லை). அப்போது, as they say, universe conspired, at least ஹரன் பிரசன்னா did! கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கும் பல புத்தகங்களை வரிசைபடுத்தி, அவைகளை review செய்வதாக இருந்தால், ஓசியில் தருவதாக எழுதியிருந்தார். அதில், "பிரபாகரன் - வாழ்வும், மரணமும் by பா ராகவன்" இருக்கவே, உடனே அவருக்கு மின்னஞ்சலினேன். இரண்டே நாட்களில் அனுப்பினார். நானும் இரண்டே நாட்களில் (just about an hour and a half each day) முடித்தேன். ஆனால், review எழுததான் இவ்வளவு நாட்கள் ஆகிவிட்டன. (இந்த வலைப்பதிவின் frequency of updates பாருங்கள், நான் எவ்வளவு பெரிய சோம்பேறி என்று தெரியும்).

பா. ராகவனின் எழுத்தைப்பற்றி நான் எழுதுவது அபத்தம். மிகத்தெளிவாக, மிக நேர்த்தியாக எழுதியுள்ளார். Reading it through was a breeze: 3-4 மணி நேரங்களில் முடிந்தது. அனைத்து விஷயங்களையும் கிரஹித்துக்கொண்டு, இவ்வளவு சீக்கிரம் முடிப்பது கஷ்டம் - அது படிப்பவரைவிட எழுதியவரை பொறுத்தது. அதற்கு ஒரு Hats Off அவருக்கு. இதற்கு மேல் எழுத்தைப்பற்றி ஒன்றும் சொல்லாமல், content என்ன என்று பார்ப்போம். முன்னரையிலேயே disclaimers சொல்லி விடுகிறார் - இது பல sources களிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட விஷயம் என்று, அதிலும் chronological ஆக எல்லாம் சொல்லப்போவதில்லை என்றும் சொல்லி விடுகிறார்.

பிரபாகரன் என்ற ஒரு complex personality யைப்பற்றி பாரபட்சம் இல்லாமல் எழுதுவது கடினம்தான். இந்த புத்தகமும் முயற்சி செய்கிறது - ஆனால், அதில் வெற்றியடையவில்லை. பல இடங்களில், பிரபாகரனின் எதிரிகள் தரப்பு வாதங்கள் விளக்கப்படவேயில்லை. சிங்களர்களை விட்டுவிடுவோம், மற்ற தமிழர்களின் வாதங்கள் கூட இல்லை - உமா மஹேஸ்வரன், கருணா, மாத்தையா - இவர்களிடம் ஏதேனும் நியாயம் இருக்கலாம், இல்லையா? ஆனால், அது பற்றி நமக்கு இந்த புத்தகத்தில் தெரிய வரவில்லை. கடைசி பக்கங்களில், பிரபாகரன் ஒரு dictator போன்று செயல்பட்டார் என்பது போன்ற வாதங்கள் உள்ளன, but they are too less, too late! By then, நம் மனதில் அவர் பெரிய Hero ஆகி விடுகிறார். :)

புத்தகத்தில் எனக்கு தெரிந்த மற்ற குறை - பல இடங்களில், கதை incomplete ஆக உள்ளது. சம்பவங்களின் கோர்வையாக இருந்தால் கூட, இடையில் பல வருடங்கள் அவர் வாழ்க்கையில் என்ன நடந்தது என்றே தெரியவில்லை. Particularly, ராஜிவ் காந்தி சாவுக்குப்பிறகு மிக அரிதான விஷயங்களே கிடைக்கின்றன. அதற்கு முந்தைய காலங்கள் பற்றிய கதையில், சில ஓட்டைகள் இருந்தாலும் (for example, 1972 வில் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் பிரபாகரன், 1974 ல் தான் துரையப்பாவை கொல்கிறார், ஆனால் புத்தகத்தின் முதல் அத்தியாயத்தில், அவர் துரையப்பாவை கொன்றுவிட்டு வீட்டுக்கு சென்று படுத்துக்கொண்டதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது),பரவாயில்லை, ஏதோ idea கிடைத்துவிடுகிறது. பிரபாகரனின் MGR மற்றும் ராஜிவுடனான உறவுகள் அருமையாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. கருணாநிதி அப்போதிருந்தே Opportunistic ஆகத்தான் இருந்து வருகிறார் பொலிருக்கிறது. அந்த சமயங்களில், போராளிகள் நினைத்தால் இந்தியா வந்துவிடுவதைப்பார்த்தால், பயமாக உள்ளது. நமது/ஸ்ரீலங்கா கடல்படை அவ்வளவு ineffective ஆ என்று!!

இந்த புத்தகம் மூலம், எனக்கு பிரபாகரனை/புலிகளைப்பற்றி பல புதிய விஷயங்கள் தெரிய வந்தன. யாசிர் ஆரஃபத், தலிபன் உடனான அவர்களது தொடர்புகள், அவர்களது கப்பல் கம்பனிகள் பற்றிய விவரங்கள், JN Dixit ன் நாடகங்கள் எல்லாம் எனக்கு completely new!

Getting this book from Haran has been one of the best decisions I have taken in recent times, I should say!

Final Verdict: உங்களுக்கு பிரபாகரனைப்பற்றி detailed, academic ஆய்வு செய்ய வேண்டுமென்றால், இந்தப்புத்தகத்தினால் பயனில்லை. Coffee Table/ Water cooler discussions செய்ய வேண்டிய அளவு ஞானம் இருந்தால் போதும் என்றால், இதுதான் best source. இதில் உள்ள விஷயங்களை வைத்து பல விவாதங்களை (particularly involving non-Tamilians who think Kashmir & Eezham are similar) வென்று விடலாம்.

Go for it.

இப்போது: 10 ஜூன் 2009 காலை

கத்திப்பாரா மேம்பாலம். மியாட் மருத்துவமணை செல்ல பூந்தமல்லி சாலையை நோக்கி காரைத்திருப்பினேன்.

“இங்கயா திரும்பணும்?” என் அம்மா.

“ம்..”

“அவனுக்கு தெரியாதாம்மா?” என் தம்பி.

“அது சரி.. எனக்கு என்ன வழி தெரியும்”

“எனக்கே கொழப்பமா இருக்கு, ரெண்டு வருஷம் முன்னாடி வந்தப்போ ப்ரிட்ஜ் கட்டிண்டுன்னா இருந்தான்” என் அப்பா.

