Amarantha Groen

Amber

alsof ik geprikt werd door de dag die openzwaaide
en ons op een tussenruimte wees, hier
ben jij en daar ben ik, je hebt je langzaam
naar mij toe gedraaid de klok
staat kort voor zeven

jij was het breken van de nacht

in duizend namen
ik wil ze terug: de schemer, smalle kieren
je in een vlucht van haar en adem nemen
fluister

“sluit toch die gordijnen!”

want de scherpte is niet altijd echt
of eigenlijk wij kennen geen tl-buizen
alleen zacht gloeiend licht

Braakliggend paradijs

het is een plek waar dode duiven nooit gevonden worden
stofdieren in glazen kubussen liggen hier verspreid
op hun kunstenaars te wachten

woorden omhelzen nog een paar vertrapte planken
het krassen van stiften galmt door

waar iets begonnen is maar niet begon
een gebied, een verborgen wij
waar stengels geruisloos in elkaar grijpen
tot een bos aan de vlakte

meisjes met uitzichtloze ogen knielden hier
ze verhaalden met gedoofde stem aan
stilstaande lucht:

wat kan nog op deze velden zijn

is dit mijn toegedekte droomlandschap
een van zichzelf vervreemd terrein

-

I

op een half beschaduwd plein
wachtte je  op mij, de dwaling

droop als kaarsvet uit de lucht
het brandde kort
op onze huid en bleef
aan onze vingers kleven we

wilden in een kerk
maar ze was vandaag gesloten -

voor de deur bestudeerden we stil
de punten van mijn haren

II

vandaag een aantal jaar
geleden ging mijn oma weg

nu weet ik ook waarom water blauw is
deeltjes die verstrooid worden
uit de lucht, haar

laatste dag noemen we hemelvaart
ze vouwde zacht haar handen samen

ik weet niet wat ze dacht
voor ze vertrok en of

ze er ook sneller was

Zon

de knop van een roos open ik het liefst
voor hij ondergaand haar wangen bloost
- het blad niet wit en niet lichtgroen -
wanneer ze weerloos in het eerste licht
een spiegel van mijn handen is

Tapijt

het blijven van die jongens
die met blokken bouwen

alles rust op fundamenten
zeiden ze en leerde je balans:

een gelijkzijdige driehoek
op een vierkantige, want

huizen zweven niet

zo werden blokken golven
en geen daken, maar
gelaagd geluid, muziek
zwarte stemmen onder water

het vergt een zelfde concentratie
om je meisje uit te kleden
de rits beheerst over haar schouder
vleugel gelijkvloers te dwingen -
haar hals geen seconde
ongekust

ik zie het zo voor me

laag voor laag, die
lange, blonde wimpers
een smalle lip, heel kleine tanden
toen je bloklandschap in één beweging
vlakgestreken werd

De straat vergaat

er is een revolutie aan de hand:
luie letters worden opgetrokken uit hun bedden
van de witte sprei gejaagd
en gedwongen ruimte in te nemen

daar komen ook de nodige maatregelen
aan te pas

ondertussen vraagt de dichter:
waarom schrijf ik niet als ik gelukkig ben?
waarom schrijf ik niet als ik ongelukkig ben?

schrijven doe je als je niks voelt
een stil moment
legt onze veters in de knoop

mijn papieren stem wordt groot
de muren wit

zonder -tje,
-je of
jou

strijkt ze zachtjes langs de lip van lezers -
het kietelt

ja tegen spanning, nee explosief want
letters blijven meestal liggen -

dat wilde de graffiti
nog het allerliefste niet

Autobaan

Duizenden kropen er laag bij de grond over loeiheet water;
het droop van zelfbesef in die kleine binnenruimte.

Daar, in die schelpkleurige wagen
gestoffeerd met onze nauw gedreven lijven
was het dat je zout van mijn bedolven jukbeen zoende

-we reden door zeer fijn, droog zand-

en al beten wij er niet in:
Alles leek even van zacht goud te zijn
dat op een rug van lucht naar links en rechts
tussen onze tintelende vingers schilferde

Ontspoor

Het is laat in de treinwagon, men koelt af
van verzengend hete uren wanneer alleen vocht
nog als dauwdruppels op hun neuzen rust.

En je zou haar even willen zijn
al is het maar voor ´t even, voor het maken van
de snoepreis naar een klinisch hoofd.

Zij, in de blikgroene regenjas met haar
eenzame gezicht en dunne lippen je
voelt hoe je haar rug tegen het plastic
van de ramen duwt en haar het landschap laat ontgaan.

Al bijna zou je weten hoe het is om tegen
vensters aan te leunen in de hoop er door te breken,
stiekem te denken dat iemand je dan opvangt
en meeneemt,

maar je staat niet en naast je zit een man die snuift
als ware hij een Duitser aan de cocaïne.

Object

De figuur tegenover mij kijkt niet
naar mij, maar naar een coördinatie
punt in lucht. Een lijn
tussen ons breekt. Langzaam
aan krijg ik een dof gevoel.

Mijn blik leunt tergend op zijn lichaam,
tast de structuur af van zijn hemd –
touwachtig, grof, als een rieten mat.

Dan laat de man zijn punt varen en
merkt me op. De lijn tussen ons
zet zich schrap.

house

het is hier net een huiskamer

grijze tonen
van koffers die ontsluiten
in de ruimte, ze drukt
een ordeloze adem
uit benige lijven
die over maten vallen

een reeks poses in het zwartlicht
maakt van ons een korte tekenfilm

we aaien ruggen, spreiden
je vingers of de mijne
en niemand weet nog
van wie die hand was in mijn zij