“ம்”

“ஏன் டா கம்முன்னு வர்ற, வெங்கீ…” என் அம்மா.

“ஒன்னும் இல்லம்மா…”

“ஹிரண்யா ஒன்னும் பெரிசு இல்லடா… நாம பை பாஸ் எல்லாம் பாத்துட்டோம்…”

நம் குடும்பத்தில் யாருக்காவது சர்ஜரி நடக்கும் போது தான் வியாதிகளைப்பற்றி நாம் முழுமையாக கற்றுக்கொள்கிறோம். என் அப்பாவின் உபயம் - பை பாஸ் பற்றியும், ஹெர்னியா பற்றியும் என் பாட்டி கூட ஒரு விகிபீடியா பக்கம் எழுத முடியும். என்ன, ஹெர்னியாவை ஹிரண்யா என்று எழுதுவாள். அவ்வளவுதான்.

“அப்பா மேல அவ்ளோ பாசம் மா அவனுக்கு…” பெரிய ஜோக் சொன்னது போல சிரித்தான் என் தம்பி. அவனுக்கு எல்லாமே சிரிப்புதான். (கலைஞர் டீவி நிகழ்ச்சி அல்ல)

“பாசமா…!! ராத்திரி தங்கணுமேன்னு கவல படுவானா இருக்கும்… அப்போ கூட நான் தான் காப்பி கலந்து குடுக்கணும்…” அப்பாவும் சேர்ந்து கொண்டார்.

“இல்ல இல்ல… மொபைல் தொலஞ்சதா இருக்கும்… 40 ஆயிரம் போச்சே… இந்த தரம் பத்ரம்பா… இப்போ ஆனா அவ்ளோ காஸ்ட்லி மொபைல் வச்சுக்கலயே…”

“மொபைலா முக்கியம்… தலைல அடி பட்டது பத்தி கவல படக்காணும்…”

அவர்கள் சொல்வது உண்மைதான் - பழய ஞாபகம் தான். ஆனால் அவர்களுக்கு தெரியாத வேறு ஞாபகங்கள் – ஆண்ட்ரியாவைப்பற்றி.

மியாட் மருத்துவமணையின் பல ரெட்-டேப்களைத்தாண்டி அப்பாவை ரூமில் அமர்த்தினோம். ஒருவர்தான் உடன் இருக்கலாம் என்பதால் நானும் தம்பியும் வெளியே வந்து விட்டோம். தம்பியை வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு, ரிஸப்ஷனில் போய் ஆண்டனியைப்பற்றியும் ஆண்ட்ரியாவைப்பற்றியும் விசாரித்தேன். பைத்தியக்காரத்தனம் தான். என்ன செய்ய. எதிர்பார்த்தது போலவே அவர்களைப்பற்றிய எந்த தகவலும் கிடைக்கவில்லை.

ஆனந்த விகடன் வாங்கிக்கொண்டு கார் பார்க்கிங்கில் போய் உட்கார்ந்தேன். ஆனால் படிக்க முடியவில்லை. பழைய ஞாபகங்கள்.

ஆண்ட்ரியாவின் ஞாபகங்கள்.

அப்போது: 21-22-23 ஜூன் 2007

பை பாஸ் சர்ஜரி முடிந்து, இரண்டு நாட்கள் ICU வில் வைத்துவிட்டு அப்பாவை அன்றுதான் ரூமுக்கு அழைத்து வந்தார்கள். அம்மாவும் நானும் இருந்தோம். ஒரு டாக்டர், ஒரு நர்ஸ் மற்றும் ஒரு Physiotherapist வந்தார்கள். Physio அழகாக இருந்தாள். அம்மாவிடம் டாக்டர் விளக்கங்கள் கொடுக்க என்னிடம் இவள் அப்பா செய்ய வேண்டிய பயிற்சிகளைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தாள். நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம், நானே தினமும் இரவு வந்து அவரை exercise செய்ய வைக்கிறேன் என்றாள். (அது ஏன் இரவில் என்று தெரியவில்லை). அவள் அழகில் லயித்திருந்தேன் நான் – செமையான மல்லு குட்டி, என்று என்னுள் இருந்த மிருகம் சொல்லியது. மருத்துவமணைகளில் நர்ஸ்கள் தான் sisters, Physio வை எல்லாம் சைட் அடிக்கலாம் என்று சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டேன்.

அன்று இரவே எனக்கு அங்கே தங்கி அவள் exercise சொல்லிக்கொடுக்க வரும்போது பார்த்து பேச வேண்டும் என்றுதான் ஆசை. ஆனால் அன்று அம்மா தான் தான் இருப்பேன் என்று சொல்லிவிட்டதால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை – After all, அப்பாவை கவனிப்பதுதான் முக்கியம் என்று வீட்டுக்கு போய்விட்டேன். (நெஜமா பாஸ்)

அடுத்த நாள் இரவு என் தம்பி தான் இருப்பதாக சொல்ல, உனக்கு வயசு பத்தாது என்று சொல்லி விரட்டி விட்டு, நானே இருந்தேன். மருத்துவமணையில் இரவு தங்குவதற்கு நீட்டாக ஷேவ் செய்து மேக்கப் எல்லாம் போட்ட முதல் ஆள் நானாகத்தான் இருக்கும்.

அவள் வந்தாள். சிரித்தாள். சொக்கிப்போனேன். அவளுடன் சேர்ந்து அப்பாவை நானும் அதட்டினேன்.

நானும் எவ்வளவோ  பெண்களிடம் வழிந்து வழிந்து பேசியிருக்கிறேன் – கல்லூரியில் எனக்கு ‘ஜொள்ளு பார்டி’, ‘கடலை மன்னன்’ என்றெல்லாம் தான் பெயர் (பொறாமைக்காரர்கள் வைத்தது). ஆனால், எந்தப்பெண்ணுடம் பேசியே ஆக வேண்டும் என்று desperate ஆக இருந்ததில்லை. ஒரு ஃபிகர் இல்லையென்றால் இன்னொன்று என்று தான் நினைப்பேன். ஆனால், இவளை பார்க்கும் போது மட்டும் ஏனோ ஒரு இனம்புரியாத ஈர்ப்பு வருகிறது. வயதாகி விட்டதோ என்று பயந்தேன்.

Exercise முடித்து அவள் செல்லும் முன், “இங்கே biscuits ஏதாவது கிடைக்குமா” என்றேன்.

“கீழே Pharmacy ல கேளுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு அடுத்த ரூமுக்குள் சென்று விட்டாள்.

Pharmacy யில் கிடைக்கும் என்பது எனக்குத்தெரியாதா. அப்படியே அவளுடன் பேசிக்கொண்டே கீழே போகலாம் என்றால் – அது தெரியாமல் அடுத்த ரூமுக்குள் போகிறாள்.

அப்பா தூங்கியவுடன் வெளியே அந்த ப்ளாக்கின் லாபிக்கு வந்தேன் – ஏதாவது வேண்டுமென்றால் அப்பா மணி அடிப்பார். ‘Black Swan’ ஐ வைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்த ஸோஃபாவில் உட்கார்ந்தேன். ஒன்றும் படிக்க பிடிக்கவில்லை. அப்படியே கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்தேன்.

“உள்ள தூங்க முடியலயா?”

அவள் தான். வெள்ளை உடையில் தேவதை.

“இல்ல… அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல… தூக்கம் வரல…”

“ஓ… அப்போ எனக்கு கம்பனி கெடச்சது….” என்று சிரித்துவிட்டு பக்கத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டாள்.

“Oh my pleasure..” என்று அசடு வழிந்தென். அதற்கெல்லாம் சொல்லியா கொடுக்க வேண்டும்.

ஓரிரு கணங்கள் ஒன்றுமே பேசவில்லை. பல பேருக்கு கடலை போட கத்துக்கொடுத்திருக்கிறேன் – முதலில் இப்படி பேசு, அப்படி தலை ஆட்டு என்றெல்லாம் சொல்லுவேன். ஆனால் இவள் முன்னால் பேச முடியவில்லை. உதடெல்லாம் உலர்ந்து போனது போல் இருந்தது. கடைசியில் மொக்கையாக

“Regular ஆ Night Shift ஆ?” என்றேன்.

“ஆமா…” என்று புன்னகைத்தாள்.

“வீடு பக்கத்துலயேவா?”

“இல்ல கேகே நகர்…”

“ஓ… Commute எல்லாம் கஷ்டமா இல்லையா?”

“இல்ல… எங்க அண்ணன் இங்க Admin Department ல இருக்கான்… அவனுக்கும் Regular ஆ Night Shift… So சேர்ந்தே வந்துட்டு போய்டுவோம்…”

“…”

அண்ணனா… வில்லன்… பக்கத்திலேயே இருக்கிறானா!

“நீங்க reception ல பாத்திருக்கலாம்… ஆண்டனின்னு….”

“ஓ…”

அவனா… மாடு மாதிரி இருந்தானே.

“நீங்க? சாஃப்ட்வேரா? பாங்களூரா?”

“…”

அது என்ன. நீளமான முடியுடன் ஃப்ரென்ச் பியர்ட் வைத்தால் ‘சாஃப்ட்வேர், பெங்களூரா?’

“தப்பா? சும்மா guess பண்ணினேன்”

“சரி… ஆனா தப்பு… பெங்களூர் சரி, சாஃப்ட்வேர் தப்பு… I am on my own, Digital Marketing Consultant ஆ இருக்கேன்.”

“ஓ…”

சத்தியமாக “Digital Marketing Consulting” என்று சொன்னது புரிந்திருக்காது. வழக்கமாக சொல்லும் விளக்கத்தை சொன்னேன்.

“அது… இந்த Websites ல…”

“தெரியும்… Digital Marketing ன்னா என்னன்னு தெரியும்… Social Media Marketing லயும் Expert ஆ?'”

அடிப்பாவி. இதெல்லாம் தெரிகிறதே. நான் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போனேன்.

“ஆமா… அதுவும் உண்டு… என்னோட clients க்கே புரியறதில்லை இதெல்லாம்… I am amazed…”.

அட்றா அட்றா. அண்ணன் ஃபார்முக்கு வர்ற மாதிரி இருக்கு.

ரொம்பவே வெட்கப்பட்டாள்.

“இல்ல… அது… என் friend ஒரு Digital Agency ல வேல பாக்கறா… அதான்…”

“Still… கலக்கிட்டீங்க… ஆ… By the way, உங்க பேரு?”

“ஆண்ட்ரியா…”

“வாவ்…. வித்தியாசமான பேர்…”

“தேங்க்ஸ்…” என்னவொரு புன்னகை. இப்படி ஒரு அழகியை முழுக்கை அணிந்த உடையிலா பார்க்க வேண்டும். ஹ்ம்.

“என் பேரு கேக்க மாட்டீங்களா? வெங்கீ…”

“எனக்கு தெரியுமே… அப்பா கூப்பிட்டாங்களே….”

“ஓ…. Smart….”

மறுபடி புன்னகை. எப்ப்புடீ…!

“இங்கே எங்க தங்கியிருக்கீங்க?”

“என் கஸின் வீட்ல, கோபாலபுரத்துல…”

அப்புறம் என்ன!. பேசினோம், பேசினோம்… பேசிக்கொண்டேயிருந்தோம், இரவு முழுவதும். அவ்வப்போது நான் போய் அப்பா சரியாக தூங்குகிராறா என்றும், அவள் போய் யாராவது casualty யில் இருக்கிறர்களா என்று பார்த்த நேரம் தவிர – ஒரே கடலை தான். Vindaloo restaurant போய் ஒரு காப்பி வேறு.

பல கடலைகளை வறுத்தவனாயினும், இது வித்தியாசமானதாகத்தான் இருந்தது. இவ்வளவு Smart ஆன பெண்ணை நான் பார்த்ததில்லை. Issac Asimov பற்றி, Singularity பற்றி, மருதநாயகம் பற்றி, Roshomon பற்றி என்று எனக்கும் தெரியாத பல விஷயங்களை பேசினாள். BE-MBA வகையறாவைத்தவிர மற்றவர்களுக்கு அவ்வளவு ‘போதாது’ என்ற என் கருத்தை தவிடு பொடியாக்கினாள்.

முதல் நாள் வெறும் ஈர்ப்பாக இருந்தது, பின்னர் பேச வேண்டும் என்ற ஆர்வமாக மாறியது, இப்போது அதையெல்லாம் தாண்டி வேறு ஒரு கட்டத்திற்கு செல்வது போல் இருந்தது. வெறும் 5 மணி நேரப்பேச்சு தான். ஆனால், இப்போதும் பல Arrange திருமணங்களில், ஒரு 1 மணி நேரம் மட்டும் பேசிதானே முடிவெடுக்கிறார்கள்?

விடிகாலை ஐந்து மணிக்கு அவளுக்கு வேலை வந்து விட்டது. நான் ரூமுக்கு சென்று படுத்துக்கொண்டேன். ஆறு மணிக்கு காப்பி வந்தது. அப்பா தான் கலந்து விட்டு என்னை எழுப்பினார். நான் இரவு முழுதும் குரட்டை விட்டதாகம் தன்னால் தூங்கவே முடியவில்லை என்றும் சொன்னார்.

7 மணிக்கு தம்பி வந்தான் என்னை விடுவிக்க. நான் கிளம்பினேன். பயங்கரமாக மழை பெய்தது. பார்க்கிங்கிலிருந்து காரை எடுக்க போன போது ஆண்டனியும் ஆண்ட்ரியாவும் பைக்கை வைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்தார்கள். மழையினால் எனக்கு நன்மை.

ஆண்டனி என்னைப்பார்த்து புன்னகைத்தான்.

“சர்ஜரி ஆச்சா சார்?”

“ஆச்சு பாஸ்… நீங்க insurance எல்லாம் clear பண்ணிட்டா 2 நாள்ல கிளம்பலாம்னு டாக்டர் சொன்னாரு”

“ஆயிடும் சார்… Don’t Worry பண்ணாதீங்க”

தங்கை அந்த போடு போடுகிறாள். அண்ணன் மொக்கையாக ‘Don’t worry பண்ணாதீங்க’ என்கிறான்.

என்னை தெரியாதது போலவே நின்றிருந்தாள் அவள். பெண்களை நம்பவேகூடாது.

“இது என் sister சார், இங்கேயே physio வா இருக்கா”

“ஹலோ… பாத்தேன் நேத்தி.. அப்பாவுக்கு exercise சொல்லி குடுக்க வந்தாங்க” எனக்கும் இரவு முழுதும் போட்ட கடலையை பற்றி சொல்ல இஷ்டமில்லை.

“ஹலோ” என்றாள் அவளும் ஏதோ மூன்றாவது மனிதனிடம் பேசுவது போல.

“ஆண்டனி, நான் வேணா உங்கள drop பண்றனே…”

“ஹ்ம்ம்… வேணாம் சார்…. அப்பறம் பைக் இங்கயே தங்கிடும், சாயங்காலம் பஸ் புடிக்கனும்…”

“…”

“எங்க போறீங்க நீங்க?”

“கேகே நகர்…” என்றேன் வாய் கூசாமல்.

“ஆண்ட்றியா, நீ வேணா போறியா சார் கூட? இந்த ஒரு வாரம் சளி கிளி புடிக்காம பாத்துக்கோமா…”

அவள் முகம் சுருங்கியது. ரொம்ப யோசித்தாள். டூ மச். ராத்திரி முழுதும் அப்படி பேசினாளே, இப்போது என்னவோ இப்படி முகம் சுருக்கிகிறாள். நான் கிளம்பினேன். நான் காரை கொண்டு வருவதற்குள் அவன் அவளை சம்மதிக்க வைத்தான். என் அருகில் அமர்ந்து கொண்டாள். சிறிது நேரம் எதுவும் பேசவில்லை.

“ஏன் கேகே நகர் போறதா சொன்னீங்க?”

“நீ ஏன் என்னைத்தெரியாத மாதிரியே நடிச்ச?”

இருவரும் சிரித்தோம். நீங்க என்பது நீ ஆனதை நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம். என்னவோ பல நாட்கள் பழகிய ஒரு நண்பியுடன் பேசுவதைப்போல இருந்தது. அவள் வீட்டின் முன் காரை நிறுத்தினேன். இறங்கிக்கொண்டாள். என்னைப்பார்த்து வசீகரமான ஒரு புன்னகை செய்து,

“Thanks” என்றாள்.

“…”

“Bye…”

“ஆண்ட்ரியா…”

“….”

“நீ ரொம்ப அழகா இருக்க…”

முகம் சுருங்கியது. உடனே சுதாரித்துக்கொண்டு சிரித்தாள். காரைச்சுற்றிக்கொண்டு என் அருகே வந்தாள்.

“வெங்கீ…”

“….”

“Thanks a lot… நான் ஒன்னு சொல்லனும் உங்க கிட்ட… நேத்தியே சொல்லியிருக்கணும், ஆனா வேற பேச்சு ஸ்வாரஸ்யத்துல இத சொல்லல ”

“…”

“I am engaged… இன்னிக்கு ராத்திரி தான் எனக்கு கடைசி Duty…. Next week, கேரளாவுல எனக்கு கல்யாணம்…”

அந்த ஆண்டனி அதனால் தான் ஒரு வாரம் சளி பிடிக்கக்கூடாது என்றானா?

“…”

“ஹலோ… கேக்கறீங்களா?”

“ஓ…. yes yes… Congratulations…”

“Thank you…”

“யாரு அந்த lucky guy?”

“தாமஸ்… என் அண்ணனோட ஃப்ரெண்ட்… துபாய்ல இருக்காரு… ஒரு ஆஸ்திரேலியன் கம்பனில logistics manager ஆ இருக்காரு…”

தெரியும் எனக்கு. இந்த அண்ணன் தான் உலை வைப்பான் என்று.

“ஓ… that is great…”

தலையை குனிந்து கொண்டு புன்னகைத்தாள்.

“சரி நான் கிளம்பறேன்…”

“Bye”.

என்னை விட்டு போய்விட்டாள். Literally!! ஒரே இரவில் வாழ்க்கை ஒரு முழு வட்டம் அடித்துவிட்டது போல இருந்தது.

இப்போது: 10 ஜூன் 2009 மாலை, 11 ஜூன்.

“என்னடா தூங்கறயா?”

ஆண்ட்ரியாவின் நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்த எனக்கு, இப்போது 2009 ல் ஹெர்னியா சர்ஜரிக்காக வந்திருக்கிறோம் என்பதேலாம் பிடிபடவே கொஞ்ச நேரம் ஆனது. சாயங்காலம் ஆகியிருந்தது. தம்பி திரும்பியே வந்துவிட்டான்.

“டேய்… Are you OK? சாப்டியா?”

“சாப்ட்டேன் டா…”

“சரி நீ அம்மாவ கூட்டிண்டு சீக்கரம் வீட்டுக்கு போய் தூங்கிடு… நான் தங்கறேன் ராத்திரி…”

“சரி..”

“அப்பாடா… இப்போவும் வயசு பத்தாதுன்னு சொல்லிடுவயோன்னு பயந்தேன்…” என்று சிரித்தான்

அம்மாவை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு போன போது, ஆண்ட்ரியாவும் ஆண்டனியும் ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கி மியாட்டுக்குள் செல்வது போலிருந்தது. பிரமை என்று நினைத்துக்கொண்டேன். என் மேலேயே எனக்கு ரொம்ப கோபம் வந்தது. அப்போது அவ்வளவு கோழையாக இருந்திருக்கக்கூடாது. ஒரு சிறு உதவிதானே கேட்டாள் அவள் – யோசித்து முடிவெடுக்கலாம் என்று தான் சொன்னாள். மொபைல் தொலையாமல் இருந்திருந்தால்?

நாளை காலை சர்ஜரி, மாலையே டிஸ்சார்ஜ் என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டே வந்தாள் அம்மா. ‘ம்’ மட்டும் சொல்லிக்கொண்டு வந்தேன்.

“உனக்கு என்னமோ ஆயிடுத்து…” என்ற போது கூட ஒன்றும் சொல்லவில்லை நான்.

அன்று இரவு நன்றாக தூங்கிவிட்டேன்.

அடுத்த நாள் காலை அப்பாவை சர்ஜரிக்கு அழைத்துக்கொண்டு போனார்கள். தம்பியும் வீட்டுக்குப்போய் குளித்துவிட்டு திரும்ப வந்துவிடுவதாக சொன்னான். அம்மாவும் போய் முதல் நாளைப்போலவே ரூமிலும் கார் பார்க்கிங்கிலும் உட்கார்ந்து கொண்டோம்.

மறுபடி பழைய ஞாபகங்கள்.

அப்போது: 23-24 ஜூன் 2007

அவள் ‘I am engaged’ என்று சொல்லிவிட்டு போன பிறகு நொந்து போனேன். நாள் முழுதும் தூக்கம் வர வில்லை. அம்மாவும் தம்பியும் அன்று பகல் முழுதும் இருந்ததால், அன்றிரவும் நானே இருக்க வேண்டியுருந்தது. நான் குறட்டை விடுவதாக சொன்னாலும் அப்பாவுக்கும் தம்பியை விட நான் இருந்தால் கொஞ்சம் நிம்மதி.

இரவு பத்து மணிக்கு வந்தாள். எனக்கு அவள் முகத்தை பார்க்க பிடிக்கவில்லை. வெறுமே புன்னகைத்தேன். ஏனோ ஏமாற்றப்பட்டதாக உணர்ந்தேன். அப்பாவும் exercises சீக்கிரமே செய்து முடித்தார். அவளும் போய்விட்டாள்.

அப்பாவும் தூங்கிய பிறகு நானும் தூங்க முயற்சித்தேன். முடியவில்லை. வெளியே வந்தேன். அதே சோஃபாவில் அவள் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

“வாங்க… காணுமே, தூங்கிட்டீங்களோன்னு நெனச்சேன்…”

அரை-புன்னகை சிந்தினேன். நெனப்பீங்க டீ… ராத்திரி பொழுது போகலன்னா நாங்க வேணுமா கடல போட… அப்புறம் காத்தால ஆனதும் துபாய் போறேன்… ஆப்பரிக்கா போறேன்னு ஆப்படிக்கறதுக்கா.

“வாங்க உட்காருங்க”

வேண்டா வெறுப்பாக உட்கார்ந்தேன். ஆனால் என் வெறுப்பை அவளிடம் காட்ட விரும்பவில்லை. அவள் ஒன்றும் என்னை ஏமாற்றவில்லையே, நானேதான் நிறைய கற்பனை செய்து விட்டேன். இன்று பேசவில்லையென்றால், Cheap ஆக நினைப்பாள்.

பல வழக்கமான Arm-Chair அரசியல் பேச்சுக்களுக்கு பிறகு அவள் தன் குடும்பத்தைப்பற்றி சொன்னாள்.

அப்பா பல வருடங்களுக்கு முன்னலேயேயே போய்விட்டாராம். குடித்துவிட்டு ஸ்கூட்டர் ஓட்டி லாரியில் அடி பட்டு இறந்து விட்டாராம். நரம்பியல் நோயால் அம்மா பாதிக்கப்பட்டுள்ளாராம். அண்ணண்தான் படிக்கவைத்ததாம். மொத்த குடிம்ப பாரத்தையும் 17 வயதிலிருந்து சுமக்கிறானாம். ஒரு சின்ன ஆங்கில பிழைக்காக அவனைப்போய் மட்டமாக நினைத்தோமே என்று வருத்தப்பட்டேன். பல நாட்கள் பல கம்பனிகளில் பல விதமான வேலைகள் செய்துவிட்டு இப்போதுதான் கொஞ்ச நாட்களாக பணக்கஷ்டம் இல்லாமல் வாழ்க்கையை ஓட்டுகிறானாம்.

துபாயில் இருக்கும் தாமஸ் தான் நிறைய உதவிகள் செய்கிறானாம். இப்போது கூட ஆண்டனி தனியாக தொழில் தொடங்க உதவுவதாக சொல்லியிருக்கிறானாம். அவனுக்காக ஆண்டனி உயிரைக்கூட கொடுப்பார்களாம். அடடா, இப்படி ஒரு நட்புக்கதையை கேட்டு எவ்வளவு நாட்கள் ஆகின்றன என்று நினைத்துக்கொண்டேன். தப்பாக நினைக்க வேண்டாம். எனக்கு நிறைய நண்பர்கள் உண்டு, ஆனால் இப்படி உயிரைக்கொடுக்கிறேன் என்பதெல்லாம் டூ மச்சாகத்தான் நினைத்திருக்கிறேன். அதெல்லாம் சினிமாவில் தான் சரி வரும் என்பது என் கணிப்பு.

முதல் நாள் பேசும்போது நேரம் போனதே தெரியவில்லை. ஆனால் அன்றிரவு ரொம்ப மெதுவாக போனது. அவ்வப்போது கொட்டாவி விட்டேன், மணி பார்த்துக்கொண்டேன். அவளோ விடுவதாக இல்லை – ஏதோ பேசிக்கொண்டேயிருந்தாள். காப்பி வாங்கித்தந்தாள். அவள் ஏதோ சொல்ல வருவது போலவும் ஆனால் சொல்ல முடியாமல் தவிப்பது போலவும் இருந்தது.

சிறிது நேரம் எதுவும் பேசவேயில்லை. நான் அப்படியே லேசாக கண் அயர்ந்தேன். சட்டென்று

“வெங்கீ” என்றாள்.

மணி ஐந்து ஆகியிருந்தது.

“சாரி… அப்டியே கண்ணு இழுத்துடிச்சி…”

“பரவயில்லை… ஒன்னு கேக்கலாமா?”

“…??”

“உங்களுக்கு என்ன பிடிச்சிருக்கா?”

“??… என்னது??”

“சொல்லுங்க வெங்கீ… புடிச்சிருக்கா?”

“அது… புடிச்சிருக்கு… ஆனா…. நீ நெனக்கற மாதி்ரி….”

“என்ன நீங்க புரிஞ்சிக்கவே இல்லையா…. நேத்தி ராத்திரி முழுக்க நான் சொல்ல வந்தத நீங்க புரிஞ்சிக்கவேயில்ல…”

“இல்ல…. அது…, புரிஞ்சது… இப்போதான் கொஞ்சம் தூங்கிட்டேன்… verbatim ஆ இல்லாட்டா கூட I think I can repeat whatever you said…” என்று சிரித்தேன்.

ஆனால் அவள் அழத்தொடங்கியிருந்தாள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஏன் அழுகிறாள். நான் ரொம்ப aloof ஆக இருந்துவிட்டேனா.

“ஆண்ட்ரியா… என்ன ஆச்சு…. I am so sorry….”

“வெங்கீ… எனக்கு இந்த கல்யாணம்… தாமஸ புடிக்கல…”

“….”

“அவன் இங்க இருக்கும்போதே நெறைய பொண்ணூங்களோட சுத்தினான்… அங்க போய் என்னல்லாம் பண்றானோ…”

“ஆண்டனி கிட்ட சொன்னியா?”

“சொன்னேன்… அவன் சொல்றான், தாமஸ் இப்போ திருந்திட்டானாம்… கொஞ்சம் adjust பண்ணிக்கோ அப்டீங்கறான்”

“…”

“எனக்கு தெரியும், அவன் திருந்த மாட்டான்… அவன பொருத்த வரைக்கும் பொண்ணுங்கறவ ஒரு commodity மாதிரி… அவன் ஒரு chauvinistic dog… அங்க போனா நான் ஒரு அடிமையாத்தான் இருக்கனும்…”

“கமான் ஆண்ட்ரியா… நீ ரொம்ப யோசிக்கற… அவன் நெஜமா திருந்திட்டானோ என்னமோ…. Every male is chauvinistic sometime or the other…”

“இல்ல வெங்கீ… உங்களுக்கு தெரியாது… அவன் எங்க அண்ணனுக்கு காசு குடுக்கறதே எனக்காகத்தான்… I am being bought…” என்று விசும்பி விசும்பி அழுதாள்.

“இல்ல… நீ தப்பா புரிஞ்சுகிட்டு இருக்க… அப்படி இருந்தா உங்க அண்ணன் சும்மா இருப்பானா?”

“ஆண்டனி நல்லவன் தான்… ஆனா, தாமஸ் கிட்ட எப்படி பேசறதுன்னு பயம்…”

“பேசாம நீ வேற யாரையாவது லவ் பண்றன்னு சொல்லிடறது தானே…”

“அதான் இன்னிக்கு காலைல யோசிச்சோம்… ஆனா, யாரைன்னு தாமஸ் கேட்டுட்டா என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல… அதான் ஆண்டனி பயப்படுறான்”

“…”

“அதான் உங்கள கேட்டேன்… என்ன பிடிச்சிருக்கான்னு…”

“What??” சந்தோஷப்படுவதா என்று தெரியவில்லை. ஒரு வித மிரட்சியிலிருந்தேன்.

“தப்பா நெனைக்காதீங்க வெங்கீ… நான் இப்போ சந்தர்ப்பவாதியா பேசறேன்னு நீங்க நெனைக்கலாம்… ஆனா, நெஜமா.. நெஜமா உங்கள மாதிரி ஒரு ஆளை நான் முன்னாடியே மீட் பண்ணியிருந்தா நான் கண்டிப்பா லவ் பண்ணியிருப்பேன்…”

“…..”

“நீங்க என்ன லவ் பண்ணனும்னு சொல்லல… We seem to have so many things in common… இல்லன்னா நேரம் போனதே தெரியாம நேத்து ராத்திரி பேசியிருக்க முடியாது… சத்தியமா சொல்றேன்… I have never had a wonderful discussion like that before… இதுக்கு அப்புறமும் வருமான்னு தெரியல…” மறுபடி குரல் உடையத்துவங்கியிருந்தது.

“…”

“ஒன்னும் சொல்ல மாட்டீங்களா வெங்கீ…”

“என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல… இப்போ அப்பா இங்க இருக்காரு…”

“புரியுது வெங்கீ… நீங்க உடனே முடிவு பண்ண வேண்டாம்… நான் ஆண்டனி கிட்ட ஏற்கனவே பேசிட்டேன்… இப்போதைக்கு, ஒரே ஒரு வாட்டி நீங்க….”

ட்ரிங் ட்ரிங் ட்ரிங் ட்ரிங்

“அப்பா கூப்படறாரு… நான் இதோ வந்துடறேன்…”

அப்பா மூச்சு விட முடியவில்லை என்றார். உடனே ந்ர்ஸுக்கு சொல்லி விட்டு, டாக்டர் சொன்னது போல அப்பாவை உட்கார வைத்தேன். டாக்டர்கள் வந்து பார்த்துவிட்டு ஒன்றும் பயப்பட வேண்டாம், திரும்ப முடியாமல் படுத்திருப்பதால் இப்படி ஆகிவிட்டது என்றார்கள். அவர்கள் சிறிது மூச்சு பயிற்சி செய்ய சொல்லிவிட்டு வேடிக்கை பார்த்தார்கள். ஆண்ட்ரியா என்னை சைகை பாஷையிலேயே அழைத்து 10 மணிக்கு ஃபோன் செய்ய சொன்னாள். நான் அவளை வெயிட் செய்யச்சொன்னேன். டாக்டர்கள் எல்லாம் போன பின், வெளியே வந்து அவளைத்தேடினேன். ஆனால் எங்குமே கிடைக்கவில்லை. பார்க்கிங்கில் பார்த்தேன், அங்கே ஆண்டனியின் பைக்கும் இல்லை. நான் திரும்ப ரூமுக்கு வந்தேன் – அப்பா காப்பி கலந்து கொண்டிருந்தார்.

இப்போது: 11 ஜூன்.

“என்னடா.. மறுபடி சிந்தனை செய் மனமேன்னு ஒக்காந்துட்டியா?” தம்பி வந்துவிட்டான்.

“…”

“நீ ஃபோன் பண்ணா எடுக்கவே மாட்டியா? அம்மா 10 தரம் பண்ணியிருக்கா…”

“ஓ…” ஆமாம், பல மிஸ்டு கால்கள்.

“ஆபரேஷன் ஆச்சாம்… ஒன்னும் ப்ரச்சன இல்லையாம்…. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துலயே ரூமுக்கு வந்துடுவாளாம்… சாயங்காலம் கிளம்ப வேண்டியது தான்..”

“குட் குட்… Insurance எல்லாம் ஆச்சா?”

“உன்ன தான டா பாக்க சொன்னேன்… பாக்கலயா? காத்தால்லேந்து என்ன பண்ற?”

“ஓ… சாரி டா… நீ பாக்கறன்னு மறந்துட்டேன்… இதோ பாத்துட்டு வந்துடறேன்…”

“சரி.. கால் பண்ணு… நான் அப்டியே ஏமாத்திட்டு உள்ள போக முடியுதான்னு பாக்கறன்… நான் ஃபோன் பண்ணா கொஞ்சம் எடு அத”

Insurance காரனிடம் பெரிய க்யூ. இப்போது யாருமே கை காசை போட்டு மருத்துவம் செய்பதில்லை போலிருக்கிறது. அதுவும் இங்கே வருபவர்கள் கண்டிப்பாக insurance இல்லாமல் வர முடியாது. தமிழ்நாடு அரசும் இப்போது எல்லா அரசு ஊழியர்களுக்கும் insurance வசதி கொடுப்பதால், வழக்கத்தை விட கூட்டம் அதிகம்.

க்யூவில் நிற்கும்போது பார்த்தேன். தூரத்தில் ஆண்ட்ரியா, ஆண்டனி போல இருவர் நின்றிருந்தனர். இது பிரமை போல தெரியவில்லை. இந்த வேலை முடிந்தவுடன் கிட்டத்தில் போய் பார்த்து விட வேண்டியது தான். ஆனால் அதற்குள் அவர்கள் ஏதோ ஒரு அறையினுள் சென்று விட்டனர்.

அந்த மொபைல் திருடன் மட்டும் கையில் கிடைத்தானென்றால், கொலையே செய்து விடுவேன் இப்போது. எவ்வளவு கஷ்டங்கள் அதற்கு பிறகு. மறுபடி அந்த நாள் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

அப்போது: 24 ஜூன் 2007 உம் அதற்குப்பிறகும்

அவள் பாட்டுக்கு சைகையிலேயே ஃபோன் செய் என்று சொல்லிவிட்டு போய்விட்டாள். எனக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அவள் என்ன எதிர்பார்க்கிறாள்? எனக்கு அவளை பிடித்திருக்கிறது தான். ஆனால், இன்றேவா கல்யாணம் செய்ய முடியும்? நான் போய் ஆண்டனியிடம் பேச வேண்டுமா? இல்லை தாமஸிடமேவே? தாமஸ் தாவாங்கட்டையிலேயே ஒன்று விட்டால் என்ன ஆவேன்? இது போன்ற சமயங்களில், கார்த்திக்கிடம் பேசி விடுவது நல்லது. என் நண்பன். உயிரையெல்லாம் கொடுக்க மாட்டான். ஆனால், நல்ல அட்வைஸ் கொடுப்பான்.

வீட்டுக்குப்போய் குளித்துவிட்டு அவனுக்கு ஃபோன் செய்ய வெளியே ஓடினேன். வீட்டுக்குள்ளா, அதுவும் பெரியம்மா வீட்டுக்குள்ளா இதெல்லாம் பேச முடியும்? முதலில் அவனிடம் பேசிவிட்டு அப்புறம் அவளிடம் பேசலாம்.

கடந்த இரண்டு இரவுகளாக நடந்தவற்றை சொல்ல முற்பட்டேன். ஆனால் முடிக்க விடாமல் கிண்டல் செய்து கொண்டேயிருந்தான்.

“மச்சி… மல்லூ… physiotherpaist வேறங்கற… ராத்திரி முழுக்க massage தானா? நீ கலக்கு டா”

“டேய்… சொல்றத கேளுடா… matter serious…”

தடாலென்று ஒரு அடி. கீழே விழுந்தேன். நான் சுதாரிப்பதற்குள், என் கையில் இருந்த மொபைலை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு யமஹா பறந்தது. அப்படியே மயங்கினேன்.

கண் விழித்தபோது பெரியம்மா விட்டில் இருந்தேன். பக்கத்தில் பெரியம்மா.

“என்ன சார், நன்னா தூங்கியாச்சா?” என்றாள். என்னை சார் என்று தான் அழைப்பாள் சின்ன வயதிலிருந்தே.

“பெரிம்மா…”

“பயப்படாத டா… ஒன்னும் இல்ல ஒனக்கு… லேசா அடி… ரெண்டு நாள் ஆஸ்பத்ரில தூங்காததுனால மயங்கிட்ட…”

“யாரு அடிச்சா?”

“மொபைல் திருடனுங்க தான்… சீஃப் மினிஸ்டர் இருக்கற எடம்னு பேர்தான்… ஆனா போன வாரம் மட்டும் 10 மொபைல் போயிருக்கு… இதே மாதிரி ரோட்ல பேசிண்டே இருக்கறச்சே பைக்ல வந்து கொண்டு போயிடறானுங்க… கடங்காரனுங்க”

“அம்மா?”

“ஆஸ்பத்திரிக்கு போயிருக்கா… இன்னிக்கே டிஸ்சார்ஜாம்… கொஞ்ச நேரத்துல அப்பாவையும் கூட்டிண்டு வந்துடுவா…”

“ஓ…”  சட்டென்று ஆண்ட்ரியாவைப்பற்றி ஞாபகம் வந்தது. “மணி என்ன பெரிம்மா? பத்து ஆச்சா?”

“இல்ல இப்போதான் 7 ஆறது…”

நான் கேட்டது காலை 10. அவள் சொன்னது மாலை 7.

“ஷிட்… சாரி…. பெரிம்மா, என் மொபைல் கெடச்சுதா?”

“இல்ல.. தூக்கிண்டு ஓடிட்டானுங்க… உன்ன உள்ள கொண்டு வருவோமா இல்ல அவனுங்க பின்னாடி ஓடுவோமா?”

“….”

“அம்மா சொன்னா 40 ஆயிரம் ஃபோனு அதுன்னு… என்ன பண்றது… உனக்கு ஒன்னும் ஆகலயேன்னு சந்தோஷப்பட்டுக்கு வேண்டியது தான்… பக்கத்து தெருல யாருக்கு காது அறுந்து போச்சாம்”

நான் ஃபோனுக்காக வருந்தவில்லை, அதில் இருந்த ஆண்ட்ரியாவின் நம்பருக்காக என்று எப்படி சொல்லுவது. சிறிது நேரத்தில் அப்பா-அம்மா-தம்பி எல்லோரும் வந்து விட்டார்கள்.

அடுத்த சில நாட்கள் என்னை வீட்டைவிட்டு வெளியே போக விட வில்லை. கார்த்திக்கின் நம்பரும் கிடைக்கவில்லை. பெரியம்மா வீட்டில் internet வசதியும் இல்லை. எனக்கு இதைப்பற்றி அவர்களிடம் பேச ரொம்ப பயமாக இருந்தது. என்ன நினைப்பார்கள் – இரண்டு நாள் ராத்திரி அப்பாவுடன் ரூமில் இல்லாமல் கூத்தடித்துவிட்டு இப்போது வேறு அவளை தேடிப்போகிறேன் என்று நினைப்பார்கள். எனக்கே பயமாக இருந்தது. அவள் சொன்னது எல்லாம் உண்மையா? என்னிடம் பொய் சொல்லி என்ன கிடைக்கும் அவளுக்கு? “பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம்” படம் போல ஏதாவது இருந்தால்? ‘அவள் சொல்வது உண்மையாக இருந்திருந்தால்’  என்ற எண்ணமும் வந்தது. ஆனால் கோழையாக இருந்தேன்.

மூன்று நாட்கள் கழித்து வெளியே சென்று கார்திக்கிற்கு மெயில் செய்தேன். சென்னையில் இருக்கும் மற்றொரு நண்பனை என் வீட்டுக்கு வர வழைத்தேன். அவனுடன் வெளியே செல்வதாக சொல்லி மியாட் சென்றேன். அங்கே ஆண்ட்ரியாவின் நம்பரை வாங்கி முயற்சித்தேன் – ஆஃப் ஆகவே இருந்தது. ஆண்டனி நம்பர் கிடைக்கவில்லை. நேராக அவள் வீட்டுக்கே சென்று விடலாம் என்று நினைத்து அங்கே போனேன். ஆனால் பூட்டு தான் தொங்கியது. அக்கம்-பக்கத்தோருக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. அவள் திருமணம் பற்றி கூட தெரியவில்லை. அது தெரிந்தால், கேரளா செல்லலாம் என்று பார்த்தேன்.

நொந்து போனேன். சில நாட்கள் கழித்து பெங்களூர் சென்று விட்டேன். பல நாட்கள் அவள் நம்பரை முயற்சி செய்து கொண்டேயிருந்தேன். அவ்வப்போது சென்னையில் இருக்கும் நண்பனைவிட்டு அவள் விட்டுக்கு சென்று பார்க்க சொல்வேன். இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, அவர்கள் காலி செய்துவிட்டார்கள், வேறு யாரோ இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னான்.

‘10 மணிக்கு ஃபோன் செய்’ என்று சைகையில் சொன்ன அந்த பாவமான முகம் மட்டும் பல நாட்கள் கனவில் வரும். தாமஸ் உண்மையிலேயே திருந்தியிருக்க வேண்டும், அவள் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்வேன். என் கோழைத்தனத்தை நினைத்து நொந்து கொள்வேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளை மறந்து போனேன் – அப்பாவுக்கு ஹெர்னியா இருப்பது தெரிய வந்தது வரை. அப்பா மியாட்டுக்கு தான் மறுபடி போக வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார். அதனால், பழைய ஞாபகங்கள் அனைத்தும் வரும் மாதிரி ஆகி விட்டது. மியாட்டின் எந்த சுவற்றை பார்த்தாலும், அந்த இரண்டு இரவுகள் தான் ஞாபகம் வந்தன.

இப்போது: 11 ஜூன் மாலை.

அனைத்து ஃபார்மாலிடீஸும் முடிந்து discharge summary வாங்க reception ல் நின்று கொண்டிருந்தேன். தம்பி-அப்பா-அம்மா எல்லோரும் ரூமில் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அப்போது, நான் காலையில் பார்த்த அந்த இருவர் வெளியே ஆட்டோவுக்காக நின்று கொண்டிருந்தார்கள் – அவர்கள், ஆண்டனியும், ஆண்ட்ரியாவும் தான். ஆண்ட்ரியா உண்டாகியிருந்தாள். கல்யாணம் ஆகியிருக்க வேண்டும். ஏனோ கிட்டே போய் பேச வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. அவள் நன்றாக இருக்கிறாள் என்ற விஷயமே போதுமானதாக இருந்தது. கிட்டே போனால், வேறு ஏதாவது தெரியவந்து விடுமோ என்ற பயமும் வந்தது. ஆண்டனி ஃபோனில் பேசிக்கொண்டிருந்தான். இன்னும் பெருத்திருந்தான். பிஸினஸ் நன்றாக போகும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

அவள் என்னைப்பார்த்துவிட்டாள். மெலிதாக புன்னகை செய்தாள். அதில் சோகம் கலந்திருப்பதாக எனக்கு ஒரு பிரமை. ஒருவேளை அடிமை மாதிரி தான் நடத்துகிறானோ தாமஸ்! புருவம் உயர்த்தி எப்படி இருக்கிறாய் என்றாள். நான் தலையை ஆட்டி புன்னகைத்தேன் – அதில் நிஜமாலுமே குற்ற உணர்ச்சி ஒளிந்திருந்தது. அவள் வயிற்றைசுட்டிக்காட்டி கையை ‘take care’ என்பது போல உயர்த்தினேன். அதற்குள் அவர்கள் ஆட்டோ வந்துவிட்டது. எனக்கு கண்களாலேயே Bye சொல்லிவிட்டு ஏறிக்கொண்டேன்.

பேசிக்கொண்டே ஏறிய ஆண்டனி கீழே தவற விட்டான், என் பழைய மொபைலை.